Δήλωση του Φιλίπ Πουτού το βράδυ των εκλογών του 1ου γύρου

Με αυτή τους την ψήφο, θέ­λη­σαν να εκ­φρά­σουν την απόρ­ρι­ψή τους για ένα σύ­στη­μα επαγ­γελ­μα­τιών πο­λι­τι­κών που συχνά είναι  διε­φθαρ­μέ­νοι και οι οποί­οι επι­τρέ­πουν να συ­νε­χί­ζει πράγ­μα­τι σε αυτή τη χώρα, να ασκεί­ται η εξου­σία υπέρ των κα­πι­τα­λι­στών και των τρα­πε­ζι­τών. Όλοι αυτοί και όλες αυτές, θέ­λη­σαν να επι­βε­βαιώ­σουν ότι η αλ­λα­γή θα έρθει μέσα από τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και τη ρήξη με αυτό το σύ­στη­μα.

Η εκ­στρα­τεία (κα­μπά­νια) αυτή κα­τέ­δει­ξε το αυ­ξα­νό­με­νο χάσμα που χω­ρί­ζει τον κόσμο από ένα πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα που δεν μας εκ­προ­σω­πεί και που, ου­σια­στι­κά, δεν παίρ­νει  υπόψη του τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σής μας, και, το χει­ρό­τε­ρο, τις επι­δει­νώ­νει χρόνο με το χρόνο…  Όλοι αυτοί οι πο­λι­τι­κοί αντι­προ­σω­πεύ­ουν όλο και λι­γό­τε­ρους ψη­φο­φό­ρους, ιδιαί­τε­ρα στις λαϊ­κές γει­το­νιές.

Το μο­να­δι­κό στοι­χείο αυτού του πρώ­του γύρου είναι η απου­σία από το δεύ­τε­ρο γύρο των υπο­ψη­φί­ων του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος και των Ρε­που­μπλι­κά­νων. Είναι ση­μά­δι μιας με­γά­λης πο­λι­τι­κής κρί­σης, το γε­γο­νός ότι τα δύο κόμ­μα­τα που κυ­βερ­νούν τη χώρα για 60 χρό­νια κα­τα­βα­ρα­θρώ­θη­καν έτσι. Όμως, η πα­ρου­σία στο δεύ­τε­ρο γύρο της Μαρίν Λεπέν και του Εμα­νου­έλ Μα­κρόν δεν απο­τε­λεί καλό νέο, και βέ­βαια, με κα­νέ­να τρόπο δεν απο­τε­λεί ρήξη με όλα αυτά που υπο­μέ­νου­με και υφι­στά­με­θα εδώ και δε­κα­ε­τί­ες.

Το Εθνι­κό Κόμμα (FN) ισχυ­ρί­ζε­ται ότι είναι ένα κόμμα εκτός συ­στή­μα­τος, που δήθεν υπε­ρα­σπί­ζε­ται τους ερ­γα­ζό­με­νους, τη στιγ­μή που είναι ένα κα­πι­τα­λι­στι­κό κόμμα όπως τα άλλα, που έχει τόσες ‘κα­τσα­ρό­λε­ς’ όσες και οι άλλοι, που δεν πα­λεύ­ει ποτέ ενά­ντια στις απο­λύ­σεις και τα ερ­γο­δο­τι­κά σχέ­δια, που προ­στα­τεύ­ει τους πλού­σιους και χτυ­πά­ει τους υπό εκ­με­τάλ­λευ­ση. Επι­πλέ­ον, αυτό το κόμμα απο­τε­λεί ένα σο­βα­ρό κίν­δυ­νο διότι, μέσω  του ρα­τσι­σμού, διε­γεί­ρει το μίσος κατά των με­τα­να­στών πρώ­της και δεύ­τε­ρης γε­νιάς, και τη διαί­ρε­ση, για να απο­προ­σα­να­το­λί­σει τους ερ­γα­ζο­μέ­νους γύρω από το ποιοι είναι οι πραγ­μα­τι­κά υπεύ­θυ­νοι για την ανερ­γία και τη φτώ­χεια.

Ο άλλος υπο­ψή­φιος θα είναι λοι­πόν ο Εμα­νου­έλ Μα­κρόν, ένας αγύρ­της με πολ­λές περ­γα­μη­νές: δεν είναι ένας νέος, εκτός συ­στή­μα­τος υπο­ψή­φιος, αλλά μια από­λη­ξη των τρα­πε­ζών και του Φραν­σουά Ολάντ, εξ ίσου υπεύ­θυ­νος με αυτόν για την πο­λι­τι­κή που έχου­με υπο­στεί εδώ και πέντε χρό­νια. Και μας υπό­σχε­ται να επι­δει­νώ­σει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τη λι­τό­τη­τα και τις ανι­σό­τη­τες.

Το πο­σο­στό της Λεπέν και η πο­λι­τι­κή κρίση ανα­δει­κνύ­ουν επεί­γου­σα την ανά­γκη να πά­ρου­με την κα­τά­στα­ση στα χέρια μας, να κι­νη­το­ποι­η­θού­με. Τις επό­με­νες μέρες, ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο από ό,τι το 2002, το ζη­τού­με­νο δεν είναι ένα «δη­μο­κρα­τι­κό μέ­τω­πο», αλλά μια ευ­ρεία κι­νη­το­ποί­η­ση ενα­ντί­ον του Εθνι­κού Με­τώ­που και των φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών, ιδιαί­τε­ρα από τη μεριά της νε­ο­λαί­ας. Πρέ­πει να αγω­νι­στού­με στις επι­χει­ρή­σεις και στις γει­το­νιές, χωρίς να πε­ρι­μέ­νου­με την έκ­βα­ση του δεύ­τε­ρου γύρου.

Την Κυ­ρια­κή 7 Μαΐου, πολ­λοί θα θε­λή­σουν να φρά­ξουν το δρόμο στο Εθνι­κό Μέ­τω­πο ψη­φί­ζο­ντας Μα­κρόν.

Κα­τα­νο­ού­με την επι­θυ­μία απόρ­ρι­ψης του θα­νά­σι­μου κιν­δύ­νου για κάθε κοι­νω­νι­κή πρό­ο­δο και για το σύ­νο­λο των δι­καιω­μά­των, ει­δι­κά για τους με­τα­νά­στες πρώ­της και δεύ­τε­ρης γε­νιάς, του θα­νά­σι­μου κιν­δύ­νου που αντι­προ­σω­πεύ­ει εν­δε­χό­με­νη έλευ­ση στην εξου­σία της Μαρίν Λεπέν. Θέ­λου­με όμως να υπεν­θυ­μί­σου­με, ότι είναι ακρι­βώς οι πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και ασφά­λειας, ει­δι­κά όταν είναι μια –υπο­τί­θε­ται- αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση που τις έφερε, αυτές που πα­ρα­μέ­νουν η αιτία της ανό­δου του Εθνι­κού Με­τώ­που (FN) και των αη­δια­στι­κών ιδεών του. Ο Μα­κρόν δεν απο­τε­λεί προ­πύρ­γιο κατά του Εθνι­κού Με­τώ­που (FN), και για μια απο­τε­λε­σμα­τι­κή υπο­χώ­ρη­ση διαρ­κεί­ας αυτού του κιν­δύ­νου, δεν υπάρ­χει άλλη λύση από το να βγού­με ξανά στο δρόμο, τόσο κατά της άκρας δε­ξιάς, όσο και ενά­ντια σε όλες εκεί­νες και όλους εκεί­νους που, όπως ο Μα­κρόν, έχουν εφαρ­μό­σει ή θέ­λουν να επι­βά­λουν αντι­κοι­νω­νι­κά μέτρα. Το NPA και οι αγω­νι­στές του θα συ­να­ντη­θούν στις δια­δη­λώ­σεις κατά του Εθνι­κού Με­τώ­που (FN).

Σε όλες εκεί­νες και όλους εκεί­νους που αρ­νή­θη­καν να ψη­φί­σουν ή που στε­ρού­νται το δι­καί­ω­μα του εκλέ­γειν, σε εκεί­νες και εκεί­νους που ψή­φι­σαν Με­λαν­σόν με τη σκέψη μιας ψήφου υπέρ της ρήξης, σε όσες και όσους ψή­φι­σαν Lutte Ouvrière (Ερ­γα­τι­κή Πάλη), θέ­λου­με να πούμε απόψε ότι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ, χρεια­ζό­μα­στε μια νέα δύ­να­μη για να μας αντι­προ­σω­πεύ­ει: ένα κόμμα που να εκ­προ­σω­πεί τα συμ­φέ­ρο­ντά μας, ένα ερ­γα­λείο για τούς κα­θη­με­ρι­νούς μας αγώ­νες, για να τε­λειώ­νου­με με το κα­πι­τα­λι­στι­κό σύ­στη­μα, για να προ­ω­θή­σου­με το σχέ­διο μιας κοι­νω­νί­ας απαλ­λαγ­μέ­νης από την εκ­με­τάλ­λευ­ση και κάθε μορ­φής κα­τα­πί­ε­ση.

Μέσα στις επό­με­νες εβδο­μά­δες, θα δώ­σου­με  πρώτα απ’ όλα το ‘πα­ρώ­ν’ στους δρό­μους την Πρω­το­μα­γιά: για να δια­δη­λώ­σου­με υπέρ της διε­θνι­στι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης, την ώρα που η Γαλ­λία διαιω­νί­ζει τις νεο-αποι­κια­κές επεμ­βά­σεις και που ο χα­σά­πης Άσαντ συ­νε­χί­ζει να σπέρ­νει το θά­να­το, αλλά και για υπε­ρα­σπι­στού­με τις δη­μο­κρα­τι­κές μας ελευ­θε­ρί­ες και τα κοι­νω­νι­κά μας δι­καιώ­μα­τα.

Επι­πλέ­ον, το NPA θέλει να συ­νε­χί­σει να φέρ­νει στις πό­λεις και τις λαϊ­κές γει­το­νιές, στις επι­χει­ρή­σεις, στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και στην κα­θη­με­ρι­νή δράση, το μή­νυ­μα της εκ­στρα­τεί­ας (κα­μπά­νιας) που δώ­σα­με με τους συ­ντρό­φους μας επί μήνες. Διότι αυτό το βράδυ του πρώ­του γύρου, το μέλ­λον ενα­πό­κει­ται στην αμ­φι­σβή­τη­ση αυτού του κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, από όλες και όλους μαζί.