Διαφθορά και εθνικισμός: Το στήσιμο της διπολικής αστικής αντιπαράθεσης

Διαφθορά και εθνικισμός: Το στήσιμο της διπολικής αστικής αντιπαράθεσης

Η ψή­φι­ση των μνη­μο­νια­κών μέ­τρων της τρί­της αξιο­λό­γη­σης δεν συ­νά­ντη­σε μια ευ­ρεία ερ­γα­τι­κή κι­νη­μα­τι­κή αντί­δρα­ση, όπως φά­νη­κε με την εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λή απερ­για­κή συμ­με­το­χή με τις δύο πα­νελ­λα­δι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις του Δε­κεμ­βρί­ου και του Ια­νουα­ρί­ου. Το γε­γο­νός αυτό έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα στη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να επι­χει­ρή­σει να απο­τυ­πω­θεί ως ο στα­θε­ρός και ακραιφ­νής δια­χει­ρι­στής του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και ταυ­τό­χρο­να ως η δια­με­σο­λα­βη­τι­κή γέ­φυ­ρα του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπέ­ριουμ και της ευ­ρω­παϊ­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής διε­θνο­ποί­η­σης στον βαλ­κα­νι­κό χώρο, με αφορ­μή την ολο­κλή­ρω­ση της ΠΓΔΜ στις να­τοϊ­κές και ευ­ρω­παϊ­κές δομές αλλά και ευ­ρύ­τε­ρα. Κι’ ενώ ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δια­δρα­μά­τι­ζε τον ρόλο της αιχ­μής του δό­ρα­τος όλου του ελ­λη­νι­κού αστι­σμού στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, οι σχε­δια­σμοί για την ονο­μα­το­δο­σία της γει­το­νι­κής χώρας, με όλο το πλέγ­μα σχε­τι­κών διευ­θε­τή­σε­ων που ακο­λου­θεί, ήρθαν να «σκο­ντά­ψουν» στα δύο εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια του Αγάλ­μα­τος Αλε­ξάν­δρου στην Θεσ­σα­λο­νί­κη και της Πλα­τεί­ας Συ­ντάγ­μα­τος στην Αθήνα, που μπο­ρεί να υπο­λεί­πο­νταν κατά πολύ του εθνι­κι­στι­κού ρεύ­μα­τος του 1992, εντού­τοις όμως ση­μα­το­δό­τη­σαν μιαν ορι­σμέ­νη ανά­καμ­ψη και επα­νεμ­φά­νι­ση του Μαύ­ρου Με­τώ­που της ελ­λη­νι­κής ακρο­δε­ξιάς (Χρυσή Αυγή, άκρα Δεξιά εντός της ΝΔ, εκ­κλη­σια­στι­κοί μη­χα­νι­σμοί, στρα­τιω­τι­κές και αστυ­νο­μι­κές ορ­γα­νώ­σεις κλπ.).

