του Δημήτρη Αγγελίδη
Ολα έχουν κανονιστεί, λέει ο Σαλίμ Τας, επικεφαλής Μέσης Ανατολής της οργάνωσης Blue Cross & Blue Crescent Corps, με έδρα την Τουρκία: ο ιμάμης στη Γερμανία, η τελετή, ο χώρος στο νεκροταφείο. Τα 6.000 ευρώ που ζητά το γραφείο τελετών για τη μεταφορά των δύο σορών από την Ελλάδα στη Γερμανία οδικώς, συγκεντρώνονται κι αυτά από δωρεές της κοινότητας Αλεβιτών.
Ο Σαλίμ έμαθε την τραγική ιστορία όταν επικοινώνησε με την οργάνωση ο Μπασάμ, Σύρος αναγνωρισμένος πρόσφυγας στη Γερμανία, που έχασε τη γυναίκα του και τους δύο γιους του στο τραγικό ναυάγιο έξω από τη Γαύδο, στις 11 Νοεμβρίου. Εκείνο το απόγευμα, βάρκα προσφύγων ερχόμενη από τη Λιβύη αναποδογύρισε την ώρα που τους πλησίαζε σκάφος της Frontex.
Η επίσημη ενημέρωση αναφέρει ότι οι πρόσφυγες μετακινήθηκαν προς την αριστερή πλευρά της βάρκας, με αποτέλεσμα να μπουν νερά και να ανατραπεί. Σύμφωνα με τον Σαλίμ, πρέπει να γίνει έρευνα καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες από επιζώντες, ο τρόπος προσέγγισης του σκάφους της Frontex δεν εξηγεί γιατί κατευθύνθηκαν οι πρόσφυγες στο αριστερό μέρος της βάρκας.
Πενήντα πέντε άνθρωποι διασώθηκαν εκείνη τη μέρα. Ανάμεσά τους, οι δύο κόρες του Μπασάμ, ηλικίας 11 και 14. Ο ένας του γιος, ο Χαϊντάρ, 12 χρόνων, χάθηκε στα νερά της Γαύδου και δεν βρέθηκε ποτέ. Νεκροί ανασύρθηκαν ο άλλος του γιος, ο Ζαΐν, 13 χρόνων, και η γυναίκα του η Μάχα, 37 χρόνων. Συνολικά έξι άνθρωποι έχουν βρεθεί νεκροί από εκείνο το ναυάγιο, τρεις την ίδια ημέρα, άλλοι δύο στις 18 Νοεμβρίου, όταν τους είδαν να επιπλέουν στη θάλασσα επιβάτες εμπορικού πλοίου, και άλλος ένας στις 20 Νοεμβρίου, όταν εντοπίστηκε στην παραλία Γραμμένου στην Παλαιόχωρα.
Προσωπική υπόθεση
«Αυτή η υπόθεση είχε πολύ έντονα συναισθήματα. Το πήρα προσωπικά», λέει ο Σαλίμ. Στη μνήμη της μητέρας και των δύο γιων του έγραψε το τραγούδι «Μεσογειακό νανούρισμα» (Μediterranean lullaby), το έντυσε με εικόνες από κύματα και τη φωτογραφία της Μάχα αγκαλιά με τα δύο παιδιά και το ανέβασε στο κανάλι του στο youtube, Salim Hiceyra –χρησιμοποιεί το οικογενειακό αραβικό επώνυμο Χισέιρα όταν γράφει κείμενα ή τραγούδια, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την τραγωδία των προσφύγων και της Συρίας.
«Οσοι φεύγουν από τις φλόγες του μίσους πρέπει να βρίσκουν καταφύγιο, όχι απελπισία. Η φιλοξενία είναι ανθρώπινο καθήκον, η προστασία αρχαίος όρκος. Μάχα, Χαϊντάρ, Ζαΐν, το φως σας καίει ακόμα κάτω από τον πιο σκοτεινό ουρανό. Ανθρωπότητα, πού πήγε η καρδιά σου; Ποια κληρονομιά συνεχίζουμε; […] Μακάρι τα κύματα να τραγουδούν απαλά το όνομά σας. Μακάρι τα αστέρια να σας συντροφεύουν στον ύπνο σας. Οσους αρνήθηκε να σώσει ο κόσμος, τους μαζεύουν και τους φυλάνε οι ουρανοί», τελειώνει το νανούρισμα.
Οι ελληνικές αρχές κατηγορούν για το ναυάγιο δύο Σουδανούς πρόσφυγες, τους οποίους συνέλαβαν ως διακινητές, κατά πάγια τακτική του Λιμενικού να συλλαμβάνει πρόσφυγες επιβάτες στους οποίους αποδίδει την κατηγορία του διακινητή χωρίς στοιχειωδώς επαρκή στοιχεία.
Υποκρισία
Από την πλευρά του, ο Σαλίμ κατηγορεί την υποκριτική και φονική ξενοφοβική πολιτική των ευρωπαϊκών αρχών. Λέει ότι η οικογένεια του Μπασάμ είχε υποβάλει στην πρεσβεία της Γερμανίας στη Βηρυτό –καθώς δεν υπάρχει ανοιχτή πρεσβεία στη Συρία λόγω της κατάστασης– αίτηση οικογενειακής επανένωσης με τον Μπασάμ στη Γερμανία, αλλά απορρίφθηκε.
Επισημαίνει με αγωνία τις βίαιες διώξεις, τις εξαφανίσεις και τις εκτελέσεις που επιφυλάσσει το νέο καθεστώς των Σουνιτών στη Συρία για τις θρησκευτικές μειονότητες, τους Αλεβίτες, τους Δρούζους, τους χριστιανούς και την κοινότητα των Αρμενίων. Η αίτηση απορρίφθηκε και η οικογένεια του Μπασάμ αναγκάστηκε να καταφύγει στη Λιβύη και να ακολουθήσει την πιο επικίνδυνη διαδρομή για την Ευρώπη.
