Ο Αρκάς δεν ξεμωράθηκε, ούτε τα’ χει χάσει

Ο Αρκάς δεν ξεμωράθηκε, ούτε τα’ χει χάσει

του Μάριου Αυγουστάτου

Έχει κάνει την πολιτική του επιλογή κι έχει εδώ και χρόνια ταχθεί με το στρατόπεδο όχι απλά της δεξιάς, αλλά των χειρότερων αντιδραστικών έκφανσεών της.

Όπως είχε πει ο Σάκης Μουμτζής (ιδεολογικός ταγός της Νέας Δημοκρατίας, αρθρογράφος του liberal.gr, φίλος του Αδωνι, αυτός που έλεγε ότι «Στη Μακρόνησο οι κρατούμενοι έκαναν διακοπές») λίγους μήνες πριν από τις εκλογές: «οφείλουμε πολλά στον τεράστιο ΑΡΚΑ».
Τα τελευταία του σκίτσα (κατά της… «πολιτικής ορθότητας») παραπέμπουν και στοχοποιούν τη 16χρονη Σουηδή ακτιβίστρια Greta Thunberg, η οποία έχει αφιερωθεί στον αγώνα για την κλιματική αλλαγή. Τυχαίο; 
Ο Αρκάς έχει οπαδούς (sic) από υποτίθεται απολιτίκ («η σάτιρα δεν έχει πολιτικό πρόσημο», τρομάρα τους) μέχρι μισογύνηδες, ομοφοβικούς, δεξιούς και φασίστες, αλλά και δυστυχώς πολύ απλό κόσμο.
Για ποιο λόγο όλο αυτό το διολίσθημα και με τι αντάλλαγμα; Δε μπορούμε να ξέρουμε και δεν έχει σημασία κατά τη γνώμη μου.

Η δεξιά και όλες οι παραφυάδες της έχουν λυσσάξει εδώ και δεκαετίες, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση, προσπαθώντας να σπάσουν τη λεγόμενη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Το είδαμε και τη δεκαετία του ’90 με το Φουκουγιάμα και το «τέλος της ιστορίας» (που παρεμπιπτόντως πρόσφατα έχει αναθεωρήσει αρκετά τις απόψεις του).
Τα τελευταία χρόνια, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης και μνημονίων, όσο κι αν το πάλεψε η δεξιά και παρότι είχε όλο το μηχανισμό του κράτους και τα ΜΜΕ δικά της βεβαίως βεβαίως, δεν έπειθε εν μέσω του κινήματος αντίστασης. Από τις πλατείες, τις απεργίες και τις λαϊκές συνελεύσεις, μέχρι την άνοδο και εκλογική νίκη του συριζα και βεβαίως με την επικράτηση του Όχι στο δημοψήφισμα.
Κι αμέσως μετά, με την προδοσία του Τσίπρα και ότι επακολούθησε, ήταν θέμα χρόνου η ανασύνταξη και αντεπίθεση της δεξιάς.
Πάλεψε με νύχια και δόντια να φτιάξει ένα πειστικό αφήγημα πάνω στην προδοσία και αποτυχία του συριζα («σταλινομαδουραίοι» μέχρι τα τελευταία «νόμος και τάξη», «επιτελικό κράτος» κλπ κλπ.)
Οι Πρωτοσάλτε, οι Μπάμπηδες, οι Χαντζόπουλοι, οι Αμβρόσιοι (που δε θεωρώ ότι πρέπει να χαιρόμαστε τόσο που παραιτήθηκε, εμείς θα του πληρώνουμε τη σύνταξή του και δε νομίζω ότι θα σταματήσει να παρεμβαίνει στα δημόσια πράγματα με θεσμικό ή όχι τρόπο) ήταν ένα μέρος του συνολικού πακέτου. Θεωρώ ότι δεν είχαν την επιτυχία που θα ήθελαν, ίσα ίσα κατάφερναν να συσπειρώνουν σε ένα άτυπο αντιδεξιό μέτωπο πολύ κόσμο.

Ο Αρκάς όμως λειτούργησε πολύ πιο «έξυπνα», διεισδύοντας κι επηρεάζοντας πολύ πλατύτερα ακροατήρια. Όπως αντίστοιχα διάφοροι άλλοι παράγοντες που έχουν περάσει (ή τουλάχιστον το παλεύουν) στις μάζες απόψεις: από την ΤΙΝΑ (there is no alternative, που έχει μουδιάσει πολύ κόσμο του κινήματος που ήταν στους δρόμους μέχρι πολύ πρόσφατα) μέχρι πολύ πιο αντιδραστικά ιδεολογήματα.

Ο πόλεμος ήταν, είναι και θα είναι κατ’ αρχήν ταξικός. Αλλά ο πυρήνας του πολέμου κι η μάχη που επιβάλλεται να δώσουμε, χτες, είναι στο ιδεολογικό πεδίο. Με ξεκάθαρα επιχειρήματα κόντρα στα «γλέντησέ τους» και τα «δώσε πόνο Αρκά». Στο στενό μας κύκλο, στη γειτονιά, στους χώρους που κινούμαστε, στα σόσιαλ μήντια, παντού.
Μια μάχη που σαφέστατα δεν έχει κριθεί η τελική της έκβαση ακόμα.

2.544

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση