Aναδημοσιεύουμε το άρθρο από την Revolutionary Communist International
Μια σφαγή στη Ροζάβα και κατά των Κούρδων προετοιμάζεται στη Συρία. Το ισλαμιστικό καθεστώς, με επικεφαλής τον Άχμεντ αλ-Σάρα και με την υποστήριξη της Δύσης, εξαπέλυσε επίθεση στα βορειοανατολικά της χώρας και έχει περικυκλώσει την ιστορική κουρδική πόλη-οχυρό, το Κομπάνι, στα βόρεια σύνορα με την Τουρκία.
Σημαίες του ISIS έχουν υψωθεί πάνω από τη Ράκκα. Τζιχαντιστές μαχητές δραπέτευσαν από στρατόπεδα κράτησης. Αγάλματα που είχαν στηθεί στη μνήμη Κούρδων μαχητών γκρεμίζονται. Αναβιώνει ένας εφιάλτης που θυμίζει την τρομοκρατία του ISIS που σάρωσε τη Συρία πριν από 10 χρόνια.
Έχοντας χρησιμοποιήσει τους Κούρδους των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) ως πιόνια ενάντια στον Άσαντ στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός υπό τον Ντόναλντ Τραμπ τους εγκαταλείπει τώρα κυνικά στη μοίρα τους. Σε αυτό το σημείο, είναι κρίσιμο να εξηγήσουμε πώς οδηγήθηκαν τα πράγματα σε αυτό το αντιδραστικό αδιέξοδο και να αντλήσουμε τα μαθήματα που χρειάζονται για την προώθηση του αγώνα για την κουρδική ελευθερία.
Η απάτη της Δύσης
Όταν ο Άσαντ έπεσε στα χέρια της Hayat Tahrir al-Sham (HTS) στα τέλη του 2024, οι ιμπεριαλιστές στη Δύση έσπευσαν να διαβεβαιώσουν τον κόσμο ότι το νέο καθεστώς, με επικεφαλής τον Αμπού Μοχάμαντ αλ-Τζολάνι (όπως ήταν τότε γνωστός), θα έπρεπε να τύχει εμπιστοσύνης. Ο πρώην διοικητής της Αλ Κάιντα και του ISIS όχι μόνο έγινε δεκτός, αλλά παρουσιάστηκε ως ηγετική φυσιογνωμία της συριακής δημοκρατίας.
«Ο εχθρός του εχθρού μου πρέπει να είναι φίλος μου», είπαν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί. Πανηγύρισαν το τέλος του Άσαντ και μίλησαν μεγαλόστομα για τις πιθανότητες μιας «ελεύθερης, σταθερής, πλουραλιστικής, κυρίαρχης» Συρίας. Φυσικά, όλα αυτά ήταν ανοησίες. Με τον Άσαντ –και επομένως τη Ρωσία και το Ιράν– εκτός κάδρου, ο πραγματικός λόγος για τα γλυκά τους λόγια ήταν να τοποθετηθούν ώστε να διεκδικήσουν τα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα σε μια χώρα-κλειδί της Μέσης Ανατολής. Ως συνήθως, όλα έγιναν πίσω από το προσωπείο της «διάδοσης της δημοκρατίας».
Αλλά η εξέγερση που ανέτρεψε τον Άσαντ δεν βασίστηκε σε τίποτα που να θυμίζει δημοκρατία, όπως γνώριζε καλά η Δύση. Ήταν η δική τους παρέμβαση, χρηματοδότηση και εξοπλισμός στον συριακό εμφύλιο που οδήγησε στην πλήρη κατάρρευση της συριακής κοινωνίας, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επικράτηση της HTS. Το μόνο δυνατό αποτέλεσμα ήταν ένας ανανεωμένος θρησκευτικός αγώνας για την εξουσία στο κενό που άφησε η πτώση του Άσαντ.
Ο Αλ Τζολάνι και η HTS κατέλαβαν την εξουσία υπό την πτέρυγα του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Παρά τα κούφια λόγια των τζιχαντιστών «επαναστατών» για τη συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης χωρίς αποκλεισμούς, ο Τζολάνι αναδείχθηκε σε μοναδικό κυβερνήτη. Αυτοανακηρύχτηκε επικεφαλής σε όλες τις κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις και διόρισε μέλη της οικογένειάς του και τους πρώην συμμάχους του από το ISIS στις υπόλοιπες καίριες θέσεις.
Αντί να θέσει αιτήματα στην HTS, η Δύση απλώς έπεισε τον Τζολάνι να πετάξει το τουρμπάνι του για ένα σιδερωμένο κοστούμι πολιτικού, να περιποιηθεί τη γενειάδα του και να αλλάξει το όνομά του στο πιο «μετριοπαθές» Άχμεντ αλ-Σάρα. Οι κυρώσεις άρθηκαν, οι πρεσβείες άνοιξαν ξανά και του στρώθηκε το κόκκινο χαλί στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και αργότερα στο Οβάλ Γραφείο.
Αλλά πέρα από το επικοινωνιακό κομμάτι (optics), τι έχει κάνει πραγματικά ο αλ-Σάραα στη Συρία τον τελευταίο χρόνο; Κάθε άλλο παρά τείνοντας χείρα φιλίας στους εχθρούς του, η HTS έχει διαπράξει πολλαπλές σφαγές εναντίον των εθνικών μειονοτήτων της Συρίας, πρώτα εναντίον των Αλαουιτών τον Μάρτιο του περασμένου έτους, και στη συνέχεια εναντίον των Δρούζων λίγους μήνες αργότερα. Οι τζιχαντιστικές φατρίες και άλλες εξτρεμιστικές ομάδες που αποτελούν τον πυρήνα του νέου συριακού στρατού έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διάπραξη αυτών των θηριωδιών. Έχουν σφάξει χιλιάδες ανθρώπους. Ενώ ο αλ-Σάραα ενώ γνωρίζει ότι πρέπει να δίνει υποσχέσεις περί «ενωμένης Συρίας» για τα μάτια του κόσμου, έχει πράξει το ακριβώς αντίθετο. Η διακυβέρνησή του απειλεί να οδηγήσει τη Συρία σε μια αποσύνθεση μέσα από μια φρικιαστική θρησκευτική και εθνοτική βία.
Η τρέχουσα επίθεση των Συριακών Ενόπλων Δυνάμεων, στο πλευρό αραβικών φυλετικών και πολιτοφυλακών των φυλών, εναντίον των υπό κουρδική ηγεσία SDF είναι η φυσική κορύφωση αυτής της διαδικασίας. Η Δύση εγκατέστησε και προώθησε ένα ανδρείκελο που μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντά της στην περιοχή. Το τίμημα; Η βύθιση της Συρίας σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο και η θυσία των Κούρδων στον βωμό του ιμπεριαλισμού.
Ο ρόλος της Τουρκίας
Η πτώση του Άσαντ στα τέλη του 2024 μπορεί να αποδοθεί στην Τουρκία, της οποίας οι δεσμοί με την HTS είναι βαθείς. Η Τουρκία στηρίζει και χρηματοδοτεί εδώ και καιρό την HTS, επειδή της παρέχει την ευκαιρία να προωθήσει τα συνολικά της συμφέροντα στην περιοχή.
Ένα από αυτά είναι οι φιλοδοξίες του Ερντογάν για μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στοχεύει στην επέκταση του οικονομικού ελέγχου της Τουρκίας προς το νότο, συνδέοντας τη χώρα με τον Περσικό Κόλπο μέσω του Ιράκ και της ανατολικής Συρίας. Πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι η προοπτική να έχει έναν βραχίονα στη Δαμασκό που θα μπορεί να πολεμήσει τους Κούρδους στη Ροζάβα. Αυτό είναι το μεγάλο έπαθλο.
Ο Ερντογάν βλέπει τους Κούρδους ως μια «πέμπτη φάλαγγα» μέσα στην τουρκική κοινωνία. Για αυτόν και τον αλ-Σάρα, ακόμα και ένα τυπικά ανεξάρτητο κουρδικό κράτος στη Ροζάβα θα υπονόμευε τον στόχο τους για πλήρη έλεγχο όλων των θρησκειών και εθνοτήτων στην επικράτεια.
Όταν η HTS επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στο αδύναμο καθεστώς Άσαντ στα τέλη του 2024 και εγκαθίδρυσε ένα φονταμενταλιστικό ισλαμιστικό καθεστώς –απόλυτα εξαρτημένο από την Τουρκία για την εδραίωση της κρατικής εξουσίας– αυτό αποτέλεσε πρωτίστως μια ευκαιρία για τη συντριβή και τον αφοπλισμό των Κούρδων. Η Τουρκία έχει δαπανήσει 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια για αυτόν τον σκοπό τα τελευταία 40 χρόνια.
Με τον συριακό στρατό να εξαπολύει τώρα επίθεση στις κουρδικές αυτόνομες περιοχές και να εκδιώκει τις πολιτοφυλακές των SDF που συνδέονται με το PKK, το τουρκικό και το συριακό καθεστώς έχουν αναμφίβολα πλησιάσει περισσότερο σε αυτόν τον στόχο. Όχι μόνο οι SDF αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν ανατολικά του ποταμού Ευφράτη, αλλά η προοπτική της αποσύνθεσης του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ συνασπισμού φαίνεται κάθε μέρα και πιο πιθανή. Ήδη μη κουρδικές μονάδες των SDF αυτομολούν προς το συριακό καθεστώς.
Η διπλή προδοσία του Τραμπ
Οι ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εν μέσω αυτών των γεγονότων υπογραμμίζουν τον ωμό κυνισμό τους, αλλά δεν θα έπρεπε να προκαλούν έκπληξη. Δεν είναι μυστικό ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την πίστη (προς τους συμμάχους του) κατά την επιδίωξη των συμφερόντων του ανά τον κόσμο. Η εγκατάλειψη των Κούρδων δεν είναι παρά η τελευταία κυνική κίνηση σε μια μακρά ιστορία «ξεπουλήματος» συμμάχων όταν αυτό καθίσταται βολικό.
Σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση, η ανάγκη για τους SDF και, κατ’ επέκταση, για την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Συρία, έχει «λήξει». Όπως έγραψε ανάλγητα σε δήλωσή του για τη Συρία ο απεσταλμένος του Τραμπ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, η κατάσταση έχει «αλλάξει θεμελιωδώς», πράγμα που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ «μετατοπίζουν τη λογική της συνεργασίας ΗΠΑ-SDF». Στην πραγματικότητα, λένε ότι εναποθέτουν την πίστη τους στον αλ-Σάραα (al-Sharaa) για την αστυνόμευση του ISIS και ότι οι Κούρδοι απλώς πρέπει να αποδεχτούν τον νέο «σερίφη» της Αμερικής στην περιοχή. Οποιοδήποτε ανθρώπινο κόστος προκύψει για τους Κούρδους, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, θεωρείται παράπλευρη απώλεια.
Σε μια στιγμή καθαρής «διπλής γλώσσας» (double-speak), ο Μπάρακ δήλωσε ότι η de facto διάλυση των SDF δεν είναι το φιλί του θανάτου για τους Κούρδους, αλλά η «μεγαλύτερη ευκαιρία». Και αυτό συμβαίνει ενώ το Κομπάνι –η εμβληματική κουρδική πόλη που άντεξε στην πολιορκία του ISIS το 2014– περιβάλλεται για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά από την HTS. Η παροχή τροφίμων, νερού και ηλεκτρικού ρεύματος έχει διακοπεί από τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις. Η πόλη βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας, με χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα πρόθυρα ανθρωπιστικής κρίσης.
Όσον αφορά τους χιλιάδες μαχητές του ISIS που κρατούνται σε φυλακές από τους SDF και τις αμερικανικές δυνάμεις στη βορειοανατολική Συρία, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ επιλέγει να τους μεταφέρει στο Ιράκ. Σύμφωνα με αυτούς, 150 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν εκεί αυτή την εβδομάδα, ενώ οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να μεταφέρουν συνολικά περισσότερους από 7.000. Αλλά αυτό δεν είναι απλή υπόθεση. Ήδη κυκλοφορούν αναφορές για μαχητές του ISIS που κατάφεραν να δραπετεύσουν από τη φυλακή εν μέσω χάους, βοηθούμενοι από την προέλαση της HTS και των πολιτοφυλακών που είναι πιστές σε αυτήν.
Έχοντας χρησιμοποιήσει τους Κούρδους μαχητές ως τη ραχοκοκαλιά των SDF για να πολεμήσουν το ISIS –ένα τέρας τύπου Φρανκενστάιν που δημιούργησε ο ίδιος ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός– τώρα τους θεωρούν «πρόβατο επί σφαγή», μετατοπίζοντας την υποστήριξή τους σε… καλά μαντέψατε, ένα πρώην ηγετικό στέλεχος του ISIS, τον αλ-Σάραα! (Σχεδόν) ούτε η φαντασία μας δεν θα μπορούσε να το διανοηθεί!
Για τον αλ-Σάραα όλο αυτό είναι θετικό, καθώς η ενίσχυση του τζιχαντιστικού ελέγχου στα βορειοανατολικά χρησιμεύει μόνο για να τονώσει τη βάση του και να ενισχύσει τη λαβή του πάνω στο κράτος.
Η κίνηση του Τραμπ πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα του πρόσφατου Εγγράφου Εθνικής Ασφάλειας, το οποίο καθιστά σαφές ότι η Μέση Ανατολή δεν αποτελεί πλέον το πρωταρχικό μέλημα για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Όπως αναφέρει το έγγραφο, «οι μέρες κατά τις οποίες η Μέση Ανατολή κυριαρχούσε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τόσο στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό όσο και στην καθημερινή εκτέλεση, έχουν ευτυχώς τελειώσει».
Όμως, οποιαδήποτε αμερικανική αναδίπλωση στο δικό της ημισφαίριο δεν πρόκειται να φέρει την ειρήνη στους λαούς της περιοχής. Αντίθετα, εάν οι ΗΠΑ επιλέξουν να αποχωρήσουν από τη Συρία, όπως έχει υποστηρίξει ο Τραμπ, θα αφήσουν απλώς πίσω τους συνθήκες για περαιτέρω χάος.
Η χαλάρωση της αμερικανικής κυριαρχίας πάνω στην κατάσταση αναγνωρίζεται ξεκάθαρα από παίκτες της περιοχής που θέλουν να καλύψουν οποιοδήποτε μερικό κενό, εκμεταλλευόμενοι για δικούς τους σκοπούς τις θρησκευτικές και εθνοτικές διαιρέσεις που καλλιέργησε εξαρχής η αμερικανική επέμβαση. Αυτό ισχύει για την Τουρκία, αλλά και για το Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει έναν πιο ανεξάρτητο ιμπεριαλιστικό ρόλο στην περιοχή.
Από την πτώση του Άσαντ, ο Νετανιάχου υπενθυμίζει συνεχώς στον αλ-Σάραα (και πίσω από αυτόν στην Τουρκία, την οποία βλέπει ως ανταγωνιστή για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή) ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εδραίωσης της εξουσίας θα αντιμετωπιστεί με στρατιωτική επέμβαση. Το Ισραήλ έχει ενεργήσει με τη συνήθη ατιμωρησία του για να διατηρήσει τη Συρία σε κατάσταση αδυναμίας και να υποδαυλίσει κάθε πιθανή διένεξη. Επέκτεινε την κατοχή του σε συριακά εδάφη και βομβάρδισε τη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του στρατιωτικού αρχηγείου στη Δαμασκό, υπό το πρόσχημα της «προστασίας» των Δρούζων.
Η Κουρδική Αντίσταση
Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι προοπτικές για τους Κούρδους είναι εξαιρετικά δυσοίωνες. Αλλά αυτό δεν οφείλεται μόνο στην άνοδο της HTS στην εξουσία και στην προδοσία των ΗΠΑ.
Πολιτικά, η ηγεσία των Κούρδων, υπό τη μορφή του PKK, διεξήγαγε τον κουρδικό αγώνα σε καθαρά εθνική βάση και έθεσε το ζήτημα της εύρεσης στρατιωτικών συμμάχων ως απλώς τακτικό. Ήταν αυτό ακριβώς που τους οδήγησε στη συμμαχία με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου, μια κίνηση ενάντια στην οποία είχαμε προειδοποιήσει τότε. Σήμερα, αποδεικνύεται ότι ήταν μοιραία.
Η ίδια προσέγγιση επαναλήφθηκε την άνοιξη, όταν ο φυλακισμένος ηγέτης του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ανακοίνωσε ότι το PKK θα αυτοδιαλυόταν και θα παρέδιδε τα όπλα. Δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος για να εμβαθύνουμε σε μια ανάλυση των πολιτικών ελλειμμάτων και της εξέλιξης του PKK, αλλά αρκεί να πούμε ότι η επίδειξη εμπιστοσύνης του Οτσαλάν στον Ερντογάν, με την πεποίθηση ότι θα επέτρεπε στους Κούρδους να επιδιώξουν τους στόχους τους μέσω «δημοκρατικών» μέσων, αποδεικνύεται τώρα μια καταστροφική κίνηση.
Το μήνυμα του αλ-Σάραα προς τους Κούρδους είναι ξεκάθαρο: «Διαλυθείτε και ‘ενσωματωθείτε’ στον στρατό μου υπό τις διαταγές μου, ή θα δεχθείτε επίθεση». Η προσέγγιση του ηγέτη των SDF, Μαζλούμ Αμπντί –γνωστού και ως Μαζλούμ Κομπάνι– ήταν στην πραγματικότητα η συνθηκολόγηση, καταφεύγοντας σε εκκλήσεις προς ξένες δυνάμεις.
Ο Αμπντί έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι «οποιοσδήποτε μπορεί να βοηθήσει στην υποστήριξη των δικαιωμάτων μας» μπορεί να βοηθήσει στην «άμυνα» των Κούρδων. Αυτό ισχύει και για το Ισραήλ, για το οποίο ο Αμπντί δήλωσε ότι η βοήθεια θα ήταν «ευπρόσδεκτη» και «ευκταία». Αρκεί κανείς να κοιτάξει πώς το Ισραήλ συνθλίβει τον παλαιστινιακό λαό εδώ και 80 χρόνια για να δει ότι αυτό θα ήταν ένα τραγικό λάθος.
Το Ισραήλ δεν νοιάζεται στο ελάχιστο για τους Κούρδους και θα στραφεί εναντίον τους ανά πάσα στιγμή. Το σημαντικότερο είναι: τι επίδραση έχει ο κατευνασμός των πιο αντιδραστικών δυτικών ιμπεριαλιστών από τον Αμπντί στους Άραβες και μη Κούρδους εργάτες και φτωχούς σε όλη την περιοχή; Στην πραγματικότητα, τους λέει ότι οι Κούρδοι τάσσονται με την εχθρική τάξη –η οποία έχει προκαλέσει καταστροφές σε Συρία, Ιράκ, Λίβανο και Παλαιστίνη– αντί για τους ταξικούς αδελφούς και αδελφές τους διαφορετικών θρησκειών και εθνοτήτων. Πρόκειται για ένα μοιραίο λάθος που μόνο θα περιθωριοποιήσει τον κουρδικό αγώνα στην περιοχή.
Αυτή η αντισυνεπής στρατηγική οδηγεί σε μια de facto παράδοση, όπως δείχνει η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και ενσωμάτωσης, την οποία αποδέχτηκε ο Αμπντί και δημοσίευσε η συριακή κυβέρνηση. Σε αυτήν, σχεδόν όλος ο έλεγχος της Κουρδικής Αυτόνομης Διοίκησης αναιρείται – μια θανατική καταδίκη για τη Ροζάβα.
Οι πολλές χιλιάδες Κούρδοι εργάτες και στρατιώτες στις YPG δεν θα δεχτούν την παράδοση μπροστά σε μια επίθεση της HTS. Όμως η τύχη της Ροζάβα μπορεί τελικά να διασφαλιστεί μόνο τοποθετώντας τον αγώνα σε μια ταξικά ανεξάρτητη βάση, εγκαταλείποντας κάθε ψευδαίσθηση ότι μπορεί να βρεθεί ειρηνική διευθέτηση του κουρδικού ζητήματος μέσω συμφωνιών είτε με τον αμερικανικό, είτε με τον ισραηλινό, είτε με τον τουρκικό ιμπεριαλισμό.
Η ανάγκη για αντεπίθεση
Ενώ ο Ερντογάν και ο αλ-Σάραα μπορεί να τρίβουν τα χέρια τους, η ιστορία δείχνει ότι οι Κούρδοι δεν θα βαδίσουν απλώς προς τη σφαγή. Ήδη, διαδηλώσεις ξεσπούν σε όλη την περιοχή και στην κουρδική διασπορά σε όλο τον κόσμο. Αλλά αυτό που χρειάζεται δεν είναι η συνεργασία και ο κατευνασμός της Τουρκίας και της HTS –των οποίων στόχος ήταν πάντα να εξοντώσουν τους Κούρδους– ούτε βέβαια η συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές, αλλά η τοποθέτηση του αγώνα σε μια επαναστατική ταξική βάση.
Η σημερινή κατάσταση είναι εξ ολοκλήρου προϊόν του ιμπεριαλισμού. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή, ούτε για τους Κούρδους ούτε για οποιαδήποτε άλλη καταπιεσμένη ομάδα, όσο οι καπιταλιστικές τάξεις του κόσμου και της περιοχής κατέχουν την εξουσία. Η HTS δείχνει στον κόσμο ότι οποιοδήποτε είδος δημοκρατικού κράτους με αυτονομία και ίσα δικαιώματα για τους Κούρδους –για να μην αναφέρουμε την ιδέα της απόσπασης και ενός κουρδικού κράτους– δεν θα τεθεί ποτέ στο τραπέζι όσο αυτοί κατέχουν την εξουσία.
Ο μόνος τρόπος διαφυγής από αυτόν τον αντιδραστικό βάλτο είναι η αλλαγή πορείας, αναγνωρίζοντας ότι ο αγώνας για μια κουρδική πατρίδα δεν μπορεί να επιλυθεί στη βάση ενός εθνικού-στρατιωτικού αγώνα που υποστηρίζεται από ιμπεριαλιστές «δήθεν φίλους». Ένας επαναστατικός αγώνας για την ανατροπή του Ερντογάν και των ισλαμιστών στη Συρία είναι η μόνη διέξοδος. Στη βάση ενός ενωμένου επαναστατικού αγώνα τόσο των κουρδικών όσο και των μη κουρδικών μαζών, τα αδύναμα καθεστώτα τους θα άρχιζαν να νιώθουν το έδαφος να τρέμει κάτω από τα πόδια τους.
Υπάρχει η προοπτική για έναν τέτοιο επαναστατικό αγώνα όχι μόνο στη Συρία και την Τουρκία, αλλά σε ολόκληρη την περιοχή. Για να προωθηθεί αυτός ο στόχος, απαιτείται πλήρης ρήξη με τον ιμπεριαλισμό και την ταξική συνεργασία, που για άλλη μια φορά αποδεικνύονται οι νεκροθάφτες της κουρδικής υπόθεσης.
