Τέσσερα χρόνια συμπληρώθηκαν αυτή την εβδομάδα από την ημέρα που ο Τυνήσιος μικροπωλητής Μοχάμεντ Μπουαζίζι έβαλε φωτιά στον εαυτό του και μαζί σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Φέτος η επέτειος της έναρξης της «αραβικής άνοιξης» λίγο έλειψε να συμπέσει με την αθώωση του πρώην δικτάτορα της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ για τα εγκλήματα που συντελέστηκαν από το καθεστώς του κατά τη διάρκεια της επανάστασης στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Ο ίδιος ο δικτάτορας της Τυνησίας, Μπεν Αλι, ζει εξόριστος αλλά ελεύθερος στη Σαουδική Αραβία. Οσο για τον Γιώργο Παπανδρέου, το τρίτο μέλος της σοσιαλιστικής Διεθνούς, που ηγεμόνευε στις ακτές της Μεσογείου πριν ανατραπεί από λαϊκές κινητοποιήσεις, επιχειρεί να επιστρέψει στην ενεργό πολιτική. Οι τρεις ιστορίες φαντάζουν ξένες η μία προς την άλλη. Περιέχουν, όμως, την ίδια πικρή γεύση μιας χαμένης άνοιξης. Τι μπορεί να πήγε τόσο στραβά ώστε ο φασισμός της Χρυσής Αυγής και ο λεγόμενος ισλαμοφασισμός του ISIS να κυριαρχούν στα ίδια δελτία ειδήσεων που πριν από τέσσερα χρόνια μετέδιδαν, θέλοντας και μη, εξεγέρσεις και επαναστάσεις σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.