Η ανά­δει­ξη της σχε­τι­κής ισχύ­ος του εθνι­κι­στι­κού συ­ντη­ρη­τι­κού και ακρο­δε­ξιού ρεύ­μα­τος έγινε δυ­να­τή εξ αι­τί­ας του γε­γο­νό­τος της ολο­σχε­ρούς αστι­κής με­τα­στρο­φής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, της δη­μιουρ­γί­ας ενός «κενού» πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης, λόγω της πα­νη­γυ­ρι­κής διά­ψευ­σης των αντι­μνη­μο­νια­κών προσ­δο­κιών των λαϊ­κών τά­ξε­ων, και της απο­στα­σιο­ποί­η­σης ενός ση­μα­ντι­κού τμή­μα­τος του λαϊ­κού του ακρο­α­τη­ρί­ου, το οποίο οι σχη­μα­τι­σμοί της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς δεν κα­τόρ­θω­σαν να το με­τα­στρέ­ψουν σε μια κι­νη­μα­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κή διέ­ξο­δο. Εάν στην προη­γού­με­νη κυ­βερ­νη­τι­κή τριε­τία της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης είχαν δρο­μο­λο­γη­θεί ερ­γα­τι­κές αντι­δρά­σεις, ιδιαί­τε­ρα στη συ­γκυ­ρία Μαΐου 2016 και 2017 (ψή­φι­ση των εφαρ­μο­στι­κών νόμων του τρί­του μνη­μο­νί­ου), και αν αυτό είχε συμ­βεί στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα με αφορ­μή τις ρυθ­μί­σεις της τρί­της αξιο­λό­γη­σης, τότε είναι φα­νε­ρό ότι δεν θα μπο­ρού­σε να είχε δοθεί έδα­φος για την ανά­δει­ξη των ακρο­δε­ξιών συλ­λα­λη­τη­ρί­ων, γιατί στο επί­κε­ντρο της πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης θα βρί­σκο­νταν τα μεί­ζο­να ζη­τή­μα­τα της κοι­νω­νι­κής ατζέ­ντας (ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, απο­ψί­λω­ση μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, πλή­ρης απορ­ρύθ­μι­ση ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, πλει­στη­ρια­σμοί ερ­γα­τι­κών κα­τοι­κιών κλπ.). Η απο­ποί­η­ση και η συ­ντρι­βή της αρι­στε­ρής λαϊ­κής πλειο­ψη­φί­ας (εκλο­γές και δη­μο­ψή­φι­σμα 2015) από τους ίδιους τους μη­χα­νι­σμούς του φορέα εκλο­γι­κής έκ­φρα­σης αυτής της πλειο­ψη­φί­ας, επό­με­νο ήταν να ανοί­ξει το σκη­νι­κό δυ­να­μι­κής ανά­καμ­ψης του δε­ξιού και ακρο­δε­ξιού συ­ντη­ρη­τι­σμού.

Για τον κύριο σχη­μα­τι­σμό της ελ­λη­νι­κής αστι­κής πα­ρά­τα­ξης της ΝΔ τα πράγ­μα­τα είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο από κα­θα­ρά: Αν αυτό το πο­λι­τι­κό κόμμα, κύ­ριος εκ­πρό­σω­πος των αστι­κών και ανώ­τε­ρων μι­κρο­α­στι­κών τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων, ακο­λου­θού­σε την πο­λι­τι­κή γραμ­μή της «ήπιας (νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πά­ντο­τε) κε­ντρο­δε­ξιάς», της υπο­τι­θέ­με­νης δη­λα­δή «πε­φω­τι­σμέ­νης»  (κατά τον προ­πά­το­ρα της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ)  κα­ρα­μαν­λι­κής  Δε­ξιάς, τότε θα επέρ­χο­νταν σχε­δόν ταύ­τι­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ΝΔ, και ο αστι­κός δι­πο­λι­σμός θα εξου­δε­τε­ρώ­νο­νταν, τρο­φο­δο­τώ­ντας ισχυ­ρές απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κές τά­σεις. Η ανα­βί­ω­ση του εθνι­κι­στι­κού ρεύ­μα­τος απο­τέ­λε­σε απε­να­ντί­ας ευ­και­ρία για τη ΝΔ αφε­νός να προ­σεγ­γί­σει ευ­ρύ­τε­ρα λαϊκά ακρο­α­τή­ρια, και αφε­τέ­ρου να συ­γκρα­τή­σει τις σο­βα­ρές εν­δε­χό­με­νες με­τα­το­πί­σεις προς τα ακρο­δε­ξιά. Συ­νε­πώς οι χει­ρι­σμοί της όχι μόνον δεν ήταν προ­ϊ­όν «πα­νι­κού και ασυ­νέ­πειας» (ένα­ντι των προη­γού­με­νων θέ­σε­ων του Βου­κου­ρε­στί­ου για το Μα­κε­δο­νι­κό), αλλά εύ­στο­χη στρα­τη­γι­κή με μια διπλή επι­τυ­χή στό­χευ­ση, που ενί­σχυ­σαν τις δυ­να­τό­τη­τες επα­νό­δου της στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας.

