ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ένα κείμενο της Μαρίας Λούκα για τη Zackie Oh!

Zackie θέλω να μιλήσω για σένα. Δε βρίσκω δίοδο, όμως, προς τα έξω. Οι φθόγγοι όταν δε βγαίνουν από το λεξικό αλλά από τους θυμωμένους κύκλους της μνήμης, λιώνουν πριν ενωθούν σε λέξεις και γίνονται ένας αμήχανος χυλός.

Και ξέρεις, έχω μιλήσει κι έχω γράψει τόσο πολύ για σένα αυτούς τους μήνες. Σα να ήσουν κάποια άλλη. Σα να μη σου έχω κρατήσει άτσαλα την ομπρέλα, γιατί φόραγες τακούνια και δε σε έφτανα, για να μη βραχείς και τρέξει η μάσκαρα. Σα να μην έχουμε καπνίσει το ίδιο τσιγάρο. Σα να μην έχω πάει να πνιγώ με ένα κομμάτι πίτσα γιατί έλεγες βλακείες την ώρα που τρώγαμε. Σα να μην έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου την κομοδινί περούκα με τις αφέλειες που σου πήγαινε λιγότερο απ’ όλες. Σα να μη σε έχω βάλει μεθυσμένη τα ξημερώματα σε ταξί που έριχνες το πιο γλυκό και νυσταγμένο χαμόγελο του κόσμου. Σα να μην έχω αισθανθεί την ταραχή σου όταν σ’ έβριζαν στο δρόμο. Σα να μη σ’ εχω καμαρώσει να χορεύεις στη σκηνή και να ξεφτιλίζεις τη σταυροκοπημένη και γαλανόλευκη ραχοκοκαλιά της υποκρισίας.

Ο ψυχοθεραπευτής μου λέει ότι η αποσύνδεση είναι ένας σωτήριος μηχανισμός επιβίωσης. Ότι πρέπει να καταχωνιάσεις κάπου βαθιά και μακριά την ανάμνηση της αφής, τον ήχο του γέλιου, τη θλίψη του βλέμματος, τις ταλαντώσεις του χορού αυτού που λείπει για να λείπει λιγότερο, για να γίνεται η απουσία πιο απαλή και να μπορεί να ζωγραφιστεί σ’ ένα πανό χωρίς να το σκίσει. Ότι πρέπει να διαχωρίσεις τη βαρβαρότητα που ρίχνεται με φόρα σ’ ένα σώμα από το σώμα που αγκάλιασες, περπάτησες μαζί και χειροκρότησες, για να μη διανοηθείς τον απελπισμένο τρόμο της τελευταίας ανάσας που ξεγλιστρά σ’ έναν πεζόδρομο μίσους.

Γι’ αυτό όταν μιλάω και γράφω για σένα δεν κλαίω. Ούτε όταν βλέπω το βίντεο. Έκλαψα μόνο την πρώτη φορά που δεν ήξερα ότι ήσουν εσύ ανάμεσα στα γυαλιά. Σκέφτηκα ότι κάποιος απόκληρος εγκλωβίστηκε σε μια ανίερη παγίδα θανάτου, ότι δε θα είχε κανέναν να τον αναζητήσει και να τον κλάψει και ότι εμείς που θέλουμε να ξυπνάμε χωρίς να αναποδογυρίζουν τα σωθικά μας από την αηδία, του χρωστούσαμε ορισμένα δάκρυα για να συντροφεύουν τη μοναξιά του.

Μετά το είδα πολλές φορές χωρίς να κλάψω. Ξέρω να σου πω με δευτερόλεπτα ποιος πέταξε την πρώτη πέτρα, πόσο καθοδική είναι η ροπή της ματιάς των δολοφόνων, πως μοιάζουν μεταξύ τους αυτοί που σηκώνουν τους ώμους και προσπερνούν ένα ματωμένο κορμί στο έδαφος, τι θλιβερό χρώμα έχουν τα μπλουζάκια αυτών που χτίζουν ένα φράγμα απάθειας μέσα από μια hi tech οθόνη κινητού.

