του Μάριου Αυγουστάτου
Την ώρα που τα ισραηλινά τανκς έχουν µπει στη Ράφα δολοφονώντας και αναγκάζοντας σε φυγή δεκάδες χιλιάδες αµάχους και οι βοµβαρδισµοί µαίνονται, το κίνηµα ενάντια στην γενοκτονία αρχίζει να παίρνει τις διαστάσεις του κινήµατος ενάντια στον πόλεµο του Βιετνάµ στη δεκαετία του ‘60, ο αγώνας για λευτεριά στην Παλαιστίνη εξαπλώνεται από τις καταλήψεις της Αµερικής, ως την Ευρώπη και την Ελλάδα.
Ο παράγοντας ΗΠΑ
Την Παρασκευή 10 Μάη, λίγο πριν η Γενική Συνέλευση των Ηνωµένων Εθνών ψηφίσει µε συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της πλήρους ένταξης της Παλαιστίνης, ο Ισραηλινός πρέσβης Gilad Erdan στάθηκε στο βήµα και πέρασε από έναν φορητό καταστροφέα εγγράφων τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Ήταν µια έκφραση περιφρόνησης αλλά και, σε ένα βαθµό, απογοήτευσης για την αποµόνωση του Ισραήλ, που κλιµακώνεται καθηµερινά σε διάφορα επίπεδα, αλλά και για το γεγονός ότι, τελικά, οι ΗΠΑ αρχίζουν να πιέζουν, κάτι που έχει γίνει χάρη στη δύναµη του κινήµατος αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, εντός και εκτός ΗΠΑ.
Για την υποστήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ, διαχρονικά παίρνουν ως αντάλλαγµα το πλεονέκτηµα που τους δίνει η ύπαρξη ενός ισχυρού στρατιωτικού πόλου στη Μέση Ανατολή για τη διασφάλιση των ενεργειακών προµηθειών προς όφελος τους.
Η δέσµευση των ΗΠΑ προς το Ισραήλ, όπως λέει ο Μπάιντεν είναι «σιδερένια», όµως ποτέ δεν ήταν άνευ όρων. Πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν κατά καιρούς ασκήσει πίεση στο κράτος του Ισραήλ. Ο Αϊζενχάουερ πίεσε µε κυρώσεις το 1956 όταν ο Μπεν Γκουριόν προσπάθησε να προσαρτήσει Γάζα και Σινά. Μέχρι και ο Τζορτζ Μπους µπλόκαρε 10 δισ. δολάρια σε εγγυήσεις δανείων πιέζοντας τον Γιτζάκ Σαµίρ να µην τις χρησιµοποιήσει για την κατασκευή οικισµών εποίκων το 1992.
Μέχρι πριν λίγες µέρες ο Μπάιντεν αποτελούσε εξαίρεση. Αυτός και ο υπ. Εξ. Άντονι Μπλίνκεν, έχουν σταθεί ακλόνητοι πίσω από την γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα. Πριν από λίγες µέρες ο Μπάιντεν µε αφορµή την Ηµέρα Μνήµης του Ολοκαυτώµατος επιτέθηκε στους φοιτητές καταληψίες και τους κατηγόρησε ως «αντισηµιτικούς».
Ωστόσο, η συνειδητοποίηση ότι αυτή η στάση αποµονώνει επικίνδυνα τις ΗΠΑ διεθνώς, αλλά και το γεγονός ότι στο εσωτερικό υπό την πίεση του κινήµατος ο Μπάιντεν χάνει ψήφους, τον ώθησε να ασκήσει δηµόσια πίεση στον Νετανιάχου, λεκτικά αρχικά αλλά όχι µόνο: στις αρχές του Μάη «πάγωσαν» ένα φορτίο 1800 βοµβών των 2.000 και 1.700 των 1.000 λιβρών προς το Ισραήλ.
