Δέκα ταινίες για την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Δέκα ταινίες για την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Γιώργος Ρούσσος

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει ανακηρύξει την 27η Ιανουαρίου, ως την Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος. Η ημερομηνία επιλέχθηκε διότι εκείνη την ημέρα του 1945, τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το Άουσβιτς, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του ναζιστικού καθεστώτος. Τιμώντας την συγκεκριμένη ημέρα, παρουσιάζουμε δέκα χαρακτηριστικές ταινίες, που παρουσίασαν τις τραγικές διαστάσεις και συνέπειες του Ολοκαυτώματος, η κάθε μία με τον δικό της μοναδικό τρόπο.

Ο Λαβύρινθος της Σιωπής / Labyrinth of Lies / Im Labyrinth des Schweigens
Σκηνοθεσία: Τζούλιο Ρικιαρέλι
Σενάριο: Ελίζαμπεθ Μπάρτελ, Τζούλιο Ρικιαρέλι
Πρωταγωνιστούν: Αλεξάντερ Φέλινγκ, Αντρέ Σιμάνσκι, Φριντερίκε Μπεχτ, Γιοχάνες Κρις, Χάνσι Γιόκμαν, Γκερτ Φος, Γιόχαν Φον Μπούλοφ
Φωτογραφία: Μάρτιν Λάνγκερ, Ρόμαν Οσιν
Μοντάζ: Αντρέα Μέρτενς
Μουσική: Σεμπάστιαν Πίλε, Νίκι Ράισερ
Έτος Παραγωγής: 2014
Χώρα Παραγωγής: Γερμανία
Διάρκεια: 124 λεπτά

1958, Γερμανία. Κανείς δεν γνωρίζει τι συνέβη στο Άουσβιτς, αλλά και κανείς δε ρωτά για να μάθει. Ένας νεαρός εισαγγελέας, ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ήταν ναζί και δήμιοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Πρώην μέλη των Ες Ες είναι τώρα δάσκαλοι, αρτοποιοί, δημόσιοι υπάλληλοι. Κυκλοφορούν ανάμεσα στους ανυποψίαστους συμπατριώτες τους, που νομίζουν ότι οι ιστορίες για τα ολοκαυτώματα και τα βασανιστήρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν αστικοί μύθοι, ή ακόμη περισσότερο, προπαγάνδα των συμμαχικών δυνάμεων.

Η μεταπολεμική Γερμανία δικάζει για πρώτη φορά το ναζιστικό παρελθόν της στην εντυπωσιακή δημιουργία του Τζούλιο Ρικιαρέλι, «Ο Λαβύρινθος της Σιωπής» (Labyrinth of Lies). Ο Αλεξάντερ Φέλινγκ, o Jonas Hollander του «Homeland», που τον συναντήσαμε στο Σινεμά ως «Άδωξο Μπάσταρδο» (2009) και ως «Νεαρό Κύριο Γκαίτε» (2010), υποδύεται τον φιλόδοξο Γερμανό εισαγγελέα που τολμά να οδηγήσει πρώην μέλη των Ες Ες στην πρώτη τους δίκη από Γερμανούς. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, φέρνει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε μια κοινωνία που έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με το πιο φρικτό παρελθόν της.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζούλιο Ρικιαρέλι βγαίνει από τον λαβύρινθο της σιωπής, ξετυλίγοντας τον μίτο της αλήθειας για την αποκατάσταση της Ιστορίας. Έχοντας τα ίδια κινηματογραφικά συμπτώματα με άλλες μεγάλες γερμανικές ταινίες, όπως το «Goodbye Lenin» και «Οι Ζωές των Άλλων», αλλά και μια ενδόμυχη πολιτική και κοινωνική σάτιρα, η ταινία παρουσιάζει με εμπεριστατωμένη έρευνα μία ακόμη εντυπωσιακή καταγραφή των παθών και των παθημάτων της γερμανικής Ιστορίας. Μία συγκλονιστική ταινία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε για πρώτη φορά στο 21o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, όπου και τιμήθηκε το Βραβείο Κοινού, πριν κυκλοφορήσει στις εγχώριες κινηματογραφικές αίθουσες.

Ο Γιος του Σαούλ / Saul Fia / Son of Saul
Σκηνοθεσία: Λάζλο Νέμες
Σενάριο: Λάζλο Νέμες, Κλάρα Ρόγιερ
Ηθοποιοί: Γκέζα Ρόχινγκ, Λεβέντε Μολνάρ, Ουρς Ρεχν
Φωτογραφία: Ματίας Ερντέλι
Μοντάζ: Ματιέ Ταπονιέ
Μουσική: Λάζλο Μέλις
Χώρα Παραγωγής: Ουγγαρία
Έτος Παραγωγής: 2015
Διάρκεια: 107 λεπτά

Οκτώβριος του 1944, στο στρατόπεδο εξόντωσης, Άουσβιτς – Μπίρκεναου. Ο Saul Auslonder (Γκέζα Ρόχινγκ) είναι Ούγγρος, μέλος της Sonderkommando, της ομάδας των Εβραίων κρατουμένων η οποία έχει απομονωθεί από το στρατόπεδο και είναι αναγκασμένη να βοηθά τους Ναζί στον μηχανισμό των μεγάλης κλίμακας εκτελέσεων. Ενώ δουλεύει σ’ ένα από τα κρεματόρια, ο Σαούλ ανακαλύπτει το πτώμα ενός αγοριού το οποίο θεωρεί ότι είναι το παιδί του. Ενώ η Sonderkommando σχεδιάζει εξέγερση, ο Σαούλ αποφασίζει να φέρει εις πέρας μια αδύνατη αποστολή: να σώσει το σώμα του παιδιού από τις φλόγες, να βρει έναν Ραββίνο να απαγγείλει την νεκρώσιμη ακολουθία (Kaddish) και να θάψει το αγόρι όπως πρέπει.

Μία από τις καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Λάζλο Νέμες, «Ο Γιος του Σαούλ», βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Καννών. Ένα σπουδαίο φιλμ και μία μοναδική εμπειρία θέασης, η οποία αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο όλη τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, με ήρωα έναν Εβραίο κρατούμενο, που εξαναγκάζεται από τους Ναζί να εξολοθρεύει τους ανθρώπους που συρρέουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το φιλμ πραγματοποίησε την ελληνική του πρεμιέρα στο 56ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

«Απεικονίζοντας μια ακριβή πραγματικότητα όσο γίνεται πιο πιστά στην ιστορία, τα γεγονότα και οι τόποι της φρίκης παρουσιάζονται κατακερματισμένα αφήνοντας χώρο στην φαντασία του θεατή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η κόλαση στην οποία ταξιδεύουμε δεν μπορεί να αποτιμηθεί πλήρως από την ματιά των θεατών, μόνο να ανακατασκευασθεί στο μυαλό τους. Ο πολύγλωσσος διάλογος σε αυτήν την Βαβέλ των εθνών βοηθά στην μεταβίβαση της διαρκούς, οργανικής αίσθησης της ανθρωπιάς, όπως αυτή έχει παγιδευτεί στο μέσον της απανθρωπιάς.» – Λάζλο Νέμες

Ο Πιανίστας / The Pianist
Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι
Σενάριο: Ρόναλντ Χάργουντ, Βλαντισλάβ Σπίλμαν (αυτοβιογραφία)
Πρωταγωνιστές: Έιντριεν Μπρόντι, Τόμας Κρέτσμαν
Μουσική: Β. Κίλαρ, Φρεντερίκ Σοπάν
Φωτογραφία: Πάβεου Έντελμαν
Μοντάζ: Hervé de Luze
Χώρα Παραγωγής: Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Πολωνία
Έτος Παραγωγής: 2002
Διάρκεια: 150 λεπτά

Ο Βλαντισλάβ Σπίλμαν (Άντριεν Μπρόντι), είναι ένας διάσημος Εβραιοπολωνός πιανίστας που δουλεύει στον ραδιοφωνικό σταθμό της Βαρσοβίας. Όμως βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει όταν ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, με την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, τον Σεπτέμβριο του 1939. Αφού ο ραδιοφωνικός σταθμός καταστρέφεται από τις εκρήξεις, ο Βλαντισλάβ επιστρέφει σπίτι του όπου και μαθαίνει ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία έχουν κηρύξει πόλεμο ενάντια στη Γερμανία. Πιστεύοντας ότι ο πόλεμος θα τελειώσει γρήγορα, αυτός και η οικογένειά του γιορτάζουν το γεγονός. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής που λαμβάνει χώρα τους επόμενους μήνες, οι συνθήκες διαβίωσης των Εβραίων σταδιακά χειροτερεύουν και τα δικαιώματά τους περιορίζονται. Κάθε οικογένεια επιτρέπεται να έχει ένα ελάχιστο χρηματικό ποσό. Ενώ παράλληλα όλοι πρέπει να φοράνε ένα περιβραχιόνιο με το Αστέρι του Δαβίδ για να ξεχωρίζουν, οφείλοντας παράλληλα να δέχονται αδιαμαρτύρητα διάφορες ταπεινώσεις.