Αν η ΝΔ στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία επι­τε­λού­σε τον κλα­σι­κό ρόλο της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κε­ντρο­δε­ξιάς, ευ­θυ­γραμ­μι­ζό­με­νη με τις κα­τευ­θύν­σεις των να­τοϊ­κών και ευ­ρω­παϊ­κών σχε­δια­σμών και του ελ­λη­νι­κού αστι­κού κα­τε­στη­μέ­νου, τότε θα έχανε τη μο­να­δι­κή ευ­και­ρία να διευ­ρύ­νει το λαϊκό της ακρο­α­τή­ριο, αλλά και κυ­ρί­ως θα απο­ψι­λώ­νο­νταν από τα ακρο­δε­ξιά, με την άνοδο της Χρυ­σής Αυγής και μια νέα μορ­φο­ποί­η­ση τύπου ΛΑΟΣ. Έτσι είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να πο­λι­τεύ­ε­ται ως ένα κράμα συ­ντη­ρη­τι­κής και ακρο­δε­ξιάς ταυ­τό­χρο­να πα­ρά­τα­ξης, η οποία εν αντι­θέ­σει με τον ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμό άλλων αντί­στοι­χων πα­ρα­τά­ξε­ων, διέ­πε­ται από την πιο τυφλή υπα­γω­γή και υπη­ρέ­τη­ση της αστι­κής και ιμπε­ρια­λι­στι­κής πο­λι­τι­κής. Αυτό ου­δό­λως απο­μα­κρύ­νει «δη­μο­κρα­τι­κά» τμή­μα­τα από τις τά­ξεις της, γιατί συ­νο­λι­κό­τε­ρα το μπλοκ της συ­ντη­ρη­τι­κής πα­ρά­τα­ξης ιστο­ρι­κά χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από εγ­γε­νή αυ­ταρ­χι­σμό, εθνι­κι­σμό και ρα­τσι­σμό.

Η αμέ­σως μετά τα εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια ανά­δει­ξη στο επί­κε­ντρο της πο­λι­τι­κής επι­και­ρό­τη­τας του σκαν­δά­λου του φαρ­μα­κευ­τι­κού κο­λοσ­σού της Novartis, δεν ήταν παρά ο αντι­πε­ρι­σπα­σμός της κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς τις τά­σεις εν­δυ­νά­μω­σης του δε­ξιού συ­να­σπι­σμού. Δεν πρό­κει­ται βέ­βαια για κα­νε­νός εί­δους «εξυ­γί­αν­ση» ενός διε­φθαρ­μέ­νου κυ­κλώ­μα­τος ελέγ­χου της φαρ­μα­κευ­τι­κής αγο­ράς, όπως και άλλων πα­ρα­γω­γι­κών το­μέ­ων που λει­τουρ­γούν ως προ­μη­θευ­τές του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου (στρα­τιω­τι­κοί εξο­πλι­σμοί, τε­χνι­κές κα­τα­σκευ­ές κλπ.). Και είναι γνω­στό και δε­δο­μέ­νο σε κάθε πο­λί­τη αυτής της χώρας ότι δεν πρό­κει­ται η όλη δια­δι­κα­σία να κα­τα­λή­ξει σε ποι­νι­κές διώ­ξεις και πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες, όπως έχει συμ­βεί μέχρι σή­με­ρα με το σύ­νο­λο των «σκαν­δά­λων» που έχουν ανα­δει­χθεί στο προ­σκή­νιο (από το σκάν­δα­λο Κο­σκω­τά μέχρι την φού­σκα του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου, και από αυτό της Ζή­μενς μέχρι εκεί­να με τις λί­στες Λα­γκάρντ, Μπόρ­γιανς κ.ά.). Πρό­κει­ται απο­κλει­στι­κά για ένα «προ­πα­γαν­δι­στι­κό όπλο» που επι­διώ­κει να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για να αντι­σταθ­μί­σει την πίεση που υπέ­στη από τα εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια, τη στιγ­μή που όλοι γνω­ρί­ζουν ότι και αυτό το «σκάν­δα­λο του αιώνα» θα έχει την τύχη των προη­γου­μέ­νων «σκαν­δά­λων του αιώνα».

Το κα­πι­τα­λι­στι­κό οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα, τόσο στην ελ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, όσο και στις πε­ρι­πτώ­σεις άλλων ανα­πτυγ­μέ­νων κα­πι­τα­λι­στι­κών χωρών, λει­τουρ­γεί απα­ρέ­γκλι­τα στη βάση του ελεύ­θε­ρου αντα­γω­νι­σμού, και βα­σί­ζε­ται στην ιδιω­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση της ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης και των κοι­νω­νι­κών λαϊ­κών συμ­φε­ρό­ντων. Αυτή η αρχή είναι η πεμ­πτου­σία της λει­τουρ­γί­ας των κα­πι­τα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων πα­ρα­γω­γής, πα­ρό­λη την ύπαρ­ξη μιας ολό­κλη­ρης πυ­ρα­μί­δας ολι­γο­πω­λια­κών, με­γά­λων και μικρό – με­σαί­ων ιδιω­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, όπου το κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι ο εξο­ντω­τι­κός αντα­γω­νι­σμός (στις εσω­τε­ρι­κές αγο­ρές και στις ευ­ρύ­τε­ρες μορ­φές διε­θνο­ποί­η­σης), και όχι βέ­βαια η δια­πλο­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των και κρα­τι­κών μη­χα­νι­σμών, πράγ­μα που αντι­στρα­τεύ­ε­ται ο ίδιος ο κα­πι­τα­λι­σμός. Προ­φα­νώς στις πε­ρι­πτώ­σεις λει­τουρ­γί­ας το­μέ­ων που είναι προ­μη­θευ­τές του δη­μο­σί­ου (όπως οι φαρ­μα­κευ­τι­κές εται­ρί­ες, οι επι­χει­ρή­σεις πα­ρα­γω­γής εξο­πλι­σμού ια­τρι­κού, στρα­τιω­τι­κού, οι τε­χνι­κές κα­τα­σκευα­στι­κές εται­ρί­ες κλπ.) ή κα­τέ­χουν μο­νο­πω­λια­κές κα­τα­στά­σεις (π.χ. ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νοι λι­μέ­νες, οδικά δί­κτυα, πα­ρα­γω­γή ενέρ­γειας, τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες κ.ά.), ανα­δει­κνύ­ο­νται και φαι­νό­με­να δια­πλο­κής και δια­φθο­ράς, που απο­βαί­νουν σε βάρος του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος και των χρη­στών αυτών των προ­ϊ­ό­ντων ή υπη­ρε­σιών (Ζή­μενς, Novartis, εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα, έργα υπο­δο­μών κλπ.).

Σ’ αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις, που δεν αντι­προ­σω­πεύ­ουν τον κύριο κορμό της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­ρα­γω­γής, κι’ αν ακόμη εκ­δη­λώ­νε­ται πρό­θε­ση «εξυ­γί­αν­σης» αυτών των κυ­κλω­μά­των απι­στί­ας, δεν πρό­κει­ται παρά για ενέρ­γειες υπο­κι­νού­με­νες από άλλες αντα­γω­νι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις του αντί­στοι­χου κλά­δου, και δεν απο­λή­γουν στην κα­λύ­τε­ρη των πε­ρι­πτώ­σε­ων (πράγ­μα που και αυτό δεν συμ­βαί­νει), στην απο­κα­τά­στα­ση «υγιών» όρων λει­τουρ­γί­ας των δη­μό­σιων προ­μη­θειών. Το κύριο επί­δι­κο ζή­τη­μα της κοι­νω­νι­κο­ποι­η­μέ­νης πα­ρα­γω­γής και της κοι­νω­νι­κής χρη­σι­μο­ποί­η­σης τέ­τοιου εί­δους προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών, βρί­σκε­ται κυ­ριο­λε­κτι­κά εκτός του πλαι­σί­ου των όποιων κυ­βερ­νη­τι­κών εγ­χει­ρη­μά­των «εξυ­γί­αν­σης», πράγ­μα που είναι και το κα­θο­ρι­στι­κό.

Μ’ αυτά τα δε­δο­μέ­να της συ­γκυ­ρί­ας, και ενώ οι δύο πόλοι του αστι­κού πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού κι­νού­νται σε σχε­δόν ταυ­τό­ση­μες πο­λι­τι­κές τρο­χιές (νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός, μνη­μό­νια, να­τοϊ­κές και ευ­ρω­παϊ­κές ολο­κλη­ρώ­σεις), τρο­φο­δο­τεί­ται μια κατ’ επί­φα­σιν δι­πο­λι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση, με τα όπλα του εθνι­κι­σμού από τη μια πλευ­ρά, και της δια­φθο­ράς από την άλλη πλευ­ρά. Οι μεν κα­ταγ­γέλ­λουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για την άσκη­ση μιας εθνι­κά μειο­δο­τι­κής πο­λι­τι­κής ένα­ντι της ΠΓΔΜ, αξιο­ποιώ­ντας τα εθνι­κι­στι­κά αντα­να­κλα­στι­κά, οι δε πα­ρι­στά­νο­ντας τους «αρ­χαγ­γέ­λους της κά­θαρ­σης» και στη­λι­τεύ­ο­ντας την δια­φθο­ρά του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Κατ’ αυτό τον τρόπο επι­χει­ρεί­ται να μπει στο πε­ρι­θώ­ριο το ίδιο το ζή­τη­μα της κοι­νω­νι­κής ατζέ­ντας που αφορά την εξα­θλί­ω­ση και τις ανά­γκες των λαϊ­κών τά­ξε­ων, και η στοί­χι­ση όσων κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων είναι εφι­κτό είτε πίσω από τις ση­μαί­ες των «μα­κε­δο­νο­μά­χων», είτε πίσω από τα σχέ­δια των υπε­ρα­σπι­στών του «υγιούς» κα­πι­τα­λι­στι­κού αντα­γω­νι­σμού. Επι­τυ­χέ­στε­ρη δια­δι­κα­σία πα­ρα­γκώ­νι­σης και πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης του οξύ­τα­του κοι­νω­νι­κού ζη­τή­μα­τος δεν θα μπο­ρού­σε να τεθεί.

Τόσο στο επί­πε­δο της προ­σε­χούς τέ­ταρ­της αξιο­λό­γη­σης, όσο και σε εκεί­νο που αφορά την μετά τον Αύ­γου­στο 2018 πο­ρεία, οι συ­ντε­ταγ­μέ­νες κί­νη­σης των δύο αστι­κών πο­λι­τι­κών πόλων βρί­σκο­νται σε πα­ράλ­λη­λη, αν όχι ταυ­τό­ση­μη τρο­χιά. Π.χ. και οι δύο υπο­στη­ρί­ζουν την έξοδο από την μνη­μο­νια­κή τρο­χιά, αλλά αντι­κα­θι­στούν τον κρα­τι­κό δα­νει­σμό από τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες με τον δα­νει­σμό από τις αγο­ρές των χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών ιδρυ­μά­των, των οποί­ων οι όροι είναι ακόμη σκλη­ρό­τε­ροι: Τα επι­τό­κια δα­νει­σμού από αυτές τις αγο­ρές θα είναι συ­νάρ­τη­ση των ασκού­με­νων οι­κο­νο­μι­κών πο­λι­τι­κών. Θα βρί­σκο­νται σε σχε­τι­κά απο­δε­κτά επί­πε­δα μόνον εφό­σον οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή ΝΔ ασκούν ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές, που εξα­σφα­λί­ζουν την «στα­θε­ρό­τη­τα» των δη­μο­σιο­νο­μι­κών ρυθ­μί­σε­ων. Επι­πρό­σθε­τα, και οι δύο όταν μι­λούν για «έξοδο από τα μνη­μό­νια» εν­νο­ούν σε κάθε πε­ρί­πτω­ση την συ­νέ­χι­ση εφαρ­μο­γής και τη διαιώ­νι­ση των τριών μέχρι σή­με­ρα μνη­μο­νί­ων και την ισχύ των εκα­το­ντά­δων εφαρ­μο­στι­κών τους νόμων : Δεν θα απο­κα­τα­στα­θούν δη­λα­δή σε καμία πε­ρί­πτω­ση οι συ­ντά­ξεις, αντί­θε­τα θα μειω­θούν κατά 18% με το νόμο Αχτσιό­γλου (Ν.4488/2017), ενώ η Μ. Ξαφά, σε σύ­μπνοια με την Κ. Λα­γκάρντ και κατ’ εντο­λήν των ελ­λη­νι­κών αστι­κών κέ­ντρων υπο­στη­ρί­ζει την ακόμη πα­ρα­πέ­ρα μεί­ω­σή τους. Δεν θα απο­κα­τα­στα­θεί ο κα­τώ­τε­ρος μι­σθός των 750 ευρώ, ούτε οι μι­σθοί των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων που ίσχυαν μέχρι τον Φε­βρουά­ριο 2012 οπότε και κα­ταρ­γή­θη­καν. Δεν θα κα­ταρ­γη­θεί ο ΕΝΦΙΑ ούτε προ­φα­νώς και θα μα­ταιω­θούν οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις της ενέρ­γειας, των οδι­κών δι­κτύ­ων, των λι­μέ­νων, των σι­δη­ρο­δρό­μων, του νερού κλπ.

