Ο Σ. που ήταν 6 και έτρεχε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου κάθε φορά που είχαμε άσκηση στην περιοχή και περνούσαν μαχητικά πάνω από το σχολείο. Η Σ. με το κοντοκουρεμένο μαλλί επειδή είχε ψείρες, που έπαιρνε τα μαλλιά μου και τα έβαζε στο κεφαλάκι της και μου έλεγε στεναχωρημένη «κι εγώ είχα έτσι μακριά μαλλιά». Η Μ. που δεν μιλούσε έναν ολόκληρο χρόνο, αλλά μου έφτιαξε από μόνη της ένα τιμόνι που χρειαζόμουν για τα σκηνικά στην παράστασή μας. Ο Α. και η Ν. που δεν μιλάνε καν την ίδια γλώσσα αλλά συστήνονται ως αδέρφια. Η Λ. που ερχόταν στα διαλείμματα και μου έφτιαχνε γαλλικές πλεξούδες τα μαλλιά. Ο Σ. που έμαθε τα πάντα από τη γεωγραφία για να καταλάβει το ταξίδι του. Η Ε. που θέλει πάντα να τη σηκώνω πρώτη και να της δένω τα κορδόνια, ενώ ξέρει να τα δένει. Ο Ρ. που μου μαζεύει λουλουδάκια από την αυλή κάθε φορά γιατί του αρέσει που παίζουμε… και τόσα άλλα, που θα μπορούσα να σας τα γράφω μέχρι αύριο, για να σας πω πώς και τα παιδιά που χάθηκαν, σαν αυτά τα παιδιά ήταν. Σαν όλα τα παιδιά…