Ξέρω ότι η μοναδική βιτρίνα που εσύ έσπασες στο σύντομο αλλά τόσο ιλιγγιώδες και αστραφτερό πέρασμα σου, ήταν της κανονικότητας.

Τα τελευταία της θραύσματα έπεσαν με θόρυβο εκείνη την ημέρα στη Γλάδστωνος για να καθρεφτίσουν το αμπαλαρισμένο με αυστηρές ριγέ γραβάτες αλλά εντελώς πηχτό σκοτάδι.

Κλαίω μόνο σε άσχετες στιγμές. Όταν κοιτάζω το τραπέζι έξω δεξιά στο beaver που συρρικνώνεται όσο δεν εμφανίζεσαι, όταν με ξαφνιάζει το λεπτό, συνεχόμενο, παραπονιάρικο γάβγισμα ενός σκύλου ή όταν σκουπίζω τα φύλλα στο μπαλκόνι τόσο λάθος που μετά από μια υποτονική περιφορά στον αέρα επιστρέφουν. Zachie, ευτυχώς που είμαστε ανεπρόκοπες και δε μάθαμε ποτέ να σκουπίζουμε σωστά. Έτσι, τουλάχιστον δε θα κινδυνέψουμε να σκουπίσουμε κάποια στιγμή αίματα και μετά να στρώσουμε με ευσέβεια το οικογενειακό τραπέζι. Δε θα μπερδέψουμε ποτέ τη σκόνη με τους ανθρώπους.

«Τον ένα χρόνο που λείπεις πετάξαμε τόνους γκλίτερ για σένα. Σ’ αγαπούσαμε πιο πολύ απ’ όσο προλάβαμε να σου πούμε και τώρα αυτό το απόθεμα αγάπης, το κάναμε γκλίτερ».

Ζακ, δεν ξέρω αν θα σου άρεσαν αυτά που λέω για σένα. Νομίζω ότι μάλλον θα βαριόσουν. Κάπου εκεί στην ανάλυση της φουκοικής σκέψης για τη βιοπολιτική, θα έβαζες ακουστικά να  ακούσεις Lady Gaga. Εξάλλου, τη βιοπολιτική την έμαθες στο δρόμο, στη σχολή θεάτρου, στα δημόσια νοσοκομεία, στα δελτία ειδήσεων. Αλλά δεν την άφησες να σε τσακίσει. Για κάθε προσβολή είχες μια ατάκα, για κάθε κυνήγι είχες ένα λαχάνιασμα ζωής, για κάθε πληγή είχες ένα φούξια κραγιόν για να σχεδιάζεις νησιά σε σχήμα κοχυλιού και να μπαίνεις μέσα.

Δεν καταφέραμε να τα ξεπατικώσουμε. Δε μπορείς να γυρίσεις λίγο; Να κοροϊδέψεις το Μπάμπη που λέει ότι το νερό είναι πολύ φθηνό ή τους αστυνομικούς που χαϊδεύουν προσφυγόπουλα με γάντια. Να τους πεις να πάρουν πιο σκληρά μέτρα προστασίας, μη τυχόν και κολλήσουν τρυφερότητα, γιατί θα καταρρεύσει το σύμπαν τους. Δε μπορείς να γυρίσεις λίγο;

Το καλοκαίρι διάβασα ένα βιβλίο που ράγισε ότι είχε διασωθεί ατόφιο από το πάτημα της καταστροφής. «Μετά τα πενήντα μας αρχίζουμε σιγά σιγά να πεθαίνουμε μέσα σε άλλους θανάτους» έγραφε ο Χούλιο Κορτάσαρ. Εμείς δε φτάσαμε τα 50 ακόμα αλλά πεθαίνουμε σε άλλους θανάτους. Σκορπάμε κομματάκια. Αφήσαμε το πιο φρέσκο μας αίμα στη Μεσολογγίου, μια περιστρεφόμενη ρόδα ποδηλάτου στα Πετράλωνα, έναν οργισμένο στίχο στο Κερατσίνι, ένα ρούχο να επιπλέει στη θάλασσα της Ρόδου. Το πιο γυαλιστερό και απείθαρχο κομμάτι το κρύψαμε σ’ ένα πεταμένο μαύρο αθλητικό παπούτσι στο κέντρο της Αθήνας.