Είναι αυτοί οι κοι­νοί προ­σα­να­το­λι­σμοί, που ταυ­τί­ζουν πο­λι­τι­κά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με τη ΝΔ, που χρειά­ζε­ται να συ­σκο­τι­σθούν, και να αντι­κα­τα­στα­θούν τε­χνη­τά από άλλα «με­γά­λα» επί­δι­κα ζη­τή­μα­τα αντι­πα­ρά­θε­σης που δεν έχουν να κά­νουν με την επού­λω­ση των με­γά­λων λαϊ­κών πληγ­μά­των που έχουν επι­φέ­ρει οι αδιά­λει­πτες μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές. Γι’ αυτό το λόγο είναι ανα­γκαία για τη λει­τουρ­γία του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος της αστι­κής δι­πο­λι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης η ψευ­δε­πί­γρα­φη ανά­δει­ξη «αντι­πα­λο­τή­των» σε ζη­τή­μα­τα όπως ο ακρο­δε­ξιός εθνι­κι­σμός και η εξυ­γί­αν­ση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού αντα­γω­νι­σμού από φαι­νό­με­να δια­πλο­κής, επι­χει­ρώ­ντας τον εγκλω­βι­σμό όσο το δυ­να­τόν με­γα­λύ­τε­ρων τμη­μά­των των λαϊ­κών τά­ξε­ων. Άλ­λω­στε η ίδια η πο­λι­τι­κή της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης επι­διώ­κει την προ­σαρ­μο­γή στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς και ευ­ρω­παϊ­κούς σχε­δια­σμούς σε σχέση με τις μι­κρές βό­ρειες βαλ­κα­νι­κές χώρες, και η όποια εθνι­κι­στι­κή ανα­ζω­πύ­ρω­ση δεν είναι μέσα στην βαλ­κα­νι­κή της στρα­τη­γι­κή, αλλά είναι απε­να­ντί­ας να δια­δρα­μα­τί­σει όσο το δυ­να­τό πιο ανα­βαθ­μι­σμέ­νο οι­κο­νο­μι­κό και γε­ω­στρα­τη­γι­κό ρόλο. Αλλά και η κά­θαρ­ση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού το­πί­ου από σκάν­δα­λα τύπου Novartis, γί­νε­ται ακρι­βώς για την απο­κα­τά­στα­ση των στα­θε­ρών αρχών και κα­νό­νων της λει­τουρ­γί­ας της ελεύ­θε­ρης και αντα­γω­νι­στι­κής αγο­ράς, και όχι προ­φα­νώς για την ανά­δει­ξη πο­λι­τι­κών κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης της πα­ρα­γω­γής και εμπο­ρί­ας φαρ­μα­κευ­τι­κών ειδών.

