Η είδηση για την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Melania», που πραγματοποιείται σήμερα, φαίνεται αρχικά ως μια λαμπερή προβολή της Πρώτης Κυρίας. Όμως, πίσω από την κάμερα βρίσκεται ένας άνθρωπος που αποτελεί το «κόκκινο πανί» του κινήματος #MeToo και την επιτομή της πολιτικής υποκρισίας: ο Brett Ratner.
O Ratner ήταν ένας πανίσχυρος σκηνοθέτης (Rush Hour, X-Men) που «εξορίστηκε» από το Χόλιγουντ το 2017 μετά από καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση από έξι γυναίκες. Οι λεπτομέρειες των καταγγελιών είναι ανατριχιαστικές: από εξαναγκασμό σε πράξεις μέχρι δημόσιο αυνανισμό μπροστά σε ηθοποιούς. Το όνομά του εμφανίστηκε στα Epstein Files και φωτογραφίες τον δείχνουν σε στενή παρέα με τον Jean-Luc Brunel, τον διαβόητο στρατολόγο ανηλίκων του Epstein.
Όταν ο Ratner αποκλείστηκε από τις ΗΠΑ, βρήκε «άσυλο» στο Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Εκεί, χρησιμοποιώντας τη Χασμπάρα (τον μηχανισμό κρατικής προπαγάνδας), παρουσιάστηκε ως θύμα και «περήφανος Σιωνιστής», κερδίζοντας την προστασία ενός καθεστώτος που τον υποδέχτηκε ως επίσημο προσκεκλημένο στον ΟΗΕ.
Η εξέγερση του συνεργείου: «Σβήστε τα ονόματά μας»
Η τοξικότητα της παραγωγής ήταν τέτοια που οδήγησε σε κάτι πρωτοφανές: Τα δύο τρίτα (2/3) του συνεργείου παραγωγής ζήτησαν επίσημα να αφαιρεθούν τα ονόματά τους από τους τίτλους της ταινίας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Rolling Stone, οι εργαζόμενοι περιέγραψαν ένα κλίμα χάους και προπαγάνδας, δηλώνοντας «τρομοκρατημένοι» από τη σύνδεσή τους με το project. Ένας από αυτούς δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δυστυχώς, αν η ταινία πατώσει, θα ένιωθα πραγματικά υπέροχα γι’ αυτό.».
Η «Ομολογία» του Save the Children
Η βάση του Τραμπ (κινήματα όπως το QAnon) κέρδισε εκατομμύρια οπαδούς με το σύνθημα «Save the Children», ισχυριζόμενη ότι πολεμά τα κυκλώματα παιδοφιλίας. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, κάθε κατηγορία τους είναι και μια ομολογία. Ενώ κατηγορούν τους αντιπάλους τους, η ίδια η Μελάνια Τραμπ προσλαμβάνει έναν άνθρωπο των Epstein Files, δίνοντάς του 40 εκατομμύρια δολάρια για να «καθαρίσει» το όνομά του, την ώρα που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην ταινία τρέχουν να κρυφτούν για να μην ταυτιστούν μαζί του. Η ταινία της Μελάνια δεν είναι τέχνη· είναι ένα «πλυντήριο». Αποδεικνύει ότι η προστασία των παιδιών είναι απλώς ένα κενό σύνθημα, ενώ στην πραγματικότητα η ελίτ του Τραμπ και του Νετανιάχου προσφέρει καταφύγιο και κόκκινα χαλιά στους ίδιους τους θύτες, αγνοώντας ακόμα και την κατακραυγή των δικών τους συνεργατών.