«Για να γλιτώσουν από τον θάνατο αναγκάζονται να ακολουθήσουν παράνομες και επικίνδυνες διαδρομές, για να καταλήξουν τελικά να χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας των πολιτικών που τους καταδικάζουν. Η Ε.Ε. πρέπει να ανοίξει επειγόντως ανθρωπιστικό διάδρομο για να μπορούν να φύγουν οι θρησκευτικές μειονότητες που απειλούνται και να εξασφαλίσει καθεστώς ασφάλειας μέσα στη Συρία για όλους», λέει ο Σαλίμ.
Τραγικός πατέρας
Προς το παρόν, ο Μπασάμ, που βρίσκεται στην Ελλάδα περιμένοντας να επιστρέψει στη Γερμανία συνοδεύοντας τις σορούς των δικών του, επισκέπτεται καθημερινά τις δύο μικρές κόρες του που επέζησαν από το ναυάγιο και ζουν σε ξενώνα οργάνωσης. Οι μικρές δεν θα ταξιδέψουν τώρα με τον Μπασάμ, αλλά θα περιμένουν να ολοκληρωθεί μέσω της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα η διαδικασία οικογενειακής επανένωσης, διαδικασία που αναμένεται να διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες, η ίδια διαδικασία την οποία φαίνεται πως απέρριψε νωρίτερα η Γερμανία, βάζοντας σε κίνηση τον μηχανισμό που αποδείχθηκε ολέθριος για την οικογένεια.
«Και ο Μπασάμ και τα δύο κορίτσια τα ακούω πολύ γενναία και ψύχραιμα. Νομίζω πως παραμένουν σε λειτουργία οι μηχανισμοί της επιβίωσης και ότι βρίσκονται ακόμη σε άρνηση, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί. Οταν το συνειδητοποιήσουν, φοβάμαι ότι τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά», λέει ο Σαλίμ.
►Η αρχική εκδοχή του κειμένου ανέφερε διαφορετική οργάνωση και όχι την οργάνωση Blue Cross & Blue Crescent Corps στην οποία εργάζεται ο Σαλίμ Τας.
Μεσογειακό Νανούρισμα
Η Μάχα κράτησε κοντά της τα παιδιά της
και τους ψιθύρισε: «Να είστε γενναίοι, η νύχτα είναι μεγάλη».
Ο Χαϊντάρ ονειρευόταν ανοιχτούς ουρανούς,
ο Ζαΐν σιγοτραγουδούσε το αγαπημένο τραγούδι του πατέρα του.
Μια βάρκα έτοιμη να διαλυθεί, μια ανερχόμενη παλίρροια,
μια ελπίδα πολύ μικρή για να τους μεταφέρει και τους τρεις…
Αλλά συνέχισαν να πλέουν για μια μόνο ευκαιρία,
για ανάσα, για αγάπη, για αξιοπρέπεια.
Α, η θάλασσα θυμάται κάθε όνομα,
αλλά ο κόσμος ξεχνάει πολύ εύκολα.
Πού ήταν το χέρι που έπρεπε να τους δώσει;
Πού ήταν η ανθρωπιά;
Αυτή είναι η καλοσύνη που γνώριζαν οι πρόγονοί σας;
Ή είναι η ντροπή που αφήνουμε στους δικούς απογόνους;
Άλλη μια οικογένεια την καταπίνει το μπλε,
άλλη μια καρδιά μητέρας γίνεται πέτρα.
Ο μικρός Χαϊντάρ, μόλις δώδεκα ετών, αγκάλιασε τον αδελφό του
όταν τα κύματα αγρίεψαν.
Δεκατρία χρόνια χτυπά η καρδιά στο μικρό στήθος του Ζαΐν,
αλλά έχει θάρρος μεγαλύτερο από ένα παιδί.
Η Μάχα προσευχήθηκε στους σιωπηλούς ουρανούς,
σε όποια ψυχή μπορούσε ακόμα να ακούσει
—Γιατί όσοι φεύγουν από τις φλόγες του μίσους
πρέπει να βρουν καταφύγιο, όχι απελπισία.
Η φιλοξενία είναι ανθρώπινο καθήκον,η προστασία αρχαίος όρκος.
«Αν οι καταπιεσμένοι σας ζητήσουν καταφύγιο»,μας έμαθαν οι παλιοί, «ανοίξτε τους αμέσως την πόρτα».
Αλλά οι πόρτες ήταν κλειστές, ο κόσμος κοίταζε
—Αυτό έχουμε γίνει;
Ντροπή στους κληρονόμους των ευγενών βασιλέων,
Ντροπή σε όσους δεν θέλησαν να δουν.
Α, η θάλασσα θυμάται κάθε όνομα,
Κρατά τις ιστορίες τους στον ατέλειωτο αναστεναγμό της.
Μάχα, Χαϊντάρ, Ζαΐν — το φως σας καίει ακόμα
κάτω από τον πιο σκοτεινό ουρανό.
Ανθρωπότητα, πού πήγε η καρδιά σου;
Ποια κληρονομιά συνεχίζουμε;
Ακόμα και ο Αλέξανδρος θα έκλαιγε απόψε,
Για την χαμένη τιμή.
Μακάρι τα κύματα να τραγουδούν απαλά το όνομά σας,
Μακάρι τα αστέρια να σας συντροφεύουν στον ύπνο —
Οσους αρνήθηκε να σώσει ο κόσμος
τους μαζεύουν και τους φυλάνε οι ουρανοί.








