Η ιστορία της LalehDokht («κόρης της τουλίπας»)

Η ιστορία της LalehDokht («κόρης της τουλίπας»)

Ο σύζυγός της πέθανε πριν από 10 χρόνια. Μεγαλώνει μόνη της τις δύο κόρες της. Εργαζόταν στο χωράφι της και [ως οικιακή βοηθός] σε σπίτια άλλων. Δούλευε σκληρά για να μεγαλώσει τις δύο κόρες της. Όταν ήρθε η ώρα να πάνε στο σχολείο, η LalehDokht άρχισε να αγωνίζεται ενάντια στους Ταλιμπάν και σε παρόμοιες αντιδραστικές αντιλήψεις. Στο σκοτεινό μυαλό των παραπάνω, τα κορίτσια δεν επιτρέπεται να πηγαίνουν στο σχολείο. Μας είπε «προσευχόμουν κάθε μέρα να είναι ασφαλείς οι κόρες μου, κάθε μέρα υπήρχαν εκρήξεις και επιθέσεις και δεν ήμασταν ασφαλείς».

«Τους πήγαινα στο σχολείο κάθε μέρα μόνη μου. Αλλά οι Ταλιμπάν έρχονταν και μας παρενοχλούσαν. Έλεγαν ότι το διάβασμα δεν είναι δουλειά για κορίτσια και ότι είναι αμαρτία. Αλλά δεν ήθελα οι κόρες μου να μεγαλώσουν σαν εμένα. Ήθελα να μάρουν γράμματα. Ήθελα να έχουν μια καλύτερη ζωή. Έτσι, εχασα την δυνατότητα να βρω δουλειά. Υπό αυτές τις συθήκες, αποφάσισα να φύγω από το Αφγανιστάν.»

Η LalehDokht αρχικά πήγε στο Ιράν, αλλά συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να ζήσει ούτε στο Ιράν. «Οι συνθήκες εκεί ήταν πολύ δύσκολες και το Ιράν δεν μας επέτρεψε να μείνουμε και οι κόρες μου δεν μπορούσαν να πάνε στο σχολείο». Έφυγε για την Τουρκία και από εκεί στη Λέσβο και στη Μόρια.

«Είμαστε εκεί για πολύ καιρό. Μας έδωσαν μια σκηνή που δεν μας προστάτευε από το χιόνι και τη βροχή κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Έκανε πολύ κρύο και με κάθε βροχή έμπαινε νερό και όλα γίνονταν μούσκεμα. Από τα χρήματα που λάμβανα από την Ύπατη Αρμοστεία, αγόρασα κάποια υλικά για να ενισχύσω τη σκηνή». Μου είπε ότι ντόπιοι που έκλεβαν πράγματα από εμπορικά πλοία πουλούσαν (με υψηλές τιμές) κάποια δομικά υλικά στους πρόσφυγες, για να κάνουν τις σκηνές τους πιο ανθεκτικές. «Πλήρωσα 8 ευρώ για κάθε παλέτα που χρειάζομουν» είπε η LalehDokht.

«Δεν είχαμε ικανοποιητική πρόσβαση σε γιατρό και οι κόρες μου δεν είχαν τη δυνατότητα να μάθουν άλλη γλώσσα. Λόγω του άγχους και της σκληρής ζωής στη Μόρια, η μικρότερη κόρη μου δεν είναι πλέον το ίδιο άτομο που γέννησα και ανάθρεψα, έχει γίνει κάποια άλλη», είπε η LalehDokht.

Όταν είδα την κόρη της για πρώτη φορά, μου φάνηκε 30 ετών, αλλά στην πραγματικότητα είναι λίγο πάνω από 15 ετών. Υποφέρει από σοβαρά νευρολογικά προβλήματα, οι εμπειρίες της στο Αφγανιστάν και η ζωή στη Μόρια επιδείνωσαν την κατάστασή της. Η άλλη κόρη της LalehDokht αρνήθηκε να μιλήσει. Είπε απλά: «Γιατί να μιλήσω; Υπάρχει κάποιος εδώ που θέλει να μας ακούσει;»

Πριν από ένα μήνα, οι αρχές αποδέχτηκαν το αίτημα ασύλου της LalehDokht. Στη συνέχεια, την ενημέρωσαν ότι η ίδια και τα παιδιά της πρέπει να φύγουν από το camp μέσα σε 10 ημέρες. Επίσης, οι αρχές τους είπαν ότι σταματά το μηνιαίο χρηματικό βοήθημα της Ύπατης Αρμοστείας.

Για σχεδόν 10 μέρες η LalehDokht και οι δύο κόρες της βρίσκονταν στην πλατεία Βικτωρίας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την αδιέξοδη γραφειοκρατική διαδικασία που απαιτείται για να αποκτήσουν ΑΦΜ, κάτι που απαιτείται για να εγγραφούν στο πρόγραμμα Helios, αλλά χωρίς επιτυχία. Τώρα βρίσκονται σε ασφαλές μέρος, αλλά πρέπει να συνεχίσουν να προσπαθούν σκληρά για να νικήσουν τη γραφειοκρατία.

Πηγή: fb Stop War on Migrants

37

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση