της Esra Dogan
Το Σάββατο, όταν ξύπνησα, πίνοντας καφέ άνοιξα τον υπολογιστή μου, και τότε διάβασα για πρώτη φορά για την άγρια δολοφονία της 20χρονης φοιτήτριας, Ozgecan Aslan, στην πόλη της Mersin της Τουρκίας. Η φοιτήτρια είχε δολοφονηθεί από τον οδηγό λεωφορείου, ο οποίος προσπάθησε να την βιάσει και στην συνέχεια, μαζί με τον πατέρα και τον φίλο του, κάψανε το σώμα της και το πέταξαν στις άκρες μικρού ποταμιού. Η άτυχη κοπέλα είναι μόνο μία από τις εκατοντάδες γυναίκες που έχουν δολοφονηθεί στα χέρια των βίαιων ανδρών στην πατρίδα μου κάθε χρόνο, αλλά η άγρια δολοφονία αυτή προκάλεσε ξαφνική και μαζική οργή στις Τουρκάλες.
Τις τελευταίες τρεις ημέρες, παρακολουθούσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι χιλιάδες διαμαρτυρόμενες γυναίκες βγήκαν στους δρόμους διαφόρων πόλεων της χώρας ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Ταυτόχρονα, πολλές γυναίκες άρχισαν να μοιράζονται τις δικές τους αντίστοιχες προσωπικές ιστορίες και βιώματα παρενοχλήσεων στο Twitter με το hashtag #sendeanlat (πες και εσύ).
Σκεφτόμενη τη δολοφονία της νεαρής φοιτήτριας, και πολλές άλλες χωρίς ονόματα και στοιχεία στην Τουρκία, αποφάσισα να γράψω τη δική μου προσωπική εμπειρία, ως μια γυναίκα μεγαλωμένη στην Τουρκία, η οποία ζει στην Ελλάδα. Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν ένιωθα ασφαλής στην Τουρκία, αλλά νιώθω ασφαλής στην Ελλαδα; Υπάρχει περίπτωση να νιώθω ελεύθερη και ασφαλής, τόσο όσο και ο άνδρας σε αυτό τον κόσμο; Δεν είμαι κι εγώ, όπως και άλλες γυναίκες αυτού του κόσμου, θύμα μιας πατριαρχικής κοινωνίας, η οποία ποτέ δεν θα μπορέσει να με δει ισότιμα σαν τον άνδρα;
Όταν ήμουν φοιτήτρια, ζούσα στην Κωνσταντινούπολη, μακριά από το σπίτι των γονιών μου. Κάθε βράδυ, οι γονείς μου ήθελαν να μάθουν αν επέστρεψα «με ασφάλεια» στο σπίτι. Ακόμα και τότε ήξερα ότι, αν ήμουν «αγόρι», δεν θα ανησυχούσαν ποτέ τόσο πολύ για τις βραδινές μου εξόδους. Συνεχώς μου έλεγαν να προσέχω, αλλά είχα μάθει κι εγώ η ίδια ότι έπρεπε να προστατεύω τον εαυτό μου, γιατί ήμουν γυναίκα και «εκεί έξω» υπήρχαν ένα σωρό άντρες που έψαχναν ευκαιρία να μου επιτεθούν. Έτσι, λοιπόν, 5 χρόνια στην Κωνσταντινούπολη δεν περπάτησα ποτέ μόνη στα όμορφα σοκάκια το βράδυ, δεν μπήκα ποτέ σε ταξί ή λεωφορείο με μίνι φούστα. Κάθε φορά που ήμουν αναγκασμένη να πάρω μόνη ταξί, αργά το βράδυ, πρώτα απομνημόνευα τον αριθμό της πινακίδας, μετά καθόμουν πίσω, κοντά στην πόρτα, και κρατούσα στο χέρι το τηλέφωνό μου για να μπορέσω να καλέσω αμέσως κάποιον σε περίπτωση ανάγκης. Και πάλι, δεν ήταν βέβαιο ότι ήμουν απόλυτα ασφαλής, γι’ αυτό κάθε βράδυ ή ακόμα και πρωί, όταν έφτανα – εγώ, μία «γυναίκα μόνη» – στον προορισμό μου, ξεφύσαγα ανακουφισμένη και ένιωθα χαρούμενη που δεν μου είχε συμβεί «κάτι κακό».
Σε φυλάκιση με αναστολή καταδικάστηκαν δύο πολίτες, σε 16 μήνες το μέλος του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης Νίκος Μαρκετάκης και σε 12 μήνες ένας πρώην φοιτητής του Πολυτεχνείου Κρήτης για τη συμμετοχή τους στα γεγονότα που ακολούθησαν τη διαδήλωση διαμαρτυρίας για τον τραγικό θάνατο νεαρού μαθητή στα Χανιά μετά από αστυνομική καταδίωξη.
Προηγούμενο