Μ’ αυτά τα δε­δο­μέ­να, ο ρόλος της Αρι­στε­ράς και του κοι­νω­νι­κού κι­νή­μα­τος είναι να πα­ρα­γκω­νί­σει αυτή την δι­πο­λι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση και να φέρει στο επί­κε­ντρο τα κυ­ρί­αρ­χα για τον ερ­γα­ζό­με­νο κόσμο ζω­τι­κά λαϊκά ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν την απο­κα­τά­στα­ση των μι­σθών, την κα­τάρ­γη­ση των κάθε μορ­φής  ευ­έ­λι­κτης, προ­σω­ρι­νής και με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης, την προ­ά­σπι­ση των συ­ντά­ξε­ων από τα συ­νε­χή κύ­μα­τα πε­ρι­κο­πών τόσο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όσο και της ΝΔ, την απαλ­λα­γή από την βα­ρύ­τα­τη άμεση και έμ­με­ση φο­ρο­λό­γη­ση των λαϊ­κών στρω­μά­των, την δια­σφά­λι­ση πα­ρα­γω­γι­κών ερ­γα­σια­κών διε­ξό­δων για τον κόσμο της νε­ο­λαί­ας (δευ­τε­ρο­βάθ­μιας και τρι­το­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης), την επα­να­φο­ρά στον δη­μό­σιο τομέα, με δρα­στι­κό ερ­γα­τι­κό έλεγ­χο, των κοι­νω­φε­λών επι­χει­ρή­σε­ων που έχουν απο­κρα­τι­κο­ποι­η­θεί, την απαλ­λα­γή από το βρόγ­χο του δη­μό­σιου χρέ­ους της αστι­κής τάξης (που η εξυ­πη­ρέ­τη­σή του έχει με­τα­φερ­θεί στους ώμους του ερ­γα­ζό­με­νου λαού), την κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή ενα­ντί­ω­ση στις ευ­ρω­παϊ­κές νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες ανα­διαρ­θρώ­σεις κλπ.

Εάν η Αρι­στε­ρά κάνει αυτό το κυ­ρί­αρ­χο, μέσα από την προ­α­γω­γή ενός κοι­νω­νι­κού αντι­μνη­μο­νια­κού και ρι­ζο­σπα­στι­κού με­τώ­που, και μέσα από την πα­ράλ­λη­λη τρο­φο­δό­τη­ση ενός πο­λι­τι­κού λαϊ­κού αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού ενω­τι­κού σχη­μα­τι­σμού, απαλ­λαγ­μέ­νων από τα σύν­δρο­μα του εκλο­γι­κι­σμού και του κυ­βερ­νη­τι­σμού, τότε είναι σε θέση να διεμ­βο­λί­σει τον αστι­κό δι­πλο­λι­σμό και να απο­φύ­γει την πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση στη οποία αυτός την ωθεί. Δια­φο­ρε­τι­κά αν νο­μί­ζει ότι μόνον με την επί­κλη­ση ενός αντιε­θνι­κι­στι­κού διε­θνι­σμού ή γνή­σιου πα­τριω­τι­σμού, ή με την αντί­λη­ψη ότι η κά­θαρ­ση από τα σκάν­δα­λα συ­ναλ­λα­γής και υπερ­τι­μο­λο­γή­σε­ων των φαρ­μά­κων επι­φέ­ρει πλήγ­μα στον ούτως ή άλλως αντα­γω­νι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, μπο­ρεί να προ­βά­λει στο προ­σκή­νιο αντα­γω­νι­στι­κά προς την αντι­πα­ρά­θε­ση νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς και συ­ντη­ρη­τι­κής κε­ντρο­δε­ξιάς, τότε πε­ριο­ρί­ζει επι­κίν­δυ­να το πεδίο λαϊ­κής της απεύ­θυν­σης και τις δυ­να­τό­τη­τες διεύ­ρυν­σης της κοι­νω­νι­κής της εμ­βέ­λειας.

Πηγή: https://rproject.gr

26

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση