Από την Ελ­λά­δα είχαν προ­σκλη­θεί και συμ­με­τεί­χαν ομι­λη­τές από τη ΔΕΑ, το ΝΑΡ, την ΟΚΔΕ Σπάρ­τα­κος και το ΕΕΚ. Στην πλού­σια συ­ζή­τη­ση που έγινε μπρο­στά σε ενα ελ­πι­δο­φό­ρα νεαρό ακρο­α­τή­ριο, ανα­λύ­θη­κε το ιστο­ρι­κό της αντι­πα­ρά­θε­σης. Όλοι οι ομι­λη­τές από την Ελ­λά­δα τό­νι­σαν την επι­θε­τι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην πε­ριο­χή αλλά και την υπο­στή­ρι­ξή τους στο αδια­πραγ­μά­τευ­το δι­καί­ω­μα του λαού της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας για αυ­το­προσ­διο­ρι­σμό, δη­λα­δή στο δι­καί­ω­μά τους να απο­κα­λού­νται Μα­κε­δό­νες.

Κά­ποια λίγα τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα έχουν πε­ρά­σει στον έλεγ­χο του τουρ­κι­κού στρα­τού και των υπο­στη­ρι­ζό­με­νων από αυτόν αντάρ­τι­κων ομά­δων του FSA. Στο προη­γού­με­νο φύλλο της «ΕΑ» σχο­λιά­ζα­με ότι η αργή προ­έ­λα­ση αφορά και την απο­τε­λε­σμα­τι­κή αντί­στα­ση των κουρ­δι­κών πο­λι­το­φυ­λα­κών, αλλά και την επι­λο­γή της Άγκυ­ρας να κάνει «ένο­πλη δια­πραγ­μά­τευ­ση» και όχι να εξα­πο­λύ­σει «σα­ρω­τι­κή επί­θε­ση» (με ανυ­πο­λό­γι­στο πο­λι­τι­κό ρίσκο στις σχέ­σεις με όλες τις δυ­νά­μεις που δρουν στην πε­ριο­χή). Από τότε όμως έχουν πε­ρά­σει δύο ακόμα εβδο­μά­δες με πε­νι­χρά απο­τε­λέ­σμα­τα και –κυ­ρί­ως– έχουν αυ­ξη­θεί οι απώ­λειες του ίδιου του τουρ­κι­κού στρα­τού (εκτός δη­λα­δή από τους πο­λι­τι­κά πιο «ανα­λώ­σι­μους» για την Άγκυ­ρα αντάρ­τες του FSA). Με στρα­τιω­τι­κούς όρους, ο «Κλά­δος Ελαί­ας» απο­τε­λεί μέχρι τώρα μια απο­τυ­χία για τον Ερ­ντο­γάν. Σε αυτό το φόντο, ξε­δι­πλώ­νο­νται οι κι­νή­σεις όλων των παι­κτών της πε­ριο­χής.

Στην ίδια την Τουρ­κία, η αρ­νη­τι­κή εξέ­λι­ξη στα πεδία των μαχών μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει πηγή εσω­τε­ρι­κών προ­βλη­μά­των για τον Τούρ­κο πρό­ε­δρο. Στην αρχή της επι­χεί­ρη­σης, πό­ντα­ρε, με­τα­ξύ άλλων, και στην ανα­ζω­πύ­ρω­ση του εθνι­κι­σμού. Οι κε­μα­λι­κοί και οι ακρο­δε­ξιοί υπο­στή­ρι­ξαν την επι­χεί­ρη­ση. Κάθε φωνή αμ­φι­σβή­τη­σης μπήκε στο στό­χα­στρο: του­λά­χι­στον 600 συλ­λή­ψεις για αντι­πο­λε­μι­κά σχό­λια στα social media, έρευ­να με κα­τη­γο­ρία περί «προ­δο­σί­ας» ενά­ντια στην Τουρ­κι­κή Ια­τρι­κή Ένωση που έβγα­λε μια ανα­κοί­νω­ση «αν­θρω­πι­στι­κής» κρι­τι­κής στον πό­λε­μο, νέα κα­τα­πιε­στι­κά μέτρα στα χωριά με κουρ­δι­κή πλειο­ψη­φία, σκλη­ρές απει­λές ενά­ντια «σε όποιον τολ­μή­σει» να δια­δη­λώ­σει, νέες κα­τα­σταλ­τι­κές πιέ­σεις στο HDP. Οι (δυ­νη­τι­κές) απερ­γί­ες ως τώρα αντι­με­τω­πί­ζο­νταν με την κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης (μια πα­ρα­με­λη­μέ­νη πτυχή της, την οποία φρο­ντί­ζει να ανα­δει­κνύ­ει ο Ερ­ντο­γάν όποτε απευ­θύ­νε­ται σε ερ­γο­δο­τι­κές ενώ­σεις και «επεν­δυ­τι­κούς» θε­σμούς). Τώρα χρη­σι­μο­ποιεί­ται και η «πο­λε­μι­κή προ­σπά­θεια» για να ανα­στεί­λουν δρά­σεις τους και συν­δι­κά­τα που μέχρι πρό­τι­νος φλέρ­τα­ραν με την ιδέα να αμ­φι­σβη­τή­σουν αυτήν την πει­θάρ­χη­ση στους χώ­ρους δου­λειάς (π.χ. στο μέ­ταλ­λο). Σε αυτό το φόντο, κά­ποιοι ανα­λυ­τές εκτι­μού­σαν ότι μια επί­σπευ­ση των εκλο­γών θα ήταν προς όφε­λος του Ερ­ντο­γάν και του κόμ­μα­τός του.