Λίγες µέρες µετά, το Στέιτ Ντιπάρτµεντ ανέφερε ότι είναι «εύλογο να εκτιµηθεί ότι ο ισραηλινός στρατός χρησιµοποίησε αµερικανικά όπλα στη Γάζα µε τρόπους “ασυµβίβαστους” µε το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο». Η έκθεση βέβαια κατέληξε σε «επιφυλάξεις µεν αλλά δεν συνέστησε τη διακοπή των προµηθειών όπλων δε». Παραµένει όµως η έµµεση απειλή, ότι αν ο Νετανιάχου συνεχίσει να αψηφά την Ουάσιγκτον, τότε η ροή των όπλων θα διακοπεί.
Και πλέον, µετά την βίαιη καταστολή ο Μπάιντεν επιχείρησε να τείνει χείρα φιλίας στους φοιτητές που συµµετέχουν στις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη µε ξεκάθαρους προεκλογικούς στόχους. Στις 19 Μάη βρέθηκε στο πανεπιστήµιο της Ατλάντα, εκεί που φοίτησε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, καθώς η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ εντείνεται και αναζητεί απεγνωσµένα την ψήφο των νέων, αλλά και των Αφροαµερικανών. Μετά από εβδοµάδες κινητοποιήσεων και καταλήψεων κι ενώ σε αρκετές περιπτώσεις η αστυνοµία έδειξε το σκληρότερο κατασταλτικό πρόσωπο, ο Τζο Μπάιντεν επιχείρησε να αλλάξει ρότα και δήλωσε έτοιµος να ακούσει τους φιλοπαλαιστίνιους διαδηλωτές.
Πόλεµος (και) προπαγάνδας: Από το «Give Peace a Chance» του Λένον στο «Give Genocide a Chance» στην (νατοϊκής έµπνευσης) Eurovision
H Eurovision εξ αρχής ήταν ένας πολιτικός θεσµός, που ιδρύθηκε για να εξυπηρετήσει ψυχροπολεµικές σκοπιµότητες. Τον Ιανουάριο 2015, αποχαρακτηρίστηκαν 23.000 έγγραφα του ΝΑΤΟ. Μεταξύ αυτών υπήρχαν και κάποια που αφορούν την Eurovision (ΝΑΤΟ AC_52-D_143/30 Νοε 1955 και AC_52-D_159/17 Φεβ 1956)i. Τι δείχνουν αυτά; Στις 28/1/1955, στο Palais de Chaillot στο Παρίσι, συναντήθηκαν τα µέλη της Culture and Public Information Committee του ΝΑΤΟ µε τον διευθυντή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης για να του παραδώσουν την δηµιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ που θα ονοµάζεται Eurovision… Στις 12/2/55, σε µία τρίτη συνάντηση, αποφασίστηκε η χρησιµοποίηση της European Broadcasting Union (ΕΒU) ως φορέα για την υλοποίηση του σχεδίου και ο διαγωνισµός έγινε για πρώτη φορά στις 24/5/1956.ii
Η κατάρρευση των ανατολικών κρατών έφερε, από τη δεκαετία του 1990 και µετά την είσοδο σε αυτήν χωρών της πρώην ΕΣΣ∆ και της πρώην Γιουγκοσλαβίας µε σκοπό το περαιτέρω άνοιγµα τη ς µπίζνας σε νέες αγορές. Μετά το 2022 ο πόλεµος του ΝΑΤΟ µε τη Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας χαρακτηρίστηκε από την αποβολή της Ρωσίας από τον κατά τα άλλα «απολιτίκ» διαγωνισµό. Και µάλιστα την ίδια χρονιά, η Ουκρανία κέρδισε τον διαγωνισµό µε ένα τραγούδι που… κατήγγειλε την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Φέτος το κράτος του Ισραήλ επιχείρησε να πετύχει το ίδιο µε ένα τραγούδι µε θέµα τα γεγονότα της 7/10/23. Αλλά δεν τα κατάφερε: από την ανακοίνωση της συµµετοχής του Ισραήλ, η EBU βρέθηκε αντιµέτωπη µε κινητοποιήσεις, µεταξύ άλλων τη µαζική καµπάνια στις σκανδιναβικές χώρες που ζητούσε τον αποκλεισµό του, σε συνδυασµό µε τις δυναµικές διαδηλώσεις έξω από το χώρο αλλά και διεθνώς. Έτσι αναγκάστηκε να επιβάλλει στο Ισραήλ να αλλάξει τους στίχους του τραγουδιού αλλά του επέτρεψε να συµµετέχει – παρά τη διεθνή κατακραυγή και την καταδίκη της γενοκτονίας από το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο και την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Το κράτος του Ισραήλ ήταν η πρώτη µη-ευρωπαϊκή χώρα που έγινε το 1973 δεκτή στην Eurovision, παρότι είχε την καταδίκη του ΟΗΕ, γιατί λίγα χρόνια νωρίτερα στον πόλεµο των Έξι Ηµερών, επέβαλε ισραηλινή κατοχή στην Γάζα και στην ∆υτική Όχθη.
Η διοργάνωση είχε απλόχερα την χορηγία της ισραηλινής εταιρίας Morrocan Οil, µε το κράτος του Ισραήλ αλλά και τον ίδιο τον Νετανιάχου να επενδύουν τα ρέστα τους στον διαγωνισµό για να βγουν από την αποµόνωση στην οποία έχουν σταδιακά περιέλθει. Σε βιντεοσκοπηµένο µήνυµα του πριν από τον τελικό, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι η Γκολάν (που εκπροσωπούσε το Ισραήλ) έχει την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης. Και πράγµατι την είχε.
Mε το κίνηµα αλληλεγγύης να µποϋκοτάρει ενεργά την Εurovision, το Ισραήλ απ’την άλλη είχε την στήριξη της EBU, έχοντας στην διάθεση του οικονοµικούς πόρους αλλά έναν ισχυρό µηχανισµό προπαγάνδας και -χωρίς να επικροτούµε καµιά θεωρία συνωµοσίας- µε διάφορα «bots» για να αξιοποιήσει τις αδιαφανείς µεθόδους ψηφοφορίας της EBU. Και θεωρώντας τέλος δεδοµένη την στήριξη των διορισµένων επιτροπών, το κράτος του Ισραήλ έδωσε τα ρέστα του για τη νίκη θεωρώντας ότι παίζει χωρίς αντίπαλο.
Αλλά δεν τους βγήκε. Το κίνηµα ήταν στους δρόµους του Μάλµε διαδηλώνοντας µαζικά -και στον ηµιτελικό και στον τελικό. Χιλιάδες αψήφησαν τα δακρυγόνα, τις επιθέσεις της αστυνοµίας και τις συλλήψεις (µεταξύ τους και η Greta Thunberg) ενάντια στη συµµετοχή του Ισραήλ. Ήταν στους δρόµους του Λονδίνου και άλλων πόλεων στην Βρετανία, όπου οι «fans» ανέστειλαν τα πάρτι, µε την LGBTQ κοινότητα να παίρνει θέση υπέρ της Παλαιστίνης, ζητώντας από τον εκπρόσωπο της Βρετανίας να µποϋκοτάρει τον διαγωνισµό. Ήταν ακόµα και µέσα στην αίθουσα γιουχάροντας µαζικά την συµµετοχή του Ισραήλ, τόσο που η ΕΒU αναγκάστηκε να σκεπάζει µε ειδική τεχνολογία και µε ψεύτικα χειροκροτήµατα, τα γιουχαΐσµατα και τα «Free Palestine».
Ήταν τέλος ανάµεσα στους ίδιους τους/τις διαγωνιζόµενους/ες, που αψήφησαν, κάνοντας ο καθένας/µία ό,τι «επέτρεπε» η EBU. Ξεκινώντας από τον ηµιτελικό, η διοργάνωση έκοψε από τα κοινωνικά δίκτυα τις εικόνες από το βίντεο του Eric Saade (µη διαγωνιζόµενου σουηδού παλαιστινιακής καταγωγής) που φόραγε στο χέρι την παλαιστινιακή Καφίγια. Ακολούθως ανάγκασαν το non binary άτοµο Bambie Thug (Ιρλανδία) να σβήσει από πάνω του τις φράσεις «Free Palestine» και «Ceasefire» (γραµµένες στα κέλτικα µήπως και περάσουν τη λογοκρισία). Aρχικά έσβησαν µόνο την πρώτη αλλά µια ώρα πριν τραγουδήσει, τoυ ανακοίνωσαν ότι πρέπει να σβήσει και τη δεύτερη, αλλιώς δεν θα το αφήσουν να βγει στη σκηνή. Στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, την ώρα που o λόγος ήταν στην εκπρόσωπο του Ισραήλ, η Μαρίνα Σάττι χασµουριόταν και έκανε ότι κοιµάται στο τραπέζι, ενώ ο Ολλανδός διαγωνιζόµενος κουκούλωσε εντελώς το κεφάλι του. Την επόµενη µέρα, η EBU απέκλεισε τον Ολλανδό από τον τελικό για επεισόδιο µε άτοµο της παραγωγής…
Η Ιρλανδία δεν πήγε στην τελική πρόβα, η Γαλλία διέκοψε τη δική της για να στείλει “φιλειρηνικό” µήνυµα, η περσινή νικήτρια Loreen αρνήθηκε να παραδώσει το βραβείο αν νικήσει το Ισραήλ, η Νορβηγίδα παρουσιάστρια υπέβαλε παραίτηση δηλώνοντας: «Το Ισραήλ κάνει γενοκτονία-λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Την πιο δυνατή απάντηση στη φιλοσιωνιστική EBU έδωσε το συνδικάτο των εργαζοµένων στη βελγική δηµόσια τηλεόραση VRT που διέκοψε την ζωντανή µετάδοση την ώρα που στη σκηνή ήταν οι διαγωνιζόµενοι του Ισραήλ, προβάλλοντας µήνυµα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό: «Πρόκειται για συνδικαλιστική δράση. Καταδικάζουµε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωµάτων από το κράτος του Ισραήλ. Επιπλέον, το κράτος του Ισραήλ καταστρέφει την ελευθερία του Τύπου. Γι’ αυτό διακόπτουµε για λίγο την εκποµπή. Κατάπαυση πυρός τώρα. Σταµατήστε τη γενοκτονία τώρα (#CeaseFireNow #StopGenocideNow)!»
Η στάση της Μαρίνα Σάττι στην Eurovision εξόργισε την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το ίδιο το Μέγαρο Μαξίµου εξέφρασε δυσαρέσκεια για τη συµπεριφορά της “η οποία, άγνωστο πώς, θέλησε να κάνει από µόνη της ένα είδος εξωτερικής πολιτικής”.iii
«Ο δάσκαλος µου, µού είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Πως η ηλικία της κουλτούρας και των παραδόσεων αυτής της περιοχής του κόσµου, είναι πολύ µεγαλύτερη από την ηλικία των συνόρων µεταξύ αυτών των χωρών. Αναµφισβήτητα λοιπόν, µοιραζόµαστε πολλά. Σας αγαπάµε και σε ευχαριστώ πολύ». Αυτές οι δηλώσεις της Μαρίνας Σάττι πυροδότησαν µια οµοβροντία επιθέσεων, από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ µέχρι ακροδεξιών τρολ των κοινωνικών δικτύων. Και ακολούθησε νέο εθνικιστικό αµόκ γιατί δύο χορευτές της Σάττι, απάντησαν µιλώντας στα τούρκικα σε ερώτηση Αζέρου δηµοσιογράφου ότι «είµαστε Έλληνες, Τούρκοι από τη ∆υτική Θράκη».
Για την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους
Kοντά στην επίσηµη αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους βρίσκονται Ισπανία, Ιρλανδία και Νορβηγία, όπως ανακοίνωσαν στις 22/5 συντονισµένα. Η κίνηση έρχεται την στιγµή που οι συνοµιλίες για κατάπαυση του πυρός έχουν πέσει στο κενό. Προκάλεσε την οργισµένη αντίδραση του Ισραήλ, ενώ Παλαιστίνιοι χαιρέτισαν την αναγνώριση του κράτους τους από τις τρεις ευρωπαϊκές χώρες. Η κίνηση ήρθε εν µέσω των επιθέσεων των ισραηλινών δυνάµεων στην βόρεια και νότια Λωρίδας της Γάζας, που προκάλεσαν νέα φυγή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, περιόρισαν βίαια τη ροή ανθρωπιστικής βοήθειας και αύξησαν τον κίνδυνο λιµού.
Μέχρι πρόσφατα, µόνο εννέα ευρωπαϊκές χώρες υποστήριζαν την κρατική υπόσταση της Παλαιστίνης. Οι περισσότερες από αυτές έλαβαν την απόφαση το 1988, όταν ανήκαν στο σοβιετικό µπλοκ. Για αυτό, η κίνηση των τριών χωρών, ανεξάρτητα από τα άµεσα αποτελέσµατα της, έχει την σηµασία της. Οι τρεις χώρες χώρες έστειλαν πολιτικό µήνυµα υποστήριξης προς τους Παλαιστίνιους, αλλά ελπίζουν ότι θα συµβάλει στον τερµατισµό των συγκρούσεων. Βεβαίως, η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους ακόµη και από οµάδα χωρών, από µόνη της, δεν αρκεί για να δώσει τέλος στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων που µαίνεται εδώ και πάνω από επτά µήνες. Όµως, στέλνει σαφές πολιτικό µήνυµα υπέρ του ρητού και θεµελιώδους δικαιώµατος αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων. Επιπλέον, έρχεται ως απάντηση στο αίτηµα πολλών αραβικών χωρών που δηλώνουν ότι θα βοηθήσουν στην ανοικοδόµηση µιας «µεταπολεµικής» Γάζας µόνο εάν η ∆ύση αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης.
Και τώρα τι;
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές το Ισραήλ συνεχίζει το βοµβαρδισµό της Λωρίδας της Γάζας, συµπεριλαµβανοµένης της Ράφα, παρά την εντολή του ανώτατου δικαστηρίου του ΟΗΕ να «διακόψει αµέσως» τη στρατιωτική του επίθεση. Προηγήθηκε στις 20/5 ο εισαγγελέας του ∆ιεθνούς Ποινικού ∆ικαστηρίου, Karim Khan ο οποίος ζήτησε την έκδοση ενταλµάτων σύλληψης για κατηγορίες περί εγκληµάτων πολέµου σε βάρος ηγετών του Ισραήλ, µεταξύ των οποίων ο πρωθυπουργός της χώρας, Μπέντζαµιν Νετανιάχου (αλλά βεβαίως βεβαίως σε άλλη µια εκδοχή των «δύο άκρων» και της Χαµάς).
Ποια είναι τα «δύο άκρα»; Απ’τη µία 1.200 έχασαν τη ζωή τους στις 7 Οκτωβρίου, ενώ άλλοι 250 αιχµαλωτίστηκαν ως όµηροι. Και απ’την άλλη τουλάχιστον 36.000 άνθρωποι νεκροί, 80.000 τραυµατίες, οι περισσότεροι άµαχοι (τα 2/3 γυναίκες και παιδιά), ως αποτέλεσµα της επίθεσης του ισραηλινού στρατού. ∆εν υπάρχει κανενός είδους “ισοδυναµία”, στρατιωτική, πολιτική, ούτε καν ηθική όσον αφορά τις δύο πλευρές. Το Ισραήλ είναι ένα πανίσχυρο κράτος µε πυρηνικά, εξοπλισµένο από τις ΗΠΑ, που η ύπαρξη του επ’ ουδενί απειλείται. Για τους Παλαιστίνιους, απειλούνται οι ζωές τους, τα εδάφη τους.
Η Χαµάς, όπως φαίνεται, κάθε άλλο παρά έχει εξουδετερωθεί. Οι πρώτες βδοµάδες της δολοφονικής επίθεσης του ισραηλινού στρατού στη Ράφα επιβεβαιώνουν ότι το Ισραήλ έχει ουσιαστικά χάσει τον πόλεµο. Ένας αντάρτικος στρατός που επιβιώνει µιας τόσο σφοδρής επίθεσης, ουσιαστικά έχει καταφέρει να νικήσει. Η Χαµάς απέδειξε ότι έχει επιβιώσει πραγµατοποιώντας επιθέσεις στον ισραηλινό στρατό στη Βόρεια Γάζα, αναγκάζοντας τον έτσι να µεταφέρει δυνάµεις από την Ράφα προς Βορρά. Οι διαπραγµατεύσεις για κατάπαυση του πυρός διανύουν συνεχόµεντα µπρος-πίσω, µε ευθύνη του Ισραήλ. Όµως, δεν έχουµε καµία αυταπάτη για τους διεθνείς θεσµούς, τον ΟΗΕ, το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο, για το ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Για τα «καθ’ηµάς» να υπενθυµίσουµε ότι τον ∆εκέµβριο του 2015 η ελληνική Βουλή µε οµόφωνο ψήφισµα της είχε ταχθεί υπέρ της αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα όρια του 1967 (όπως προβλέπουν και τα ψηφίσµατα του ΟΗΕ). Ωστόσο, µέχρι σήµερα η απόφαση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, µε ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και Ν∆, οι οποίες έχουν συνάψει στρατηγική συµµαχία µε το κράτος-δολοφόνο.
Μόνο η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών µπορεί να πιέσει για την κατάπαυση του πυρός, για να σταµατήσει η γενοκτονία στη Γάζα. Είναι η ώρα να δυναµώσουµε αυτό το κίνηµα και στη χώρα µας. Πρέπει να ενισχύσουµε το ηθικό των Παλαιστινίων, να (δια)δηλώνουµε µε κάθε τρόπο ότι δεν είναι µόνοι, να αποµονώσουµε και να φθείρουµε την ισραηλινή κυβέρνηση ακόµα περισσότερο, να εντείνουµε την πίεση στις δυτικές κυβερνήσεις. Η ισραηλινή ηγεσία έχει διάφορα σχέδια, από την προσάρτηση της Λωρίδας της Γάζας και πλήρη εκτόπιση των Παλαιστινίων, µέχρι στρατιωτική κατοχή, επέκταση των εποικισµών, εγκαθίδρυση κυβέρνησης-µαριονέτας και πλήρη προσάρτηση της ∆υτικής Όχθης.
Ενάντια και στις ελληνικές κυβερνήσεις που πρώτα συµµετέχουν και στηρίζουν την σφαγή στη Γάζα και µετά πνίγουν και δολοφονούν τους πρόσφυγες στα θαλάσσια και µη σύνορα όπως έγινε στην Πύλο µε τους εκατοντάδες νεκρούς. Είµαστε ξεκάθαρα ενάντια στην κυβέρνηση που στέλνει φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, και στηρίζει το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ στις δολοφονικές του επιθέσεις. Η µόνη λύση είναι η δηµιουργία ενός ενιαίου κράτους της Παλαιστίνης, δηµοκρατικού και ειρηνικού που θα διαφυλάσσει ίσα δικαιώµατα και ελευθερίες για όλους τους κατοίκους του, έξω από θρησκευτικές, φυλετικές, εθνικές διακρίσεις. Από την Βαρκελώνη ως τις ΗΠΑ κι από το Άµστερνταµ ως τα πανεπιστήµια ένα σύνθηµα µας ενώνει: «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»!
Πηγή: redtopia.gr