Η ταινία «Ο Πιανίστας» έδωσε την ευκαιρία στον Πολάνσκι να εξερευνήσει τις Πολωνικές του ρίζες και τα παιδικά του βιώματα. Το φιλμ πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών, στις 24 Μαΐου του 2002, όπου και απέσπασε τη μέγιστη διάκριση, τον Χρυσό Φοίνικα. Το φιλμ, βασισμένο στο βιβλίο του Wladyslaw Szpilman, δέχτηκε διθυραμβικές κριτικές, κερδίζοντας αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων και τρία Όσκαρ, στις Κατηγορίες: Καλύτερου Ηθοποιού για τον Έντριαν Μπρόντι, Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου για τον Ρόναλντ Χάργουντ και Σκηνοθεσίας για τον Ρόμαν Πολάνσκι.

Η Εκλογή της Σόφι / Sophie’s Choice
Σκηνοθεσία: Άλαν Τζέι Πακούλα
Σενάριο: Άλαν Τζέι Πακούλα, Γουίλιαμ Στάιρον (Μυθιστόρημα)
Πρωταγωνιστούν: Μέριλ Στριπ, Κέβιν Κλάιν, Πίτερ ΜακΝίκολ
Μουσική: Μάρβιν Χάμλις
Φωτογραφία: Νέστορ Αλμέντρος
Μοντάζ: Evan A. Lottman
Έτος Παραγωγής: 1982
Χώρα Παραγωγής: Η.Π.Α.
Διάρκεια: 150 λεπτά

Η ταινία αφηγείται τη ζωή της Σόφι (Μέριλ Στριπ) μιας Πολωνέζας, που κατάφερε να γλιτώσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και που προσπαθεί να φτιάξει από την αρχή τη ζωής της. Οι μνήμες όμως την κυνηγούν και τα τραύματα είναι κρυμμένα βαθιά μέσα της. Τα όσα πέρασε στο Άουσβιτς επηρεάζουν και την μετέπειτα ζωή της. Η υπόθεση ξετυλίγεται στη Νέα Υόρκη του 1947. Ένας νεαρός, ο Στίνγκο (Πίτερ Μακ Νίκολ), που φιλοδοξεί να γίνει συγγραφέας, νοικιάζει ένα διαμέρισμα και δημιουργεί σχέσεις με το ζευγάρι που μένει στο επάνω πάτωμα. Είναι η Σόφι κι ένας Αμερικανοεβραίος βιολόγος, που έχει ψύχωση με τις ιστορίες για το Ολοκαύτωμα, ο Νέιθαν (Κέβιν Κλάιν). Ο νεαρός σιγά σιγά αρχίζει να ερωτεύεται την Σόφι, προσπαθώντας ν’ ανακαλύψει τι κρύβει στην ψυχή της. Η γυναίκα ζει τραγικές, αλλά και ευτυχισμένες στιγμές δίπλα στους δυο αυτούς άνδρες.

Μία σπαρακτική ερμηνεία από την Μέριλ Στριπ, σε μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες της, στην αρχή της καριέρας της. Μετά το «The Deer Hunter» του 1978 και το «Kramer vs. Kramer» του 1979, η σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιός, μας χαρίζει εδώ μία υπέροχη ερμηνεία, η οποία της αποφέρει σε ηλικία μόλις 33 χρονών, την 4η υποψήφια της για Όσκαρ (δύο για Ά Γυναικείου και δύο για Β’ Γυναικείου Ρόλου) και παράλληλα το πρώτο της κερδισμένο Όσκαρ για τον Καλύτερο Ά Γυναικείο Ρόλο – είχε προηγηθεί το 1979, το Όσκαρ για τον Καλύτερο ‘Β Γυναικείο Ρόλο, για το φιλμ «Kramer vs. Kramer», με τον Ντάστιν Χόφμαν. Η ταινία «Η Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice), είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Στάιρον (βραβευμένο με Πούλιτζερ), με θέμα τη ζωή μιας Πολωνέζας επιζήσασας του Ολοκαυτώματος.

Ο Άλαν Τζ. Πάκουλα, γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης το 1928 από πολωνό-εβραίους γονείς. Σπούδασε δράμα και πλαστικές τέχνες στο πανεπιστήμιο του Γέιλ. Ξεκίνησε την καριέρα του στο Χόλιγουντ στα στούντιο της Γουόρνερ, σαν βοηθός τεχνικού για ταινίες κινουμένων σχεδίων. Η πρώτη του μεγάλη δουλειά δεν ήταν στη σκηνοθεσία, αλλά στον τομέα της παραγωγής. Το 1962 έκανε παραγωγή στην ταινία «To Kill A Mockingbird», με πρωταγωνιστή τον Γκρέγκορι Πεκ. Το 1969, πήρε το βάπτισμα του πυρός στην καρέκλα του σκηνοθέτη με την ταινία «The Sterile Cuckoo», ηρωίδα της οποίας ήταν η Λάιζα Μινέλλι. Το 1971 ο Άλαν Πακουλα πραγματοποίησε το πρώτο μέρος της «τριλογίας της παράνοιας», με τίτλο «Klute» και αφορούσε στην παράξενη σχέση ενός ντετέκτιβ και μιας πόρνης. Η ταινία έτυχε διθυραμβικής υποδοχής από την κριτική. Το δεύτερο μέρος ήταν το θρυλικό φιλμ «Parallax View» (1974), με πρωταγωνιστή τον Γουόρεν Μπίτι. Ένα λαβυρινθώδες μετά-Γουότεργκεϊτ θρίλερ, που έμεινε στην ιστορία για την χρήση υπνωτιστικής εικονογράφησης του ασυνείδητου, μια ταινία μέσα σε ταινία, που αποτελεί υπόδειγμα σκηνοθετικής αρτιότητας. Το τελευταίο μέρος της τριλογίας έρχεται το 1976 και δεν είναι άλλο από το διάσημο «All the President’s Men», με τους Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ, το καλύτερο για πολλούς πολιτικό θρίλερ των ‘70s. Το 1982 με το «Sophie’s Choice» δημιουργεί το απόλυτο δράμα, με ένα μυστηριώδες ερωτικό τρίγωνο που άνοιξε το δρόμο της καθιέρωσης για τη Μέριλ Στριπ. Ο Άλαν Τζέι Πακουλα έφυγε από την ζωή το 1998.

Η Ζωή Είναι Ωραία / La Vita è Bella / Life is Beautiful
Σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Μπενίνι
Σενάριο: Ρομπέρτο Μπενίνι, Βιντσέζο Τσέραμι
Πρωταγωνιστές: Ρομπέρτο Μπενίνι, Νικολέτα Μπράσκι, Τζιόρτζιο Κανταρίνι, Τζιουστίνο Ντουράνο
Μουσική: Νικόλα Πιοβάνι
Φωτογραφία: Τονίνο Ντέλι Κόλι
Μοντάζ: Simona Paggi
Έτος Παραγωγής: 1997
Χώρα Παραγωγής: Ιταλία
Διάρκεια: 116 λεπτά

Ο Γκουίντο, ένας Ιταλός Eβραϊκής καταγωγής, φτάνει σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας για να πιάσει δουλειά ως σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του θείου του. Ο Γκουίντο είναι αστείος και χαρισματικός, ειδικά όταν γνωρίζει μια δασκάλα, τη Ντόρα. Η Ντόρα όμως, προέρχεται από μια πλούσια, αριστοκρατική, μη εβραϊκή οικογένεια. Η μητέρα της θέλει να καλοπαντρευτεί, αλλά η Ντόρα ερωτεύεται τον Γκουίντο και τη μέρα του γάμου της, κλέβονται. Περνούν αρκετά χρόνια και πλέον το ζευγάρι έχει ένα γιο, τον Τζιοζέ. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις έχει ξεσπάσει. Ο Γκουίντο, μαζί με το θείο του και το γιο του αναγκάζονται να επιβιβαστούν σ’ ένα τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Ντόρα ζητάει να πάει μαζί τους αλλά δεν της επιτρέπεται. Στο στρατόπεδο, ο Γκουίντο κρύβει τον γιο του από τους Ναζί φύλακες, του δίνει κρυφά φαγητό και προσπαθεί να τον κάνει να μην καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Έτσι, τον πείθει ότι το στρατόπεδο είναι απλά ένα παιχνίδι, στο οποίο ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει 1.000 πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Του λέει αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή πει ότι πεινάει θα χάσει.

Η «Ζωή Είναι Ωραία», αποτελεί ίσως την κορυφαία καλλιτεχνική δημιουργία του Ρομπέρτο Μπενίνι, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία, το σενάριο (μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι), ενώ κρατά για τον εαυτό και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από τη φράση του Λέων Τρότσκι. Εξόριστος στο Μεξικό, γνωρίζοντας ότι θα σκοτωθεί από δολοφόνους του Στάλιν, είδε τη σύζυγό του στον κήπο και έγραψε ότι «η ζωή είναι ωραία». Το φιλμ έλαβε εφτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, κερδίζοντας εν τέλει τρία, στις Κατηγορίες: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Μπενίνι (ο οποίος το πανηγύρισε δεόντως και δικαίως) και Καλύτερης Μουσικής.

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι γεννήθηκε στη Μισερικόρντια (Τοσκάνη) τον Οκτώβριο του 1952, σύντομα όμως η οικογένειά του μετακόμισε στο Πράτο (Τοσκάνη) όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Ινστιτούτο του Πράτο. Η πρώτη του εμπειρία μπροστά σε κοινό ήταν στο τσίρκο Modin όπου έπαιζε σε πλατείες και έπειτα έλαβε μέρος στην Festa dell΄ Unitα ( καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και συναυλίες που διοργάνωσε το κομμουνιστικό κόμμα). Η καριέρα του ως ηθοποιός άρχισε να απογειώνεται με τις ταινίες Chiaro di Luna (1979), I Giorni Contati (1979), Letti Selvaggi (1979), La Luna (1979), Chiedo Asilo (1980), Il Pap΄occhio (1980), Il Minestrone (1981). Το 1983 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία Tu Mi Turbi (στην οποία γνώρισε τη σύζυγό του). Το 1984 σκηνοθέτησε την δεύτερή του ταινία, Non Ci Resta Che Piangere. Η τρίτη του ταινία ως σκηνοθέτης / ηθοποιός ήταν η Il Piccolo Diavolo (1988) και ακολούθησαν οι Johnny Stecchino ( 1991), Il Mostro (1994), Life Is Beautiful (1997), Pinocchio (2002) και The Tiger and the Snow (2005). Ήταν επίσης υποψήφιος για Nobel Λογοτεχνίας για τις επεξηγήσεις του και τις απαγγελίες στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη (2007).

Η Λίστα του Σίντλερ / Schindler’s List
Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ
Σενάριο: Τόμας Κενάλι (νουβέλα) και Στίβεν Ζαϊλίαν (σενάριο)
Πρωταγωνιστές: Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Κάρολιν Γκουντάλ, Έμπεθ Ντάβιτζ
Μουσική: Τζον Γουίλιαμς
Φωτογραφία: Γιάνους Καμίσκι
Μοντάζ: Μάικλ Καν
Χώρα Παραγωγής: Η.Π.Α.
Έτος Παραγωγής: 1993
Διάρκεια: 195 λεπτά

Η ταινία ξεκινά το 1939 με την επανατοποθέτηση των Πολωνών Εβραίων στο Γκέτο της Κρακοβίας λίγο μετά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εν τω μεταξύ ο Όσκαρ Σίντλερ, ένας Γερμανός επιχειρηματίας από τη Μοραβία, φτάνει στην πόλη με την ελπίδα να κάνει περιουσία από τον πόλεμο. Ο Σίντλερ δωροδοκεί την Βέρμαχτ και τους αξιωματικούς των Ες Ες και έτσι αγοράζει ένα εργοστάσιο για την παραγωγή εφοδίων του στρατού. Χωρίς να γνωρίζει πολλά για το πως να διευθύνει μια επιχείρηση, προσλαμβάνει τον Ιτζάκ Στερν, υπάλληλο του Εβραϊκού Συμβουλίου, ο οποίος έχει επαφές με τους Εβραίους επιχειρηματίες και τους μαυραγορίτες μέσα στο γκέτο. Οι Εβραίοι επιχειρηματίες δανείζουν στον Σίντλερ τα χρήματα για το εργοστάσιο με αντάλλαγμα ποσοστό από τα κέρδη. Ο Σίντλερ προσλαμβάνει μόνο Εβραίους καθώς κοστίζουν λιγότερο αφού οι μισθοί τους πηγαίνουν στους Ες Ες. Οι εργάτες του Σίντλερ επιτρέπεται να βρίσκονται και εκτός του γκέτο και ο Στερν πλαστογραφεί έγγραφα για να διασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους ως «χρήσιμους» στους Γερμανούς ώστε να τους σώσει από μεταφορά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και από τον θάνατο.

Το 1993, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το σενάριο του Στίβεν Ζαϊλίαν, βασισμένο στη νουβέλα «Schindler’s Ark» του Τόμας Κενάλι, έχοντας στη διάθεση του τρεις σπουδαίους ηθοποιούς, τον Λίαμ Νίσον, τον Ρέιφ Φάινς και τον Μπεν Κίνγκσλεϊ. Ίσως το πιο δημοφιλές φιλμ για το Ολοκαύτωμα, η «Λίστα του Σίντλερ» έλαβε δώδεκα Υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Ά Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Νίσον και Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Φάινς, κερδίζοντας τελικά επτά χρυσά αγαλματίδια, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Διασκευασμένου Σεναρίου. Βραβεύτηκε επίσης με 7 βραβεία BAFTA, αλλά και 3 Χρυσές Σφαίρες.

Ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά και επιδραστικούς σκηνοθέτες, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, έχει στο πλούσιο βιογραφικό του εισπρακτικές επιτυχίες όπως τα «E.T. Ο Εξωγήινος», «Ιντιάνα Τζόουνς», και «Τζουράσικ Πάρκ», ενώ έχει αποσπάσει κάποια από τα σημαντικότερα τιμητικά κινηματογραφικά βραβεία διεθνώς, όπως το διπλό Όσκαρ, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας, για την ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ», αλλά και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία «Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν», καθώς και το διπλό Όσκαρ, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας, για την ταινία «Λίνκολν» (Lincoln – 2012), με τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις.

Ομίχλη τον Αύγουστο / Nebel im August / Fog in August
Σκηνοθεσία: Κάι Γουέσελ
Σενάριο: Χόλγκερ Κάρστεν Σμιντ
Πρωταγωνιστούν: Σεμπάστιαν Κοχ, Ιβο Πιέτζκερ, Φρίτζι Χάμπερλαντ
Φωτογραφία: Χάγκεν Μπογκντάνσκι
Μοντάζ: Τίνα Φράιταγκ
Μουσική: Μάρτιν Τοντσάροου
Χώρα Παραγωγής: Γερμανία
Έτος Παραγωγής: 2016
Διάρκεια: 126 λεπτά

Βασισμένο στο ομώνυμο ιστορικό μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Ντόμες, η ταινία «Ομίχλη τον Αύγουστο», αφηγείται την συγκινητική αληθινή ιστορία του 13χρονου Έρνστ Λόσσα, στη διάρκεια του ‘Β Παγκόσμιου Πολέμου, σχετικά με τη φιλία και την επιθυμία να ονειρευόμαστε ελεύθεροι.

Με φόντο το ταραχώδες σκηνικό του πολέμου, ο 13χρονος Έρνστ θα βρει την οικογένεια που είχε από καιρό χάσει, ανάμεσα στις νοσοκόμες και τα άλλα παιδιά του ιδρύματος που κρατείται. Μέσα από τη φιλία ανακαλύπτει και την ασφάλεια, μέσα σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι πίσω από τη βιτρίνα του ιδρύματος κρύβεται ένα θανάσιμο μυστικό. Και τότε ο Έρνστ θα κάνει τα πάντα για να βοηθήσει τους νέους φίλους του και να σαμποτάρει τα σχέδια των μεγάλων.

Το φιλμ προσπαθεί να ρίξει φως σε μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ναζιστικής θηριωδίας, το διαβόητο σχέδιο Aktion T4, ένα πρόγραμμα ευθανασίας χιλιάδων (υπολογίζονται πάνω από 200.000 θύματα, 5000 εκ των οποίων παιδιά) ανάπηρων, διανοητικά καθυστερημένων, φιλάσθενων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, το οποίο εκτελέστηκε με απόλυτη μυστικότητα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου σε νοσοκομεία και σανατόρια της Γερμανίας.

Ένα παιδί στέκεται με θάρρος απέναντι στην βαρβαρότητα των ναζί, προσπαθώντας να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Έστω κι αν όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον του, ο 13χρονος Έρνστ Λόσσα, αρνείται να πιστέψει ότι οι μεγάλοι είναι ικανοί για το χειρότερο έγκλημα στην Ιστορία της ανθρωπότητας, καθώς το Ολοκαύτωμα βρίσκεται προ των πυλών.

Άρνηση / Denial
Σκηνοθεσία: Μικ Τζάκσον
Σενάριο: Ντέιβιντ Χέαρ
Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ Βάις, Τίμοθι Σπολ, Τομ Ουίλκινσον, Αντριου Σκότ, Τζακ Λόουντεν, Κάρεν Πιστόριους, Άλεξ Τζένινγκς, Χάριετ Γουόλτερ, Μαρκ Γκάτις, Τζον Σέσιονς, Νίκι Αμούκα – Μπερντ, Πιπ Κάρτερ
Φωτογραφία: Χάρης Ζαμπαρλούκος
Μοντάζ: Τζαστίν Ράιτ
Σχεδιασμός παραγωγής: Άντριου ΜακΆλπαιν
Μουσική: Χάουαρντ Σορ
Έτος Παραγωγής: 2016
Χώρα Παραγωγής: Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α.
Διάρκεια: 110 λεπτά

Βασισμένη στο βιβλίο «History on Trial: My Day in Court with a Holocaust Denier», η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία της δικαστικής μάχης που έδωσε η Ντέμπορα Ι. Λίπσταντ (Ρέιτσελ Βάις) προς τιμήν της αλήθειας, ενάντια στον Ντέβιντ Έρβινγκ (Τίμοθι Σπολ), ο οποίος την μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμιση όταν εκείνη τον κατηγόρησε για άρνηση του Ολοκαυτώματος. Βάσει του αγγλικού νομικού συστήματος, στις περιπτώσεις αυτές, η ευθύνη της εύρεσης αποδείξεων βαραίνει τον κατηγορούμενο, άρα η Λίπσταντ και η νομική της ομάδα έπρεπε να αποδείξουν ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη όντως. Η Ρέιτσελ Βάις πρωταγωνιστεί σ’ ένα συγκλονιστικό δικαστικό δράμα, μαζί με τους Τίμοθι Σπολ και Τομ Ουίλκινσον.

Η «Άρνηση» (Denial – 2016) του Μικ Τζάκσον, πραγματεύεται ένα από τα πιο σημαντικά θέματα του 20ου αιώνα. Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός, Ρέιτσελ Βάις, υποδύεται την Ντέμπορα Λίπσταντ, ξαναγράφοντας την αυταπόδεικτη ιστορία του Ολοκαυτώματος. Ο Βρετανός σκηνοθέτης – βραβευμένος με Emmy για το «Temple Grandin» του 2010 – μεταφέρει με επιτυχία στην μεγάλη οθόνη το βιβλίο της Λίπσταντ.

«θα ήθελα οι άνθρωποι να κατανοήσουν ότι το Ολοκαύτωμα είναι η πιο αδρά αποδεδειγμένη γενοκτονία στον κόσμο. Δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί. Είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.» – Ντέμπορα Ι. Λίπσταντ

Υπόθεση Φριτς Μπάουερ: Μυστική Ατζέντα / The People vs. Fritz Bauer / Der Staat gegen Fritz Bauer
Σκηνοθεσία: Λαρς Κράουμε
Σενάριο: Ολιβιέ Γκουέζ, Λαρς Κράουμε
Πρωταγωνιστούν: Μπούργκχαρτ Κλάουσνερ, Ρόναλντ Ζέρφελντ, Σεμπάστιαν Μπλόμπεργκ, Λίλιθ Στάνγκενμπεργκ
Φωτογραφία: Γιενς Χάραντ
Μοντάζ: Μπάρμπαρα Γκίες
Έτος Παραγωγής: 2015
Χώρα Παραγωγής: Γερμανία
Διάρκεια: 105 λεπτά

Γερμανία, 1957. Ο εισαγγελέας Φριτς Μπάουερ έχει σημαντικά στοιχεία ότι ο συνταγματάρχης των SS και «αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος» Αδόλφος Άιχμαν, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις μαζικές απελάσεις των Εβραίων, φέρεται να κρύβεται στο Μπουένος Άιρες. Ο Μπάουερ, ο οποίος είναι ο ίδιος Εβραίος, έχει προσπαθήσει να οδηγήσει στο δικαστήριο τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ, μετά την επιστροφή του από την εξορία στη Δανία.

Μέχρι στιγμής δεν τα έχει καταφέρει, λόγω της έντονης αποφασιστικότητας της Γερμανίας να καταστείλει το σκοτεινό παρελθόν της. Εξαιτίας της δυσπιστίας του στο γερμανικό σύστημα δικαιοσύνης, ο Φριτς Μπάουερ έρχεται σε επαφή με τη Μοσάντ, το Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών Αποστολών του Ισραήλ, διαπράττοντας προδοσία. Ο Μπάουερ δεν ζητά εκδίκηση για το Ολοκαύτωμα, αλλά τον απασχολεί βαθιά το μέλλον της Γερμανίας.

Ο ρόλος και η σπουδαιότητα του εισαγγελέα Φριτς Μπάουερ στη διαμόρφωση των δικών του Άουσβιτς κατά την δεκαετία του 1960 είναι δεδομένη. Ωστόσο, μόνο μετά τον θάνατό του, έγινε γνωστή η καταλυτική του παρέμβαση στη σύλληψη του Άιχμαν. Μέσα από την ταινία «Υπόθεση Φριτς Μπάουερ: Μυστική Ατζέντα», ο βραβευμένος σκηνοθέτης Λαρς Κράουμε, συνθέτει ένα δυνατό και συγκροτημένο πορτρέτο ενός γενναίου ανθρώπου, παρουσιάζοντας τον αγώνα του για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Αμήν / Amen
Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς
Σενάριο: Κώστας Γαβράς, Ζαν Κλοντ Γκρουμπέργκ
Πρωταγωνιστούν: Ούλριχ Τουκούρ, Ματιέ Κασσοβίτς, Ούλριχ Μύε
Φωτογραφία: Πατρίκ Μπλοσιέ
Μουσική: Αρμάν Αμάρ
Έτος Παραγωγής: 2002
Χώρα Παραγωγής: Γαλλία, Γερμανία, Ρουμανία
Διάρκεια: 105 λεπτά

Η ταινία βασίζεται στην ιστορία του χημικού Κουρτ Γκερστάιν (Ούλριχ Τουκούρ), υπαρκτό πρόσωπο και αξιωματικός των Ες-Ες που προσπάθησε μάταια να ευαισθητοποιήσει την Καθολική Εκκλησία σχετικά με το Ολοκαύτωμα. Ενώ προμήθευε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με το φονικό Zyklon B, ταυτόχρονα κατήγγειλε τα εγκλήματα, ενημερώνοντας τον Πάπα Πίο ΙΒ΄ ρισκάροντας έτσι την ασφάλειά του και της οικογένειάς του. Στις προσπάθειές του αυτές βρήκε βοήθεια από το νεαρό Ιησουίτη Ρικάρντο Φοντάνα (Ματιέ Κασσοβίτς).

Ο ναζισμός, ένας πανίσχυρος μηχανισμός ολοκληρωτισμού που στιγμάτισε την ανθρωπότητα με την γενοκτονία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χρησιμοποιώντας τα μέσα της βιομηχανίας. Το Βατικανό, το απόλυτο σύμβολο θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας, που αρνείται να καταγγείλει τη γενοκτονία φοβούμενο την ρήξη με τους ναζί. Μια ταινία για το Ολοκαύτωμα που σκανδάλισε στη νέα χιλιετία με τον καταγγελτικό της τόνο απέναντι στην ιστορική ευθύνη εκκλησιαστικών και διπλωματικών κύκλων. Cesar καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου / Βραβείο Lumière καλύτερης ταινίας. Πρωταγωνιστές: Ούλριχ Τουκούρ, Ματιέ Κασσοβίτς, Ούλριχ Μούε.

 

 

Πηγή: tvxs.gr

20

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση