Με οργή είδαμε τον Μπάμπη Αναγνωστόπουλο να ομολογεί τη γυναικοκτονία της Καρολάιν, αφού επί 40 μέρες έπαιζε το θέατρο του «καλού» παιδιού και «άτυχου» συζύγου που θα μεγάλωνε μόνος την κορούλα του.Ο Μπάμπης, σύζυγος της Καρολάιν, πιλότος, με κύρος και κοινωνική θέση που εύκολα τον έκαναν υπεράνω πάσης υποψίας στα μάτια της αστυνομίας και των ΜΜΕ αποδείχθηκε τελικά γυναικοκτόνος. Το «παραμύθι» που έστηναν τα καθεστωτικά ΜΜΕ γύρω από το γάμο και τη ζωή της 20χρονης Καρολάιν και του 32χρονου συζύγου της ήταν εμποτισμένο από όλα τα καταπιεστικά αφηγήματα της πατριαρχίας: εκείνη πολύ όμορφη, εκείνος αντίστοιχα όμορφος, με χρήματα και κοινωνική θέση, της «πρόσφερε» μια άνετη ζωή και εκείνη του «πρόσφερε» την κόρη τους και μια πίστη σύντροφο. Φυσικά κανείς δεν επεσήμανε πως η Καρολάιν ήταν μόλις 14 όταν ξεκίνησε η σχέση της με τον κατά 12 χρόνια μεγαλύτερό της. Κανείς δεν επεσήμανε πως μια τέτοια σχέση εύκολα δημιουργεί συνθήκη εξάρτησης και εξουσίας από τον μεγαλύτερο άνδρα προς τη μικρότερη και εξαρτημένη οικονομικά από εκείνον γυναίκα. Κανείς δεν αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να βγαίνουν στα κανάλια δήθεν «ειδικοί ψυχικής υγείας» που σπάνε το απόρρητο ανάμεσα σε θεραπευόμενο και θεραπευτή μόνο και μόνο για να εξυμνήσουν on camera μια σχέση που προφανώς ήταν τοξική και κακοποιητική και κατέληξε εν τέλει σε γυναικοκτονία. Και φυσικά βόλεψε το αφήγημα ότι οι δράστες ήταν «αλλοδαποί ληστές». Πασπαλίστηκε η όλη ιστορία με τη χρυσόσκονη του ρατσισμού στην οποία τόσο αρέσκονται τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Είναι εύκολο να φτιάξεις το «τέρας» του «ξένου», του «αλλού» και όχι του Έλληνα άνδρα συζύγου που σκότωσε τη γυναίκα του. Και βέβαια η κουλτούρα του βιασμού προσφέρει παρωπίδες σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας : πως γίνεται ένας τόσο όμορφος και καταξιωμένος άνδρας να κάνει αυτό το ειδεχθές έγκλημα;
Γίνεται γιατί το χέρι του δε το όπλισε το «πάθος», η υπερβολική «αγάπη», η «ζήλεια» ή η «ανυπάκουη» μικρή Καρολάιν που τον έβγαλε εκτός εαυτού. Το χέρι του το όπλισε η πατριαρχία, το γεγονός ότι δίνεται η εντύπωση πως οι αρρενωπότητες μπορούν να έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο στα σώματα και στη συμπεριφορά μας, μπορούν να τα ελέγξουν και να αποφασίσουν ακόμη για τη ζωή ή το θάνατο μας.
Όμως, όχι μόνο ο Αναγνωστόπουλος σκότωσε την Καρολάιν, όχι μόνο τα καθεστωτικά ΜΜΕ έκαναν θέαμα το θάνατο της, αλλά τώρα κάνει ήδη τις πρώτες κινήσεις για να πάρει την επιμέλεια του παιδιού τους! Και το χειρότερο; Με το νομοσχέδιο Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια που ψηφίστηκε προ ολίγων ημερών, πλέον μπορεί. Γιατί αν δεν καταδικαστεί οριστικά έχει δικαίωμα και πλήρη πρόσβαση στο παιδί. Ας μην ξεχνάμε και τις δηλώσεις Λοβέρδου μέσα στη βουλή ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου πως «ένας κακός σύζυγος μπορεί να είναι καλός πατέρας». Φυσικά ο Μπάμπης μπορεί να σκότωσε την Καρολάιν και να ακούμπησε το νεκρό της σώμα δίπλα στο μωρό τους, αλλά σίγουρα θα είναι φροντιστικός και γεμάτος αγάπη για το μικρό παιδί. Αλλά βέβαια το λόμπι των πλουσίων μπαμπάδων που υποστήριξαν το νομοσχέδιο μέχρι τέλους γνωρίζει πως αυτό τους δίνει το άλλοθι στην κακοποίηση (ψυχολογική και σωματική) προς την πρώην σύζυγο και το παιδί.
Σε όλα αυτά, σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθαν οι δηλώσεις Μπαλάσκα (αρχηγού της ΕΛΑΣ) που ούτε λίγο ούτε πολύ έδωσε συμβουλές στους γυναικοκτόνους πώς να τη γλυτώσουν με μικρότερη ποινή. Δεν περιμέναμε βέβαια και κάτι άλλο από τον άνθρωπο που για τη δολοφονία του Ζακ δήλωνε πως «αυτή είναι η πρακτική της Ελληνικής αστυνομίας και σε όποιον αρέσει”.
Δε θέλουμε άλλο να διαβάζουμε, να ακούμε, να βιώνουμε αυτές τις καταστάσεις. Από τις πιο προβεβλημένες ιστορίες όπως αυτή της Καρολάιν, μέχρι τα ανώνυμα θύματα που καμιά / κανείς δεν έμαθε ποτέ το όνομα τους, έχουμε κουραστεί να ζούμε με αυτές/αυτά που λείπουν. Γιατί τις/τα σκότωσε ο σύζυγός, ο πατέρας, ο αδελφός, ο άγνωστος στο δρόμο, ο γνωστός και φίλος, το «καλό» παιδί, το παιδί της διπλανής πόρτας.
Για αυτό αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς έμφυλες ανισότητες, αγωνιζόμαστε για να τσακίσουμε πατριαρχία και καπιταλισμό που γεννούν την καταπίεση και την εκμετάλλευση.
Οι γυναικοκτόνοι δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί!
Συνέλευση Φεμινιστικών κι Εργατικών Συλλογικοτήτων
238
