Το αυταρχικό πρόσωπο της κυβέρνησης της Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία αποκαλύπτεται καθημερινά μέσα από τη συστηματική και βίαιη επιχείρηση καταστολής που έχει εξαπολύσει εναντίον των κοινωνικών καταλήψεων, των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων και των δομών αλληλεγγύης. Με όχημα ένα αυστηρότερο νομοθετικό πλαίσιο και την επίκληση μιας δήθεν «νομιμότητας», το κράτος της ακροδεξιάς κυβέρνησης μετατρέπει το στεγαστικό πρόβλημα και την πολιτική δράση σε αστυνομικό ζήτημα, στέλνοντας τα ΜΑΤ να εκκενώσουν ιστορικά κέντρα αγώνα και σπίτια φτωχών οικογενειών σε πόλεις όπως η Ρώμη, το Μιλάνο και το Τορίνο.
Η πολιτική αυτή δεν αποτελεί απλώς μια προσπάθεια ικανοποίησης των ιδιοκτητών ακινήτων και των εργολάβων, αλλά έναν ευρύτερο ιδεολογικό και κοινωνικό πόλεμο. Η κυβέρνηση της Μελόνι στοχεύει συνειδητά να εξαφανίσει κάθε εστία αντίστασης, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης που αντιστέκεται στη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον ρατσισμό. Την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι βυθίζονται στην εξαθλίωση λόγω της ακρίβειας και της στεγαστικής κρίσης, το αστικό κράτος επιλέγει να απαντήσει με χημικά, καταστολή και εξώσεις, αφήνοντας ανυπεράσπιστους ανθρώπους και παιδιά στον δρόμο.
Απέναντι στον αυταρχισμό και το δόγμα του «νόμου και της τάξης» που προωθεί η ιταλική κυβέρνηση, η απάντηση των κινημάτων πρέπει να είναι η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας. Οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι δεν είναι «φωλιές παρανομίας», όπως λυσσαλέα προπαγανδίζουν οι κυβερνώντες, αλλά ζωντανα κύτταρα των τοπικών κοινωνιών, χώροι πολιρτισμού, περίθαλψης και χειραφέτησης. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής δράσης και η καταστολή δεν πρόκειται να φιμώσουν τις φωνές που διεκδικούν μια αξιοπρεπή ζωή για όλους, κόντρα σε μια Ευρώπη που χτίζεται πάνω στα τείχη, την καταπίεση και το μίσος.
