Η Αργεντινή του Javier Milei έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο κοινωνικό πείραμα. Μέσα σε λίγους μήνες, η κυβέρνηση προχώρησε σε μια βίαιη υποτίμηση του νομίσματος, στην κατάργηση κάθε ελέγχου τιμών και στη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, οδηγώντας το ποσοστό της φτώχειας πάνω από το 55%. Με το διαβόητο διάταγμα «DNU» και το νομοσχέδιο «Bases», ο Milei επιχειρεί να καταργήσει το δικαίωμα στην απεργία και να δώσει λευκή επιταγή στις πολυεθνικές να απολύουν χωρίς αποζημιώσεις. Σε αυτό το σκηνικό ισοπέδωσης, η εργοδοσία της βιομηχανίας ελαστικών FATE βρήκε την ευκαιρία που αναζητούσε για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με το πιο μαχητικό κομμάτι της εργατικής τάξης.
Η ανακοίνωση για την απόλυση 920 εργαζομένων στη FATE δεν είναι ένα απλό «επιχειρηματικό πλάνο». Είναι μια πράξη πολιτικής εκδίκησης ενάντια σε ένα συνδικάτο που αρνήθηκε να σκύψει το κεφάλι, που οργάνωσε νικηφόρες απεργίες τα προηγούμενα χρόνια και που απέδειξε ότι η εργατική τάξη μπορεί να έχει τη δική της ανεξάρτητη φωνή. Η εργοδοσία, με τις πλάτες των αντεργατικών νόμων του Milei, επιχειρεί να διαλύσει τη συλλογική σύμβαση και να τρομοκρατήσει όποιον αντιστέκεται.
Ο αγώνας του SUTNA και του προέδρου του, Alejandro Crespo, είναι διπλός και βαθιά πολιτικός. Από τη μία πλευρά, στέκεται απέναντι στην κυβέρνηση και το κεφάλαιο που επιδιώκουν να μετατρέψουν την Αργεντινή σε μια απέραντη ζώνη φθηνής εργασίας και πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών δικαιωμάτων. Από την άλλη, δίνει μια σκληρή μάχη απέναντι στη συμβιβασμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της CGT. Η ηγεσία της συνομοσπονδίας παρακολουθεί αμήχανη, ή σε πολλές περιπτώσεις συνεργάζεται με την εργοδοσία, την ώρα που κατεδαφίζονται ιστορικές κατακτήσεις, αρνούμενη πεισματικά να οργανώσει μια γενική απεργία διαρκείας που θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά τα σχέδια της κυβέρνησης Milei.
Ο αγώνας των εργατών στην Αργεντινή είναι ο ίδιος αγώνας που δίνουμε στην Ελλάδα ενάντια στην ακρίβεια, τις ιδιωτικοποιήσεις και την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας.
