Ενώ σε πολλά μέρη του κόσμου η 25η Δεκεμβρίου είναι ημέρα ανάπαυσης και γιορτής, για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα αποτελεί μια μαύρη επέτειο ταξικής αγριότητας. Σαν σήμερα, το 1968, στο χωριό Kilvenmani (Kizhavenmani) του Tamil Nadu στην Ινδία, συντελέστηκε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα των γαιοκτημόνων ενάντια σε εργάτες γης που διεκδικούσαν το δικαίωμα στην επιβίωση.
Το υπόβαθρο: Ο αγώνας για το μεροκάματο
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, οι εργάτες γης στην περιοχή του Tanjore άρχισαν να οργανώνονται μαζικά στα ταξικά συνδικάτα υπό την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος. Οι εργάτες αυτοί ανήκαν στην κάστα των Dalit (των λεγόμενων «ανέγγιχτων»), που για αιώνες υφίσταντο μια διπλή καταπίεση: την ακραία ταξική εκμετάλλευση και τον κοινωνικό αποκλεισμό του συστήματος των καστών.
Το αίτημά τους ήταν στοιχειώδες: μια μικρή αύξηση στο μεροκάματο, το οποίο καταβαλλόταν σε ποσότητα ρυζιού (padis). Οι γαιοκτήμονες, αρνούμενοι να δεχτούν οποιαδήποτε υποχώρηση που θα αναγνώριζε δικαιώματα στους «κατώτερους», συγκρότησαν μια τοπική ένωση για να συντρίψουν την οργάνωση των εργατών.
Η νύχτα της σφαγής
Το βράδυ της 25ης Δεκεμβρίου, η ένταση κορυφώθηκε. Μια ομάδα οπλισμένων μπράβων των γαιοκτημόνων εισέβαλε στο χωριό, πυροβολώντας στον αέρα και επιτιθέμενη στις καλύβες των εργατών.
Πανικόβλητοι οι κάτοικοι, κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι (καθώς πολλοί άνδρες είχαν διαφύγει για να γλιτώσουν από τις σφαίρες), κατέφυγαν σε μια μικρή καλύβα πιστεύοντας ότι θα προστατευτούν. Οι δράστες κύκλωσαν το οίκημα, το περιέλουσαν με πετρέλαιο και του έβαλαν φωτιά.
44 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί. Όταν κάποιοι επιχείρησαν να πηδήξουν έξω από τις φλόγες, οι δολοφόνοι τους έσπρωχναν πίσω στη φωτιά με κοντάρια. Η σφαγή διήρκεσε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, αφήνοντας πίσω της στάχτες και την οσμή του θανάτου.
Η «δικαιοσύνη» των ισχυρών
Η συνέχεια ήταν εξίσου προκλητική. Το 1973, το Ανώτατο Δικαστήριο του Madras αθώωσε τους περισσότερους από τους κατηγορούμενους γαιοκτήμονες. Στο σκεπτικό της απόφασης αναφερόταν ότι οι κατηγορούμενοι ήταν «άνθρωποι της ανώτερης τάξης και του πλούτου» και επομένως ήταν «αδιανόητο» να έχουν διαπράξει μια τόσο βάναυση πράξη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ευθύνη βάραινε τους ίδιους τους εργάτες.
Μια διαχρονική υπενθύμιση
Το Kilvenmani παραμένει μέχρι σήμερα ένας φάρος αντίστασης, αποδεικνύοντας ότι η ταξική πάλη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αγώνα ενάντια στις διακρίσεις και τον ρατσισμό κι ότι οι κατακτημένες ελευθερίες και τα μεροκάματα έχουν κερδηθεί με αίμα.
Κάθε 25η Δεκεμβρίου, οι κόκκινες σημαίες κυματίζουν στο μνημείο που έχει στηθεί στο χωριό, θυμίζοντας ότι η θυσία των 44 εργατών δεν ξεχάστηκε και συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση.
