Η καρδιά του σκότους

Ο Μάρ­λο­ου θα ανέ­βει τον πο­τα­μό έως τα βάθη της μαύ­ρης ηπεί­ρου και της ομι­χλώ­δους, αν­θρώ­πι­νης ψυχής. Ο προ­ο­ρι­σμός του θα απο­δει­χθεί πιο σύν­θε­τος και μυ­στη­ριώ­δης, από ό,τι πε­ρί­με­νε. Ένας αφύ­σι­κα ψη­λό­λι­γνος άν­δρας που καί­γε­ται από τον πυ­ρε­τό, φα­λα­κρός, ανή­μπο­ρος να κι­νη­θεί χωρίς το φο­ρείο των βα­στά­ζων του, με μια ηλε­κτρι­σμέ­νη όμως επιρ­ροή πάνω στα πλήθη των κυ­νη­γών, των δού­λων, των λι­μο­κτο­νού­ντων, των υπη­κό­ων του και των πι­στών του. Το όνομα του δεν θυ­μί­ζει σε τί­πο­τα τη φι­γού­ρα του, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι το ακρι­βώς αντί­θε­το της.

Ένας κά­ποιος κύ­ριος Κουρτς, που στα γερ­μα­νι­κά ση­μαί­νει μι­κρός, ισχνός, «λίγος», ο οποί­ος μοιά­ζει ικα­νός να με­τα­κι­νή­σει βουνά και ζού­γκλες με μια κί­νη­ση του δε­ξιού του χε­ριού. Ένας ευ­ρω­παί­ος απροσ­διό­ρι­στης εθνι­κό­τη­τας, αλλά προσ­διο­ρι­σμέ­νων αρ­πα­κτι­κών τα­λέ­ντων: Ο σταθ­μός που διοι­κεί στο βελ­γι­κό Κον­γκό, με σι­δη­ρά πυγμή, πάνω σε λευ­κούς και μαύ­ρους, με μα­ζι­κούς θα­νά­τους και με μια φήμη που ξε­περ­νά και τις λίγες γραμ­μές που αφιε­ρώ­νει για πάρτη του ο εμπνευ­στής συγ­γρα­φέ­ας του, Τζό­ζεφ Κόν­ραντ, φέρ­νει πλού­το με τη μορφή τε­ρά­στιων πο­σο­τή­των ελε­φα­ντό­δο­ντου. Ο Κόν­ραντ γρά­φει λίγα και υπο­νο­εί πολλά. Ο Κουρτς ποτέ δεν απο­κα­λύ­πτε­ται πλή­ρως στο σκο­τει­νό με­γα­λείο του, παρά μόνο στα λίγα λόγια και τους υπαι­νιγ­μούς των συ­να­δέλ­φων του, που νιώ­θουν άβολα με τις με­θό­δους του, όσο απο­τε­λε­σμα­τι­κές και αν είναι – τις ίδιες τις με­θό­δους όμως μόνο να τις υπο­θέ­σου­με μπο­ρού­με. Ο Κουρτς πα­ρα­μέ­νει ένα αί­νιγ­μα, μια «ομί­χλη που ουρ­λιά­ζει», μια φήμη χωρίς πε­ρι­γρα­φή, ένας τρό­μος υπαρ­κτός, και συ­νά­μα αό­ρα­τος και αθέ­α­τος, αλλά παρών, ένας τρό­μος που κυλά αθό­ρυ­βα όπως το πο­τά­μι. Ο Κουρτς πε­θαί­νει στον δρόμο της επι­στρο­φής, μέσα στο πυ­ρε­τι­κό πα­ρα­λή­ρη­μα του. Η φρίκη, η φρίκη, πα­ρα­μέ­νει ανεί­πω­τη, απε­ρί­γρα­πτη, υπαι­νι­κτι­κή, κολ­λώ­δης, όπως η ατμό­σφαι­ρα στα βάθη της αποι­κιο­κρα­τού­με­νης Αφρι­κής.

Οι σύγ­χρο­νοι «κύ­ριοι Κουρτς» της γη­ραιάς ηπεί­ρου κα­τοι­κο­ε­δρεύ­ουν στο Βέλ­γιο και έχουν άρι­στες εμπο­ρι­κές σχέ­σεις με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, που χρη­μα­το­δο­τεί και ενι­σχύ­ει ποι­κι­λο­τρό­πως το ISIS. Τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο, το πα­ράρ­τη­μα της Διε­θνούς Αμνη­στί­ας στις Βρυ­ξέλ­λες, επι­κα­λού­με­νο στοι­χεία από τη Βαλ­λο­νία – το γαλ­λό­φω­νο κομ­μά­τι του Βελ­γί­ου – έκρουε τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου. Η χώρα εμ­φα­νι­ζό­ταν να πα­ρέ­χει όπλα και πυ­ρο­μα­χι­κά στους σα­ου­δά­ρα­βες πρί­γκι­πες, με πάνω από 40 δια­φο­ρε­τι­κές εμπο­ρι­κές συμ­φω­νί­ες, οι οποί­ες είχαν κα­ταρ­τι­στεί και εγκρι­θεί από το 2014 και το συ­νο­λι­κό τους τί­μη­μα έφθα­νε τα 350 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες αφο­ρού­σαν φο­ρη­τό οπλι­σμό, του­φέ­κια, πο­λυ­βό­λα, χει­ρο­βομ­βί­δες, καθώς και οχή­μα­τα μάχης και εκρη­κτι­κές ύλες. Λίγες μέρες πριν τις επι­θέ­σεις και το φο­νι­κό στις βελ­γι­κές συ­γκοι­νω­νί­ες, διέρ­ρευ­σε και ένας εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νος κα­τά­λο­γος μα­χη­τών του ISIS, από τον οποίο προ­έ­κυ­πτε ότι σε κάθε εκατό οπλο­φό­ρους του Ισλα­μι­κού Κρά­τους, οι 25 είναι σα­ου­δα­ρα­βι­κής κα­τα­γω­γής και μόλις 2 είναι Σύροι. Το πο­τά­μι του αί­μα­τος ξε­κι­νά από τη Βαλ­λο­νία, κα­τευ­θύ­νε­ται στη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, ανε­βαί­νει στη Συρία και κα­τα­λή­γει στο μετρό και το αε­ρο­δρό­μιο των Βρυ­ξελ­λών, στην… καρ­διά της Ευ­ρώ­πης που είναι και καρ­διά του σκό­τους.

Την ίδια στιγ­μή, το Βέλ­γιο ήταν σε κόκ­κι­νο συ­να­γερ­μό από τον πε­ρα­σμέ­νο Νο­έμ­βριο, όταν οι κα­μι­κά­ζι του Ισλα­μι­κού Κρά­τους είχαν χτυ­πή­σει στο Πα­ρί­σι. Οι Βρυ­ξέλ­λες είχαν γε­μί­σει έφιπ­πους αστυ­νο­μι­κούς, στρα­τιώ­τες με τζιπ, μη­χα­νο­κί­νη­τες μο­νά­δες στρα­τού και αστυ­νο­μί­ας. Είχαν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί προ­λη­πτι­κές προ­σα­γω­γές υπό­πτων και σχε­δόν υπό­πτων, είχαν ανα­στα­λεί κατά και­ρούς κυ­κλο­φο­ρί­ες οχη­μά­των και πεζών και ζη­τού­νταν η συ­νερ­γα­σία και η κα­τα­νό­η­ση των   πο­λι­τών. Η ασφά­λεια δεν έφερε και σι­γου­ριά. Ίσως μόνο για τους «κυ­ρί­ους Κουρτς» της βελ­γι­κής βιο­μη­χα­νί­ας όπλων και αμυ­ντι­κών συ­στη­μά­των – το Βέλ­γιο ανα­προ­σάρ­μο­σε τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του για την τρέ­χου­σα χρο­νιά, ήδη τον πε­ρα­σμέ­νο Νο­έμ­βριο, ανα­θε­ω­ρώ­ντας και προ­σαυ­ξά­νο­ντας τις αμυ­ντι­κές του δα­πά­νες κατά 25% . Οι προ­βλέ­ψεις μά­λι­στα των γκου­ρού των οι­κο­νο­μι­κών της άμυ­νας έκα­ναν λόγο τότε για ντό­μι­νο ευ­ρω­παϊ­κών χωρών που θα με­γά­λω­ναν την οι­κο­νο­μι­κή πίτα και τον κύκλο ερ­γα­σιών των πο­λε­μι­κών τους βιο­μη­χα­νιών έως το 2020, κατά του­λά­χι­στον 50 δις ευρώ. Του­λά­χι­στον… Πε­νή­ντα δις ευρώ που δεν θα γί­νουν σχο­λεία και νο­σο­κο­μεία, που δεν θα γί­νουν εκ­παι­δευ­τι­κοί και για­τροί, συ­ντά­ξεις και μι­σθοί, επι­δό­μα­τα ανα­πη­ρί­ας και ενι­σχύ­σεις της κα­τα­πο­λέ­μη­σης της φτώ­χειας και της δη­μό­σιας σφαί­ρας. Πε­νή­ντα δις προί­κα στους «κυ­ρί­ους Κουρτς» της γη­ραιάς ηπεί­ρου. Κα­νέ­να συμ­βό­λαιο με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία δεν έσπα­σε, ούτε κα­ταγ­γέλ­θη­κε, ούτε τερ­μα­τί­στη­κε.

Στην Ευ­ρώ­πη απλώ­νε­ται «μια ομί­χλη που ουρ­λιά­ζει». Ο ευ­ρω­ε­νω­σια­κός χώρος απο­δη­μο­κρα­τι­κο­ποιεί­ται ρα­γδαία, στρα­τιω­τι­κο­ποιεί­ται γοργά, τρο­φο­δο­τεί τις μή­τρες του φο­ντα­με­ντα­λι­σμού και τις πηγές της απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης και του ζόφου, στρέ­φε­ται σε στρα­τιω­τι­κές, ολο­κλη­ρω­τι­κές, φα­σι­στι­κές νο­μι­μο­ποι­η­τι­κές βά­σεις. Ο τρό­μος γί­νε­ται πα­γκό­σμιο ερ­γα­λείο (αντι)πο­λι­τι­κής από τον Ντό­ναλντ Τραμπ έως τους μα­σκο­φό­ρους του ISIS. Οι «κύ­ριοι Κουρτς» – Βαλ­λό­νοι, Φλα­μαν­δοί, Γερ­μα­νοί, Ιτα­λοί, Βρε­τα­νοί, Γάλ­λοι (όλοι έχουν εμπο­ρι­κές, στρα­τιω­τι­κές συμ­φω­νί­ες με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία…) – τρί­βουν τα χέρια τους από χαρά και θα­μπώ­νο­νται πυ­ρε­τι­κά από τους χρη­μα­τι­στη­ρια­κούς δεί­κτες και την κερ­δο­φο­ρία τους. Θα συ­νε­χί­σουν να σκορ­πούν τη φρίκη εντός και εκτός των ευ­ρω­παϊ­κών τει­χών και θα με­γα­λώ­νουν τα πο­τά­μια του αί­μα­τος.

Πηγή:https://rproject.gr/article/i-kardia-toy-skotoys