Η εν λόγω διάταξη έρχεται να καλύψει ένα νομικό κενό που όπως επισημάνθηκε υφίσταται. Με την ίδια ποινή πέραν των δραστών θα τιμωρείται και όποιος κακόβουλα παραμέλησε τα καθήκοντά του και δεν απέτρεψε, ως όφειλε το συμβάν.

 Αναλυτικά η διάταξη:

Το άρθρο 312 του Ποινικού Κώδικα και ο τίτλος του αντικαθίσταται ως εξής:

«Άρθρο 312. Πρόκληση βλάβης με συνεχή σκληρή συμπεριφορά.

Αν δεν συντρέχει περίπτωση βαρύτερης αξιόποινης πράξης, τιμωρείται με φυλάκιση όποιος με συνεχή σκληρή συμπεριφορά προξενεί σε τρίτον σωματική κάκωση ή άλλη βλάβη της σωματικής ή ψυχικής υγείας. Αν το θύμα δεν συμπλήρωσε ακόμη το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ή δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και ο δράστης το έχει στην επιμέλεια ή στην προστασία του ή ανήκει στο σπίτι του δράστη ή έχει μαζί του σχέση εργασίας ή υπηρεσίας ή που του το έχει αφήσει στην εξουσία του ο υπόχρεος για την επιμέλειά του επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος με κακόβουλη παραμέληση των υποχρεώσεών του προς τα προαναφερόμβενα πρόσωπα γίνεται αιτία να πάθουν σωματική κάκωση ή βλάβη της σωματικής ή ψυχικής τους υγείας».

πηγή:koutipandoras.gr

Στέκομαι πάντα αμήχανος, μπροστά στο θάνατο ενός νέου παιδιού και ανήμπορος να ζητήσω μέσω Facebook “κρεμάλα” γι” αυτούς που ευθύνονται για ό,τι συνέβη ή να δηλώσω φίλος και αδελφός του Βαγγέλη. Άχρηστα και τα δύο.

Το παιδί πέθανε και την ίδια στιγμή, άλλα παιδιά τραβάνε τα ίδια και δεν σώζονται με αναρτήσεις και κάθε είδους ευχές στα Social Media.

O Βαγγέλης, ήταν θύμα bullying ή για να είμαστε ακριβείς θύμα mobbing, εφόσον μια ομάδα συμφοιτητών του, τον είχε στοχοποιήσει και τον τρομοκρατούσε ασκώντας λεκτική και σωματική βία πάνω του.

Είναι καλό να ξέρουμε τι είναι το bullying, γιατί οδηγημένοι στην υπερβολή και για να διώξουμε μακριά τις τύψεις, είμαστε έτοιμοι, αφενός να ονομάσουμε bullying το οτιδήποτε -από ένα κακόγουστο αστείο, μέχρι μια παρατραβηγμένη φάρσα- αφετέρου να προχωρήσουμε σε αβάσιμες γενικεύσεις περί Κρητικών νταήδων.

Για το οικονομικό και εργασιακό bullying θα μιλήσουμε ποτέ; Για όσους επί μια πενταετία τραμπούκιζαν εις βάρος εργαζομένων και συνταξιούχων θα πούμε μια κουβέντα; Ή περασμένα, ξεχασμένα; Για τους νταήδες που κούναγαν το δάχτυλο σε μια ολόκληρη κοινωνία δεν θα πούμε λέξη; Πόσους οδήγησαν στην κατάθλιψη ασκώντας τήν πιο αποκρουστική μορφή βίας πάνω τους; Πόσοι ήταν αυτοί που δεν άντεξαν τη δημόσια διαπόμπευση; Πόσοι ήταν αυτοί που το έβαλαν στα πόδια από την κρίση και ποιος τους έδειξε την πόρτα της εξόδου απ’ τη ζωή;

Και τώρα φωνάζουν και ωρύονται οι χτεσινοί νταήδες. «Δεν είναι αυτοκτονία, είναι δολοφονία» λένε και ζητούν τα κεφάλια των τραμπούκων εκφοβιστών στο ικρίωμα της μικρής οθόνης. Κι όμως, είναι οι ίδιοι που, σχολιάζοντας όλα αυτά τα χρόνια τις αλλεπάλληλες αυτοκτονίες της χώρας, μας έλεγαν πως έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις «ψυχικά διαταραγμένων» ατόμων, αρνούμενοι να δεχτούν την όποια ενοχή του κοινωνικού περιβάλλοντος, αρνούμενοι να δεχτούν τη συνενοχή τους. Και το φιλοθεάμον κοινό που χρόνια έτρωγε τις σάρκες του τις ίδιες, τώρα που είναι στη χώνεψη αισθάνεται τις τοξίνες να ανεβαίνουν στο λαρύγγι. «Δεν είσαι μόνος, σπάσε τη σιωπή» σου λένε τώρα οι ίδιοι που σου φώναζαν να το βουλώσεις και σε στρίμωχναν μέχρι χτες στη γωνία. «Σκάσε» σου έλεγαν και σε έσπρωχναν στην τρύπα σου μην τυχόν και ξυπνήσεις την πατρίδα με τις κραυγές σου. Βολέψου με ένα συσσίτιο κι ένα χαρτζιλίκι και σκάσε. Βιώσαμε το «δόγμα του σοκ», τώρα ήρθε η ώρα να μάθουμε και το «αιμορροϊκό σοκ» και να σοκαριστούμε σε εθνικό δίκτυο.