Πέμπτη, 2 Ιούλιος, 2026
ΓΥΝΑΙΚΑ

4Εστιάζοντας στην ελευθερία της έκφρασης, 40 νέες γυναίκες εικαστικοί, που ζουν και καλλιτεχνούν στο Ιράν, εκθέτουν τα έργα τους στην έκθεση «Unexposed» (μη εκτεθειμένες), που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Η έκθεση Unexposed, που επιμελείται η ιστορικός τέχνης Fery Malek–Madani, περιλαμβάνει 70 έργα νέων εικαστικών, οι οποίες επιλέχθηκαν ανάμεσα σε 400 καλλιτέχνιδες, με κριτήριο να ζουν μόνιμα στο Ιράν, να έχουν γεννηθεί μεταξύ 1971 και 1991 και να έχουν τουλάχιστον μια ατομική έκθεση στο βιογραφικό τους.

Συνέχεια

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η δασκάλα Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και ακροβατώντας επιτυχημένα πάνω στα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

23 Φεβρουαρίου 1957 πεθαίνει η Μαρίκα Νίνου.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1918. Από τον Καύκασο όπου είχε μεταναστεύσει ήρθε στην Αθήνα το 1947 και εμφανίστηκε σε διάφορα κέντρα κάνοντας ακροβατικά νούμερα με τη φίρμα «Ντούο Νίνο και μισό» που την αποτελούσαν ο άντρας και το παιδί της.

Τον Οκτώβριο του 1948, ο Στελλάκης Περπινιάδης την πήρε κοντά του ως τραγουδίστρια στο κέντρο «Φλώριντα» του Γ. Μελίτια στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Ακολουθεί η συνεργασία της με το Βασίλη Τσιτσάνη το 1949 στο κέντρο «Τζίμης ο Χονδρός» που υπήρξε καθοριστική στη ζωή και των δύο. Η Μαρίκα Νίνου υπήρξε θρυλική μεταρεμπέτικη τραγουδίστρια με καταλυτική επίδραση στο έργο του συνθέτη. Το ντουέτο Τσιτσάνη – Νίνου κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

Τον Οκτώβριο του 1951 έκανε κάποιες εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Τσιτσάνη. Μετά από το ταξίδι αυτό χώρισαν ξαφνικά και η Νίνου πήγε στις Η.Π.Α. όπου τραγούδησε δίπλα στον Κώστα Καπλάνη επί δύο χρόνια.

Πριν μεταβεί στην Αμερική είχε υποβληθεί στην Αθήνα σε εγχείρηση για καρκίνο, αλλά στην Αμερική υπήρξε ραγδαία μετάσταση. Επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε για λίγο με φοβερούς πόνους και τελικά πέθανε την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 1957, σε ηλικία 38 ετών.

Συνέχεια

Σε έναν κόσμο ειδωμένο μέσα από τα μάτια των ανδρών, η ιστορία δε θα μπορούσε παρά να καταγράφεται από αυτή τη σκοπιά. Με τον ίδιο τρόπο ακόμα και η ιστορία η γραμμένη «από τα κάτω», η ιστορία των επαναστάσεων και των κοινωνικών αντιστάσεων, αγνοεί σκόπιμα ή μη τις γυναίκες. Αυτές που επέλεξαν τον αγώνα κινούμενες από την ανάγκη για την ελευθερία, οπλισμένες με την οργή τους ενάντια στους καταπιεστές που δεν έχουν ούτε φύλο ούτε φυλή, μόνο το ίδιο λαίμαργο βλέμμα του κατακτητή.

Η ταινία αυτή («Ελευθεριακές» μεταφράζεται στα ελληνικά επακριβώς) που πρόσφατα προβλήθηκε σε διάφορες καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα, είναι μία σπάνια ταινία παραγωγής 1996 που δεν βρίσκεται στα ελληνικά βιντεοκλάμπ και παρουσιάζει τη δράση των γυναικών στις γραμμές των αναρχικών κατά τον Ισπανικό εμφύλιο.

Πρέπει να αναφερθεί ότι η προσπάθεια στην μετάφραση ήταν από συντρόφους αναρχικούς από την ΕΣΕ (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση) και από πρωτοβάθμια σωματεία στους οποίους αξίζουνε πολλές ευχαριστίες.

Αγγλικός Τίτλος: Freedomfighters

Παραγωγή: Ισπανία, 1996

Γλώσσα: Ισπανικά

Υπότιτλοι: Ελληνικοί ενσωματωμένοι

Συνέχεια

Πώς τη λένε; Την ξέρω; Κάτι μου λέει το πρόσωπό της. Πού την έχω δει; Στην τηλεόραση; Στο internet; Στο σινεμά; Κάπου στον δρόμο; Είναι διαφήμιση, είναι πραγματικότητα, τι είναι; Μοιάζουν τα πρόσωπα, μπορείς να μπερδευτείς. Μήπως είναι κάποιος δικός μου άνθρωπος; Κι αν είναι μια παλιά φωτογραφία της οικογένειάς μου, αν είναι συγγενής μου, αίμα μου; Μια άγνωστη ιστορία του προσφυγικού μας παρελθόντος; Τα ξέρω τα μάτια της…

Ποια είναι, άραγε, αυτή η γυναίκα; Μοιάζει φτωχή και κουρασμένη. Τι της έχει συμβεί; Από ποια δύσκολη εποχή έρχεται η εικόνα της; Από ποια χώρα; Σε ποιο σημείο της αέναης Αδικίας βρέθηκε να ζει;

Τι απέγινε εκείνη; Τι απέγιναν τα παιδιά της; Τι απέγιναν οι σκέψεις της; Χάθηκαν; Ή μήπως όχι; Είναι εδώ δίπλα μου; Μήπως ζει; Μήπως βρίσκεται στην Αθήνα, μήπως βλέπουμε τον ίδιο ήλιο τώρα που γράφω στο μικρό μου δωμάτιο; Ποια είναι; Μήπως δεν έχει σημασία; Μήπως χάνω (ξανά) τον χρόνο μου; Τι με νοιάζει; Τι θα αλλάξει στη δική μου τη ζωή αν ξέρω; Πότε θα αλλάξει η δική μου η ζωή αν, τελικά, μάθω;

Συνέχεια

Daddy

Δεν µου κάνεις, δεν µου κάνεις

Πια, µαύρο παπούτσι

Που µέσα του έζησα σαν πόδι

Για τριάντα χρόνια, φτωχό κι αγνό,

Μόλις τολµώντας ν’ αναπνεύσω ή να φταρνιστώ.

*

Πατερούλη, έπρεπε να σ’ είχα σκοτώσει.

Πέθανες πριν προλάβω –

Βαρύ µάρµαρο, τσουβάλι γεµάτο από Θεό,

Τροµακτικό άγαλµα µ’ ένα γκρίζο δάχτυλο ποδιού

Τεράστιο σαν φώκια του Φρίσκο

Συνέχεια

Η Μαρία Δημάδη θα παρέμενε ίσως άγνωστη αν δεν είχε μεσολαβήσει ο πόλεμος του 1940. Θα ήταν απλώς μια κυρία του σαλονιού, φιλάνθρωπη και καλλιεργημένη. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1907. Πατέρας της ήταν ο Κώστας Δημάδης, γνωστός γυναικολόγος του Αγρινίου, σπουδαγμένος στο Παρίσι, ποιητής και διηγηματογράφος. Η μητέρα της ήταν κόρη καπνέμπορου. Μικρό παιδί έπαιζε πιάνο, έμαθε ξένες γλώσσες, ζωγραφική, διάβαζε και έγραφε ποιήματα, έστελνε συνεργασίες στη «Διάπλαση των Παίδων». Μεγαλώνοντας σπούδασε φιλολογία στο Αμβούργο. Η Μαρία παντρεύτηκε δικαστή του Ελεγκτικού Συνεδρίου και απέκτησε ένα κοριτσάκι.

Έρχεται η κατοχή και η αντίσταση κατά των κατακτητών φουντώνει. Οι γείτονές της, ο αρχιτέκτονας Κώστας Καζαντζής και ο γιατρός Δημήτριος Πανόπουλος, την μύησαν, όπως γράφει ο Φ. Γελαδόπουλος στο σχετικό βιβλίο του, στο ΕΑΜ. Στην εξοχική της βίλα, στο χωριό Πλάτανος έγινε μάλιστα η πρώτη Συνδιάσκεψη του ΕΑΜ της περιοχής και εκείνη είναι η πρώτη γυναίκα που οργανώνεται από την Αιτωλοακαρνανία στις γραμμές της Εθνικής Αλληλεγγύης.

Σύντομα, τον Φεβρουάριο του 1942, λόγω της γλωσσομάθειάς της και της κοινωνικής της θέσης, προσλήφθηκε ως διερμηνέας στο γερμανικό φρουραρχείο (ORT Commandatur). Από τη θέση αυτή παρείχε με άκρα επικινδυνότητα πολύτιμες πληροφορίες τόσο για τις ενέργειες των Γερμανών, όσο και για τις δωσίλογες ενέργειες των συνεργατών τους -Ταγμάτων Ασφαλείας και άλλων. Παράλληλα, με το κύρος της και την πειθώ της κατάφερνε να επιλύει καθημερινά προβλήματα και θέματα ζωής και θανάτου των Ελλήνων πολιτών Όπως φαίνεται, ακολούθησε την απόφαση της οργάνωσης να αποτραβηχτεί από την Εθνική Αλληλεγγύη τόσο για να αφοσιωθεί στο έργο της διοχέτευσης πληροφοριών όσο και για να προστατευθεί το όλο δίκτυο και η ίδια. Με τις πληροφορίες της κερδήθηκε η μάχη της Γουρίτσας και έπεσαν στο κενό γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.

Συνέχεια

Δεν μπορούσε να δικαστεί για τα εγκλήματά της αφού όπως δήλωσαν οι δικηγόροι της αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, μπορεί όμως μια χαρά να εμφανίζεται στο πλευρό του νεοναζί Παναγιώταρου αυτή τη φορά ως τυχαία κάτοικος Κολωνού και να τραμπουκίζει ιδιοκτήτρια καταστήματος και μετανάστες….για την Σκορδέλη ο λόγος που εμφανίζεται στο βίντεο (1:55)

Την «κυρία»  θα θυμάστε ότι την βρίσκαμε σε κάθε “αυθόρμητη διαδήλωση αγανακτισμένων κατοίκων Αγίου Παντελεήμονα” .
Είναι εκείνη που έπαιρνε σβάρνα όλα τα τηλεοπτικά πάνελ για να μας εξηγήσει ότι δε σχετίζεται με ακροδεξιές οργανώσεις, δεν είναι φασίστρια και ρατσίστρια, αλλά γνήσια ελληνίδα κάτοικος Αγ. Παντελεήμονα, που αντιτίθεται στους “απάτριδες αναρχοσυριζαίους”. Η Θέμις Σκορδέλη είναι πλέον κατηγορούμενη για βαριά και επικίνδυνη σωματική βλάβη μετά από συμμετοχή της σε δολοφονική επίθεση εναντίον Αφγανών μεταναστών.

Και φυσικά στις πρόσφατες εκλογές υποψήφια βουλευτής της χρυσής αυγής, για τέτοιο μπουμπούκι μιλάμε (!)

http://youtu.be/g5gCT26nF6o?t=1m43s

Σοκ προκάλεσε στο πανελλήνιο ο βιασμός και η άγρια δολοφονία μιας νέας γυναίκας στην Ξάνθη και η κυνική ομολογία του δράστη…

Σοκ στη διεθνή κοινότητα προκάλεσαν οι ομαδικοί βιασμοί νεαρών γυναικών και η προσπάθεια των κρατικών αρχών να συγκαλύψουν το έγκλημα…
Σοκ στην ιταλική κοινωνία προκάλεσε ο βιασμός μιας νεαρής γυναίκας στην Μπολόνια, την ώρα που πήγαινε στη δουλειά της…
Σοκ στη βρετανική κοινή γνώμη και όχι μόνο προκάλεσε η είδηση ότι δύο ηλικιωμένοι, μέλη μιας «σύναξης λευκών μάγων», κακοποιούσαν σεξουαλικά ανήλικα κορίτσια κατά τη διάρκεια παγανιστικών τελετών…
Εγκλήματα που επαναλαμβάνονται σε βάρος γυναικών, κάθε ηλικίας, σε όλο τον πλανήτη και κάθε που καταγράφονται «σοκάρουν», εγκλήματα που σε πολλές γωνιές της γης αντί να τιμωρούνται οι θύτες τιμωρούνται τα θύματα, εγκλήματα που η αγριότητά τους κάνει τις περισσότερες-ους να αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να τα διαπράξει «άνθρωπος».

Μία στις πέντε γυναίκες θύμα βιασμού
Υπολογίζεται ότι παγκοσμίως μία στις πέντε γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού στη ζωή της. Στις εμπόλεμες περιοχές οι βιασμοί γυναικών είναι μια από τις πλέον συνηθισμένες τακτικές των νικητών, αλλά ουδείς καταδικάστηκε για τέτοια εγκλήματα πολέμου. Σε άλλες χώρες, όπου τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανύπαρκτα, ο βιασμός είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο που, όμως, δεν καταγγέλλεται και δεν καταγράφεται… Οι γυναίκες δεν τολμούν να απευθυνθούν στις αρχές, αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα τιμωρηθούν σκληρά οι ίδιες και όχι εκείνοι που εγκλημάτησαν σε βάρος τις.
Αλλά και εν καιρώ ειρήνης και μάλιστα στις λεγόμενες προηγμένες χώρες η έμφυλη βία είναι συνεχώς παρούσα στις κοινωνίες. Αρκεί να σκεφθούμε ότι στις ΗΠΑ υπολογίζεται ότι κάθε 90 δευτερόλεπτα βιάζεται μια γυναίκα, ενώ στη Γαλλία υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο βιάζονται περίπου 25.000 γυναίκες. Στη χώρα μας οι βιασμοί γυναικών που καταγράφονται ετησίως είναι ελάχιστοι, όμως οι οργανώσεις που ασχολούνται με τα δικαιώματα των γυναικών επιμένουν ότι οι περισσότερες γυναίκες μέχρι και σήμερα αποφεύγουν να καταγγείλουν τον βιασμό τις, κυρίως όταν δράστης είναι ο σύντροφός της. Διότι οι βιασμοί γυναικών δεν γίνονται απαραίτητα σε σκοτεινά σημεία των δρόμων και από άγνωστους στις γυναίκες-θύματά άνδρες. Πιο σύνηθες είναι μια γυναίκα να βιαστεί από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της και αυτή την πράξη βίας συνήθως την αποσιωπά. Μόλις τα τελευταία χρόνια ορισμένες γυναίκες τόλμησαν να καταγγείλουν ότι είναι θύματα ενδοοικογενειακής σεξουαλικής βίας.

Συνέχεια

Η παγκόσμια λογοτεχνική κοινότητα υποδέχθηκε με ενθουσιασμό τις τελευταίες μέρες, όχι την κυκλοφορία κάποιου σπουδαίου βιβλίου ή τη βράβευση ενός σημαντικού συγγραφέα, αλλά την ανακάλυψη μίας φωτογραφίας που εικάζεται πως απεικονίζει την κορυφαία Αμερικανίδα ποιήτρια Έμιλι Ντίκινσον (1830-1886).
Μέχρι σήμερα, η μόνη επιβεβαιωμένη – διάσημη πλέον – φωτογραφία (για την ακρίβεια, δαγγεροτυπία) της Ντίκινσον χρονολογείται από το 1846 ή το 1847, όταν η ποιήτρια ήταν μόλις 16 ετών.
Η παρουσίαση μίας δαγεροτυπίας που πιθανώς απεικονίζει την ποιήτρια έγινε σε συνάντηση της Παγκόσμιας Λογοτεχνικής Κοινότητας Έμιλι Ντίκινσον, στο Κλίβελαντ, από την ακαδημαϊκό Μάρθα Νελ Σμιθ, που ειδικεύεται στο έργο της Ντίκινσον.
Παρότι δεν έχει αποδειχθεί ακόμη αν το πρόσωπο που απεικονίζεται είναι όντως η Ντίκινσον, οι πιθανότητες, βάσει ομοιοτήτων στην κατασκευή του προσώπου, είναι αρκετά μεγάλες.
Η δαγγεροτυπία χρονολογείται από το 1859 ή 1850, έτος κατά το οποίο η Ντίκινσον είχε ήδη αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή, σύμφωνα με τις επίσημες βιογραφίες της.
Δίπλα στην Ντίκινσον απεικονίζεται, κατά πάσα πιθανότητα, η Κέιτ Σκοτ Τέρνερ, καλή φίλη της Ντίκινσον και, για ορισμένους ερευνητές, ίσως και ερωμένη της ποιήτριας.

Συνέχεια
Προηγούμενο1...258259260...265Επόμενο Σελίδα 259 από 265

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 5 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η 3η οργανωτική συνέλευση της 19ης Αντιρατσιστικής Γιορτής στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο...

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»