Κι αυτό το Σεπτέμβρη που η μνήμη τρίζει γερά τα δόντια της και χειμωνιάζει ασυνήθιστα νωρίς, σκέφτομαι ότι οι επέτειοι πήγαν και κόλλησαν η μία δίπλα στην άλλη για να κάνουν παρέα. Για να μας μάθουν ότι ή θα σπάσουμε όλα τα κελιά μαζί ή θα στραγγίξουμε τις επιθυμίες μας με μια πετσέτα υπομονής και συμμόρφωσης.

Νιώθω, όμως, ότι όσο εμείς πεθαίνουμε μέσα σε άλλους θανάτους, άλλο τόσο τα δολοφονημένα μας αδέρφια επιστρέφουν όταν συλλαβίζουμε τα ονόματα τους. Η γραμμή της απώλειας δεν είναι ευθεία. Διακόπτεται από τις χοντρές κουκίδες της παρουσίας μέσα στην απουσία. Μ’ έναν τρόπο ακροβατικό ανάμεσα στο κοσμικό και το μαγικό, είσαι εδώ. Μας κλείνεις το μάτι στη διαδήλωση και μοιράζεις φιλιά από τη σκηνή. Πιο ζωντανός από τους δολοφόνους σου.

Zackie το γκλίτερ στο δρόμο τη νύχτα μοιάζει με αστερόσκονη. Τον ένα χρόνο που λείπεις πετάξαμε τόνους γκλίτερ για σένα. Σ’ αγαπούσαμε πιο πολύ απ’ όσο προλάβαμε να σου πούμε και τώρα αυτό το απόθεμα αγάπης, το κάναμε γκλίτερ.

*Το κείμενο διαβάστηκε πρώτη φορά στην εκδήλωση «Μιλήστε για το Ζακ/Zackie» του Queer Ink  σε συνεργασία με το asfaBBQ

 

Πηγή:https://m.popaganda.gr

Το προσεχές διάστημα ξεκινά τη λειτουργία του Α, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Ριτσώνας στον δήμο της Χαλκίδας.

Όπως ανέφερε στο protothema.gr ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινωνίας Αποτέφρωσης, Αντώνιος Αλακιώτης, μέχρι τέλος του Οκτώβρη αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το πρώτο αποτεφρωτήριο νεκρών στην χώρα μας που είχε καθυστερήσει, μιας και η νομοθεσία έχει ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια χωρίς ωστόσο κάποιος να αναλαμβάνει την υλοποίηση του έργου.

Σύμφωνα με το ίδιο τον κ. Αλακιώτη, η πρωτοβουλία για την υλοποίηση του εγχειρήματος είναι καθαρά ιδιωτική, με την άδεια για το αποτεφρωτήριο να έχει ήδη δοθεί από πέρσι στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, ενώ η περιβαλλοντική αδειοδότηση χορηγήθηκε το περασµένο καλοκαίρι µε τη µορφή της υπαγωγής σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές ∆εσµεύσεις (ΠΠΔ).

Οι εργασίες για τη δημιουργία της εγκατάστασης βρίσκονται στο τελικό στάδιο, ενώ το κτίριο αλλά και ο εξοπλισμός που θα χρησιμοποιείται συμμορφώνονται με τα πρότυπα των ευρωπαϊκών κέντρων αποτέφρωσης νεκρών. Τέλος στην αδειοδότηση αποσαφηνίζεται ο τρόπος που θα πρέπει να μεταφέρεται εκεί η σορός έως ότου καταλήξει στη φωτιά.

Αναλυτικά η διαδικασία της παραλαβής της σορού µέχρι την ώρα που θα παραδοθεί στη φωτιά αλλά και η συνέχεια είναι η εξής:

– Η σορός µεταφέρεται στο ΚΑΝ και από τη γραμματεία παραλαμβάνεται η άδεια αποτέφρωσης του δήµου (αντίστοιχη της άδειας ταφής).

– Η γραμματεία του ΚΑΝ καταχωρίζει στο επίσηµο θεωρηµένο και αριθμημένο βιβλίο αποτεφρώσεων εξαψήφιο αριθµό αποτέφρωσης, ο οποίος χαράσσεται στο ειδικό πυρίµαχο αντικείμενο (πλακάκι) που τοποθετείται εντός του φερέτρου.

– Ο ίδιος αυτός αριθµός αναγράφεται µαζί µε το όνοµα του νεκρού επάνω στην τεφροδόχο και αναφέρεται στο πιστοποιητικό αποτέφρωσης που εκδίδει το ΚΑΝ εις διπλούν για κάθε αποτέφρωση. Το ένα αντίγραφο του πιστοποιητικού αποτέφρωσης παραδίδεται στην οικογένεια του θανόντος και το άλλο αποστέλλεται στον αρµόδιο ΟΤΑ.

– Η γραμματεία ενημερώνει για την ηµέρα και ώρα που πρόκειται να γίνει η αποτέφρωση, προκειμένου να ρυθμιστούν από τους οικείους του θανόντος τυχόν θέµατα οργάνωσης τελετής και να παραστούν, αν το επιθυμούν, για να παρακολουθήσουν τη διαδικασία της αποτέφρωσης.

– Η σορός φυλάσσεται από την παραλαβή της και µέχρι την αποτέφρωση σε ειδικό ψυκτικό θάλαµο.

Πριν από την αποτέφρωση οι συγγενείς µπορούν να δουν για τελευταία φορά τη σορό, πριν από την είσοδό της στον αποτεφρωτήρα, και στη συνέχεια να παραστούν και να παρακολουθήσουν τη διαδικασία εισόδου του φέρετρου στον θάλαµο αποτέφρωσης.

– Από την είσοδο του φερέτρου στον θάλαµο αποτέφρωσης οι τεχνικοί του ΚΑΝ παρακολουθούν µέσω ηλεκτρονικού εξοπλισμού τη διαδικασία αποτέφρωσης και µετά τον προγραμματισμένο χρόνο συλλέγουν τα υπολείμματα της αποτέφρωσης, τα οποία κονιορτοποιούν µε ειδικό μηχάνημα. Το προϊόν της κονιορτοποίησης µαζί µε το ειδικό πυρίµαχο αντικείμενο που συνόδευε τη σορό κατά την αποτέφρωση εισάγονται σε ειδικό σκεύος (τεφροδόχος). Στη συνέχεια σφραγίζεται η τεφροδόχος και εκτυπώνονται σε αυτήν το ονοματεπώνυμο του θανόντος, ο αριθµός αποτέφρωσης, ο τόπος γέννησής του, η ηµεροµηνία γέννησης και θανάτου του, η ηµέρα, η ώρα και ο τόπος της αποτέφρωσης.

Πηγή:https://atexnos.gr

Επίθεση με πέτρες και νεράτζια δέχθηκε σπίτι στο Μοσχάτο, στο οποίο κατοικούν μετανάστες, το βράδυ της Κυριακής (22/9).
Συγκεκριμένα και σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος, περίπου 10 παιδιά ηλικίας 14-16 ετών, με ποδήλατα και ένα μηχανάκι κατευθύνθηκαν σε σπίτι που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Λυκούργου και Θερμοπυλών, στο κέντρο του Μοσχάτου.

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε (με άλλο τίτλο) στις 30 Μαίου 2019, και άρκεσαν μερικοί μήνες όχι μόνο για να το επιβεβαιώσουν τα γεγονότα αλλά και για να αποκτήσει όλη την εκρηκτική γόμωση που ίσως δεν είχε στην αρχή. Ο λόγος λοιπόν για την πρωτοφανούς βίας και χυδαιότητας επίθεση που δέχεται εδώ και βδομάδες η Γκρέτα Τούνμπεργκ στα διεθνή ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, με προφανή στόχο να πληγεί ανεπανόρθωτα η ίδια και κυρίως, το όλο και μαζικότερο και πιο ριζοσπαστικό νεολαιίστικο -και όχι μόνο- κίνημα που εμπνέεται από το λαμπρό παράδειγμά της! Μια επίθεση ή μάλλον ένα δημόσιο λιντσάρισμα με χρηματοδότες και “χορηγούς” που έχουν όνομα και διεύθυνση, και που είναι εξάλλου συνηθισμένοι να χρησιμοποιούν όλα τα πολεμικά και άλλα μέσα για να υπερασπίσουν τα ανομολόγητα καπιταλιστικά τους συμφέροντα…

της Νίνας Γεωργιάδου

Οταν μπηκα μεσα στην κοιλια της μανας μου, την ακουσα να λεει, «δεν επρεπε τωρα, μεσα στον πολεμο, να ειναι εκει».
Εμεινα ομως καμποσους μηνες στη ζεστή λιμνη της και ηταν ομορφα κι ας ακουγα απο μακρια κροτους, εκρηξεις και κλαματα.

Χάρη στην ανθρωπιά και τα γρήγορα αντανακλαστικά του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και της Διοικήτριας του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, το μικρό παιδί που υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση νεφρού στην πατρίδα του και βρέθηκε στο νησί με το πρόσφατο μεταναστευτικό κύμα, κατόρθωσε να λάβει τα απαραίτητα φάρμακα και να μην κινδυνεύσει τελικά με απόρριψη μοσχεύματος.

Το περιστατικό, που φέρνει στο φως το iatropedia.gr, αναδεικνύει προβλήματα που δεν είχαν διαφανεί μέχρι σήμερα, μετά την πρόσφατη εγκύκλιο που απαγορεύει σε αλλοδαπούς να λαμβάνουν δωρεάν φάρμακα από το κράτος, εάν δεν έχουν ΑΜΚΑ. 

Σάλος έχει ξεσπάσει με τη φωτογραφία του ηθοποιού Τζαν Γιαμάν στην οποία φαίνεται να κάνει μια άσεμνη χειρονομία με φόντο την ελληνική σημαία στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Όμως δεν είναι έτσι όπως το παρουσιάζουν στα social media και σε διάφορες ιστοσελίδες και blogs.

Παράδειγμα:

του Μάριου Αυγουστάτου

Η Παιδεία του Νόμου και Τάξης του Χρυσοχοΐδη και της Κεραμέως

Ο χορός της ποινικοποίησης από την Κουλοκυβέρνηση κάθε μορφής αντίστασης άνοιξε με τις επιχειρήσεις εκέννωσης καταλήψεων, αλλά πλέον επεκτείνεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες ακόμα και σε ανήλικους μαθητές!

Εργαζόμουν σε πασίγνωστη αλυσίδα εστίασης στην περιοχή της Ομόνοιας, χθες είχαν έρθει 4 αστυνομικοί οι οποίοι κλασσικά σφαζαν καφέδες ολόκληρα 9ωρα. Πάνω στο φόρτο εργασίας είχα παραλείψει να τους πάω νερά, οι ίδιοι μου μίλησαν με απαράδεκτο τρόπο και είπαν αν δεν μπορώ ας κάνω λατζα καλύτερα, οι λατρεμένοι αστυνομικοί είχαν αφήσει παρατημένα τα όπλα τους πάνω στο τραπέζι σε κοινή θέα σε μια περιοχή άκρως επικίνδυνη, όταν τους είπα να μαζέψουν τα όπλα και ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο γέλασαν ειρωνικά, ζήτησα τον αριθμό του ανώτερου τους και εκεί φοβήθηκαν και μου είπαν να το λήξουμε εδώ το θέμα και ότι δεν υπάρχει λόγος να το τραβήξουμε ως εκεί.

Θέση για την εκκένωση του 5ου Λυκείου Αθηνών στη Νεάπολη Εξαρχείων, όπου διέμεναν οικογένειες προσφύγων από το 2016, παίρνουν δάσκαλοι και δασκάλες που εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή.

Σε ανακοίνωσή τους καταγγέλλουν τις κυβερνητικές αποφάσεις και τις αστυνομικές ενέργειες ζητώντας να επιστρέψουν τα παιδιά στα σχολεία.