Σε σοβαρή καταγγελία προχώρησε η καλλιτέχνιδα Μάρθα Φριντζήλα κατά τη διάρκεια συνέντευξης της στην ΕΡΤ, καθώς όπως ανέφερε έγινε προσπάθεια λογοκρισίας της πριν βγει στον αέρα.
Συγκεκριμένα, σε ερώτηση που της έγινε για το αν ο θυμός της με όσα γίνονται στην Γάζα αλλάζει τη διάθεση της, η ερμηνεύτρια ανέφερε πως «κατά καιρούς ναι, αλλά δεν έχω πια θυμό. Θυμό έχω για το πού καταλήγει η ανθρωπότητα, για την αναισθησία μας και για τον φόβο», αποκαλύπτοντας πως λίγο πριν βγει στον αέρα της ζητήθηκε να βγάλει την καρφίτσα – καρπούζι από το πέτο της, σύμβολο της Παλαιστίνης.
«Τι φοβόμαστε; Φοβόμαστε να πούμε τι πιστεύουμε; Είμαστε φοβισμένοι, μη χάσουμε τη δουλειά μας…», πρόσθεσε, και παραδέχθηκε πως «όλοι φοβόμαστε και πιο πολύ φοβόμαστε μη φοβηθούμε. Γιατί στην επιβίωση δεν φοβάσαι πια, ζεις, λες θα το κάνω».
Δείτε το απόσπασμα:
Νωρίτερα, είχε αναφέρει σχετικά με τα νεκρά, ορφανά και ακρωτηριασμένα παιδιά της Γάζας πως «τη συγγνώμη μας την οφείλουμε στα παιδιά μας».
«Όλα αυτά είναι παιδιά που πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να πούμε ‘συγγνώμη’. Γιατί τα διαλύσαμε για πάντα», δήλωσε.
«Δεν έχω τη δύναμη να τη συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω πώς γίνεται»
Στην αδυναμία της να συγχωρέσει τη μητριά της στάθηκε σε άλλο σημείο της τηλεοπτικής της συνέντευξης η Μάρθα Φριντζήλα. Η γνωστή τραγουδίστρια που πριν από μερικούς μήνες είχε μιλήσει για τα επτά χρόνια κακοποίησης που πέρασε δίπλα σε εκείνη τη γυναίκα εξομολογήθηκε πως δεν ξέρει πώς μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο.
«Δεν έχω τη δύναμη να τη συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω πώς γίνεται. Να σε συγχωρέσω που μου πήρες αυτό, εντάξει, αλλά τώρα που μου διέλυσες τη ζωή; Πώς να σε συγχωρέσω; Τι να συγχωρέσω; Το καταλαβαίνω ότι υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι», είπε στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» στην οποία ήταν καλεσμένη την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, δήλωσε τυχερή που μεγάλωσε με έναν τρυφερό πατέρα που της πρόσφερε ελευθερία, αγάπη και εμπιστοσύνη. Παρά τις δυσκολίες που συνάντησε στην παιδική της ηλικία, ένιωθε ότι υπήρχε μια ισορροπία χάρη στη στοργή του πατέρα της και τη στήριξη των δύο αδελφών της.
Συγκεκριμένα, σημείωσε: «Εγώ είχα την τύχη να έχω έναν κουκουρούκου μπαμπά, ο οποίος μας έπαιρνε και μας έβαζε στην καρότσα του φορτηγού και πηγαίναμε και μέναμε σε κάτι χωράφια. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ ελεύθερος, που πίστευε πολύ σε μας και μας λάτρευε και όλες οι δυσκολίες… μητριές, θάνατοι, όλα αυτά κάπως σαν να ισορροπούσανε, δηλαδή αυτή τη διελκυστίνδα – είχα έναν πατέρα κουκουρούκου, δύο αδελφές τέλειες και βέβαια στη ζωή μου συνάντησα εκπληκτικούς ανθρώπους».
Σε ερώτηση για το αν καταλογίζει ευθύνες στον πατέρας της για τα όσα βίωσε εξαιτίας της μητριάς της, η Μάρθα Φριντζήλα απάντησε: «Σε έναν μεγάλο βαθμό του είχα ρίξει το βάρος που πιστεύω ότι του αναλογούσε. Του το έλεγα, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που μπορεί κι ο ίδιος, κάποια στιγμή κατάλαβα, ότι όπως εγώ φοβόμουν, έτσι κι εκείνος φοβόταν. Δηλαδή, δεν είναι να θεωρούμε ότι οι μεγάλοι θα μας προστατεύσουν. Ναι, αλλά και οι μεγάλοι είναι φοβισμένοι. Φοβόταν τη ζωή».
