Του Βαγγέλη Λιγάση

Συνήθως, τα καλοκαίρια στην Ελλάδα δεν υπάρχουν «ειδήσεις». Οι μαθητές – σπουδαστές πηγαίνουν στον τόπο καταγωγής τους, εργάζονται εποχικά και ξεκλέβουν χρόνο για τη θάλασσα. Οι εργαζόμενοι ελπίζουν σε ολιγοήμερες διακοπές («τα μπάνια του λαού»). Τα δικαστήρια, και πολλές επιχειρήσεις κλείνουν τον Αύγουστο. Τα αστικά-πολιτικά επιτελεία ξεκουράζονται τρόπο τινά και αυτά, χωρίς να παραλείπουν την εξεργασία «αναπτυξιακών» και άλλων νομοθετικών πρωτοβουλιών, έχοντας κατά νου την υπερψήφιση σημαντικών «μεταρρυθμίσεων» στις φθινοπωρινές ολομέλειες της Βουλής. Ωστόσο, τα καλοκαίρια του 1965 και του 2015 ήταν από τα πιο «ζεστά» πολιτικά, σταθμοί στην ιστορία της Αριστεράς και του κινήματος στην Ελλάδα. Το 1965 είχαμε τα «Ιουλιανά» (ένα κίνημα καθημερινών διαδηλώσεων – συγκρούσεων ενάντια στα «παλατιανά» κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα που κράτησε πάνω από 70 ημέρες) και το 2015 είχαμε την κύκνειο άσμα του «αντιμνημονιακού» αγώνα του ελληνικού λαού με τα (κατόπιν εορτής) capital controls, το δημοψήφισμα και την ταξική – πολιτική διαίρεση της κοινωνίας και την ντροπιαστική προδοσία του Συριζα που υπέγραψε 3ο μνημόνιο ξεπουλήματος και λιτότητας για να ξανακερδίσει τις εκλογές ξαναβαφτισμένος (μεταλλαγμένος) διαχειριστής του TINA (There Is No Alternative).

Και στις δύο περιπτώσεις ο φτωχός κόσμος, οι εργαζόμενοι υπερασπίστηκαν την «φιλολαϊκή» κυβέρνησή «τους» και άνοιξαν τα αυτιά και το μυαλό στα λόγια της Αριστεράς. Αλλά, φευ, και τις δύο φορές η Αριστερά αποδείχτηκε φοβική, κατώτερη των περιστάσεων, ανίκανη να καθοδηγήσει μια νίκη και πολύ πίσω από την κίνηση και διαθέσεις του εργατόκοσμου.

Αλλά ας βάλουμε, πρώτα, τα γεγονότα σε μια σειρά (με έμφαση στο καλοκαίρι του 1965, ως πιο ξεθωριασμένο στην συλλογική μνήμη).