«Έφυγε» από τη ζωή, ύστερα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο, η ηθοποιός και σκηνοθέτις Κίττυ Αρσένη, γνωστή και από τη δράση της κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Για την ανανεωτική αριστερά η Κίττυ παραμένει η ακούραστη συντρόφισσα του ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα της Ελληνικής Αριστεράς και του ΣΥΝ.
Η Κίττυ Αρσένη γεννήθηκε στο Αργοστόλι, τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν και έπαιξε στα περισσότερα θέατρα της Αθήνας. Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές.
Το καλοκαίρι του 1967 συνελήφθη. Τη σύλληψη ακολούθησε ο ξυλοδαρμός και τα πρώτα βασανιστήρια. Στη συνέχεια ήρθε η απομόνωση στα κρατητήρια – κολαστήρια της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας και τα βασανιστήρια στην ταράτσα του κτιρίου. «Όταν με πιάσανε το βράδυ, δεν με πήγαν κατευθείαν στην Ασφάλεια, με πήγαν στα νταμάρια. Μου έκαναν εικονική εκτέλεση, με χτύπησαν, μου έκαναν φάλαγγα μέσα στο αυτοκίνητο, γιατί βιαζόντουσαν να βρουν το Φιλίνη. Κατέφθασα στην Ασφάλεια ξημερώματα. Έμεινα για δύο μήνες στην απομόνωση. Η απομόνωση ήταν «μερικά υπόγεια μικρά κελιά, γεμάτα κοριούς, όπου σου ανοίγανε μια φορά την ημέρα για να πας τουαλέτα, μια άθλια τουαλέτα που πλημμύριζαν τα νερά και μπαίνανε οι βρωμιές στα κελιά. Μάλιστα ο αστυφύλακας που σε πήγαινε τουαλέτα δεν σε άφηνε να κλείσεις την πόρτα, καθόταν απ’ έξω». Αυτό ήταν το πρώτο στάδιο, των ανακρίσεων και των βασανισμών.
«Όταν ανεβήκαμε στην ταράτσα, στο διπλανό δωμάτιο από την τουαλέτα που χρησιμοποιούσαμε, είχαν βάλει τον Ανδρέα. Μόλις τον πιάσανε, επειδή ο Λεντάκης είχε προβλήματα με την υπηκοότητά του, φοβήθηκε ότι ίσως τον εξαφανίσουν. Γενικά υπάρχει μια τακτική της παρανομίας. Όσο είσαι έξω, δεν λες το όνομα σου, μα μόλις σε πιάσουν κάνεις γνωστή τη σύλληψή σου. Μας φώναζε λοιπόν «Είμαι ο Λεντάκης. Ειδοποιήστε ότι με πιάσανε». Την ίδια μέρα που τον έπιασαν τον ανέβασαν στην ταράτσα. Εκείνη τη φορά, εμείς ξέραμε ότι ήταν ο Ανδρέας, που ακούγαμε… Οι φωνές ακούγονταν όλη νύχτα και πολλές απ’ τις κοπέλες που ήμασταν μαζί σε ένα μικρό δωμάτιο μας έπιασε υστερία, φωνάζαμε και χτυπούσαμε τους τοίχους. Τα άκουγε αυτά κι ο Μίκης, που ήταν από την απέναντι πλευρά της ταράτσας, κι έγραψε ότι χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα».
Καταδικάστηκε ως μέλος του «Πατριωτικού Μετώπου» σε τριετή φυλάκιση με αναστολή. Το 1968, μετά την αμνηστία, έφυγε παράνομα από την Ελλάδα και κατέθεσε ως μάρτυς στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1972, ρισκάροντας ότι δεν θα την πιάσουν γιατί είχε γίνει πια γνωστή ως μάρτυρας του Συμβουλίου της Ευρώπης: «Αμέσως μόλις επέστρεψα βρήκα ένα συμβολαιογράφο και υπέγραψα ότι αυτά που είπα στο Συμβούλιο της Ευρώπης είναι αλήθεια και αν τυχόν συλληφθώ και αυτά διαψευσθούν θα είναι παρά τη θέληση μου».
Μετά τη δικτατορία έπαιξε και σκηνοθέτησε σε πολλά αθηναϊκά θέατρα. Γενική γραμματέας του ΣΕΗ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ελληνικής Αριστεράς, μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου και συγγραφέας του βιβλίου «Μπουμπουλίνας 18″, μια αυτοβιογραφική διήγηση της περιπέτειάς της το 1967 στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας, στην οδό Μπουμπουλίνας. Μαζί με άλλες 223 προσωπικότητες συνυπέγραψε κείμενο στήριξής στο νεοσύστατο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς με πρόεδρο τον τότε ανεξάρτητο βουλευτή Φ. Κουβέλη
«Στεναχωριέμαι για πολλά πράγματα και για πολλές διαψεύσεις. Μου λένε συχνά γιατί δεν βγαίνω να μιλήσω, γιατί δεν λέω στον κόσμο για τα πράγματα που έζησα. Συγγνώμη, αλλά τώρα είναι η δική σας σειρά…»
Σημείωση: Οι δηλώσεις της Κιττυ Αρσένη είναι από συνέντευξή της στο περιοδικό Positive, Φθινόπωρο 2010.
