Η γενική απεργία που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία στις 28 Νοεμβρίου – κατόπιν καλέσματος από συνδικάτα της βάσης (όπως CUB, USB, SGB, COBAS, USI-CIT) – αποτέλεσε μια σημαντική εκδήλωση της οξυνόμενης ταξικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση Μελόνι και τις πολιτικές λιτότητας και μιλιταρισμού που εφαρμόζονται.
Η απεργία, η οποία επηρέασε κρίσιμους κλάδους όπως οι μεταφορές, στράφηκε ευθέως ενάντια στον κρατικό προϋπολογισμό του 2026. Ο προϋπολογισμός αυτός, ο οποίος προβλέπει αύξηση των στρατιωτικών δαπανώνσε βάρος της μείωσης της χρηματοδότησης του δημόσιου τομέα, θεωρείται ως η κύρια αιτία της αντικειμενικής όξυνσης της ταξικής πάλης στη χώρα.
Οι εργαζόμενοι εξωθήθηκαν στην αντίδραση αντιμέτωποι με το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης και την απώλεια αγοραστικής δύναμης, τις ελλείψεις προσωπικού σε βασικές υπηρεσίες (υγεία, εκπαίδευση, κ.α.) και τις καθυστερήσεις στις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή νέων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της κινητοποίησης ήταν η ρητή πολιτική σύνδεση των οικονομικών και εργασιακών αιτημάτων με την αντίθεση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Πιο συγκεκριμένα, τονίστηκε εμφατικά η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, αναδεικνύοντας έτσι τη διεθνιστική διάσταση της πάλης των Ιταλών εργαζομένων.
Ενώ η πρωτοβουλία των συνδικάτων της βάσης είναι αξιέπαινη, η απουσία ή ο περιορισμένος ρόλος των μεγάλων, γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών (όπως η CGIL) αποτελεί ένα κεντρικό πρόβλημα για την ενότητα του εργατικού κινήματος. Η CGIL, για παράδειγμα, επέλεξε να καλέσει σε ξεχωριστή απεργία στις 12 Δεκεμβρίου, αποφεύγοντας ταυτόχρονα να συμπεριλάβει στην κινητοποίηση τον κρίσιμο τομέα των πτήσεων, κίνηση που υποδηλώνει μια διάθεση αποφυγής της κλιμάκωσης και της ρήξης με την κυβέρνηση.
Παρ’ ολ’ αυτά η γενική απεργία της 28ης Νοεμβρίου, με τη μαζική συμμετοχή, έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα στη Μελόνι και στις πολιτικές της που πλήττουν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, θέτοντας ως κεντρικό αίτημα την ανατροπή των σχεδίων λιτότητας και μιλιταρισμού.
