του Νικόλα Κολυτά
«Οι Τούρκοι θέλουν να μας φάνε το Αιγαίο, οι Σκοπιανοί θέλουν να μας πάρουν τη Μακεδονία και οι Αλβανοί ονειρεύονται τη Μεγάλη Αλβανία».
Καλή καραμέλα, εύκολη, επαναδιατυπωμένη και αρκετά αποπροσανατολιστική. Πατάει στον εθνικιστικό μανιχαϊσμό προκειμένου να υπερκεράσει ο φόβος της εθνικής απειλής οποιοδήποτε ένστικτο ταξικής διεκδίκησης. Η νόσος της αυτοθυματοποίησης που συγκροτεί τον εθνικό σοβινισμό είναι χρόνιο φαινόμενο στην ελληνική επικράτεια και έχει αξιοποιηθεί ποικιλοτρόπως από την ελληνική αστική τάξη. Τώρα και με υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ.
Το ακόμη πιο εξοργιστικό όμως είναι και το αβαντάρισμα κομματιού της ελληνικής αριστεράς στο εθνικό αφήγημα που βλέπει παντού εισβολείς και αναζητά εθνική επαγρύπνιση. Της αριστεράς εκείνης που αντί να προβληματίζεται για το ότι οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται, ότι οι πολεμικές μηχανές ζεσταίνονται και ότι οι ιδιοκτήτες τους περιμένουν τη σπίθα που θα βάλει τη φωτιά, αντί να παλεύει για τη διαμόρφωση ενός μαζικού, ταξικού διεθνιστικού ρεύματος από τα αριστερά που θα αντιμάχεται τη φτώχεια, τη λιτότητα, τον πόλεμο και τον ρατσισμό, δέχεται υπερήφανα να ενσωματωθεί στις εθνικές αφηγήσεις των δολοφόνων στο όνομα ενός πατριωτικού αντιμπεριαλισμού. Το αφήγημα της «φτωχής πλην τίμιας ελλαδίτσας» που ετοιμάζονται να τη στραγγαλίσουν οι δολοπλόκοι γείτονες και μη, κάνει και πάλι την εμφάνισή του.
Ποια είναι όμως η Ελλαδίτσα. Η Ελλαδίτσα φαίνεται πως είναι ο πιο σταθερός παίκτης του δυτικού ιμπεριαλισμού στην ανατολική μεσόγειο. Την ώρα που η Τουρκία βρίσκεται σε μια εσωτερική κρίση μετά τα οριακά και αμφιλεγόμενα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος αλλά και σε μια φανερή εξωτερική κρίση έχοντας ανοιχτά μέτωπα στο συριακό-κουρδικό, στο κυπριακό, στο κομμάτι των ΑΟΖ και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, την ώρα που η ΠΓΔΜ βιώνει μια εσωτερική κρίση με την ανάδυση των αντιθέσεων μεταξύ σλαβόφωνων-αλβανόφωνων αλλά και την ώρα που η Αλβανία αξιοποιεί επικοινωνιακά τρικ για να επανακαθορίσει το ρόλο της στην περιοχή, η Ελλάδα φαίνεται πως δίνει τα καλύτερα διαπιστευτήρια πίστης και συνέπειας στην ευρωπαϊκή πορεία και τον φιλοαμερικανισμό.
Υπογράφει τα μέτρα που απαιτεί η ΕΕ και το ΔΝΤ, συμμετέχει σε κοινές στρατιωτικές συνεργασίες με Κύπρο και Ισραήλ, προτείνει στο ΝΑΤΟ να μεταφερθεί η βάση του Ιντσιρλίκ σε ελληνικό έδαφος, φέρνει τις αρμάδες του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, δείχνει εμπιστοσύνη στη θέση του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη διαχείριση του κυπριακού, συμμετέχει στο μοίρασμα των ΑΟΖ με Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο και παρέχει τις νατοικές βάσεις της για τις αμερικάνικες εφορμήσεις στη Συρία. Με λίγα λόγια, η ελληνική αστική τάξη δεν είναι καταπιεσμένη. Είναι σίγουρα ριγμένη αλλά ακόμη πιο σίγουρα είναι στρατηγικά προσανατολισμένη στο ρόλο του χωροφύλακα στην περιοχή.
Καλό θα ήταν, λοιπόν, να σταματήσουμε να αυτοθυματοποιούμαστε σήμερα εθνικά για να γίνουμε θύτες αύριο εθνικιστικά. Το ζήτημα είναι να τα βάλουμε με αυτούς που την ώρα που το αφορολόγητο πέφτει κάτω από τα έξι χιλιάρικα δε φορολογούνται για τίποτα, με αυτούς που την ώρα που οι συντάξεις μειώνονται για 15η φορά βγάζουν 15πλάσια κέρδη, με αυτούς που την ώρα που πλειστηριάζονται σπίτια σε αυτούς χαρίζονται γήπεδα, με αυτούς που την ώρα που κόβονται πρόστιμα σε «λαθρεπιβάτες» στα παρακμιακά ΜΜΜ σε αυτούς δίνονται σιδηρόδρομοι, λιμάνια και αεροδρόμια.
Αν τα βάλουμε με αυτούς, ίσως διεκδικήσουμε το ρόλο μας στην ιστορία, αντί να γράφουμε την ιστορία των άλλων. Αν τα βάλουμε με αυτούς ίσως ο σημερινός εθνικός «εχθρός» να είναι ο αυριανός ταξικός σύμμαχος. Αν τα βάλουμε με αυτούς ίσως διαψεύσουμε τον Βάρναλη ότι «σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ».
Ίσως ζήσουμε αλλιώς.