Αν όμως η «πο­λε­μι­κή προ­σπά­θεια» κα­τα­λή­ξει σε μια νέα εκτός συ­νό­ρων απο­τυ­χία (η Τουρ­κία με­τρά­ει αρ­κε­τές τα τε­λευ­ταία χρό­νια), η ει­κό­να μπο­ρεί να αντι­στρα­φεί, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι παρά τα όσα φαί­νο­νται στην επι­φά­νεια, το κα­θε­στώς Ερ­ντο­γάν συ­νε­χί­ζει να αντι­με­τω­πί­ζει μια βα­θύ­τα­τη κρίση και να λει­τουρ­γεί ως «πο­λιορ­κη­μέ­νο φρού­ριο».

Η Ρωσία και ο Άσαντ

Οσον αφορά τη στάση των άλλων δυ­νά­με­ων, έχει ήδη κα­τα­γρα­φεί η ρω­σι­κή έγκρι­ση/ανοχή (και η επα­κό­λου­θη στάση του Ασαντ), που απο­μά­κρυ­νε τις δυ­νά­μεις της από το Αφρίν και «πα­ρα­χώ­ρη­σε» τον ενα­έ­ριο χώρο (του οποί­ου είχε την ευ­θύ­νη). Λί­γους μήνες πριν, η προ­σπά­θεια της Μό­σχας να πε­τύ­χει συ­νεν­νό­η­ση Άσαντ-PYD είχε σκο­ντά­ψει, ενώ το τε­λε­σί­γρα­φο να πα­ρα­χω­ρή­σουν τον έλεγ­χο του Αφρίν στον κυ­βερ­νη­τι­κό στρα­τό για να το προ­στα­τέ­ψει είχε απορ­ρι­φθεί. Οπότε το «πρά­σι­νο φως» της Μό­σχας αφο­ρού­σε και τη δια­τή­ρη­ση των καλών σχέ­σε­ων με την Τουρ­κία (στην προ­σπά­θεια να τη «ρυ­μουλ­κή­σει» μα­κριά από τη Δύση), αλλά αφο­ρού­σε και την αξιο­ποί­η­ση του «μπα­μπού­λα» της τουρ­κι­κής απει­λής για να πιε­στεί το PYD να επι­στρέ­ψει απο­δυ­να­μω­μέ­νο, και χωρίς με­γά­λες απαι­τή­σεις, στην «αγκα­λιά» της Δα­μα­σκού.

Όμως, επει­δή ο στό­χος είναι αυτός, Ρωσία και Άσαντ δεν έχουν γκρε­μί­σει τις γέ­φυ­ρες με τους Κούρ­δους. Σε αυτόν τον τόσο μπερ­δε­μέ­νο πό­λε­μο υπάρ­χουν μόνο «λυ­κο­φι­λί­ες»: η συ­ρια­κή αε­ρο­πο­ρία έχει χτυ­πή­σει άλλες κουρ­δι­κές θέ­σεις, δεν πα­ρε­νο­χλεί τα τουρ­κι­κά αε­ρο­πλά­να που βομ­βαρ­δί­ζουν το Αφρίν, ενώ την ίδια ώρα έχει δεί­ξει «χα­λα­ρό­τη­τα» στα στρα­τιω­τι­κά ση­μεία ελέγ­χου όσον αφορά τη διέ­λευ­ση Κούρ­δων μα­χη­τών που με­τα­κι­νού­νται από άλλες πε­ριο­χές για να πάνε να υπε­ρα­σπι­στούν το Αφρίν. Εν τω με­τα­ξύ, συ­ρια­κά κρα­τι­κά ΜΜΕ ισχυ­ρί­ζο­νταν ότι ο κυ­βερ­νη­τι­κός στρα­τός θα κι­νη­θεί προς το Αφρίν για να το υπε­ρα­σπι­στεί. Την ώρα που γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, δεν υπήρ­χε καμία έν­δει­ξη ότι υλο­ποιεί­ται κάτι τέ­τοιο, ενώ επι­κρα­τού­σαν αντι­κρουό­με­νες πλη­ρο­φο­ρί­ες (στε­λέ­χη των Κούρ­δων κά­νουν αντι­φα­τι­κές δη­λώ­σεις για το αν υπάρ­χει ή όχι κά­ποια συμ­φω­νία με τη Δα­μα­σκό, ο Ερ­ντο­γάν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κα­τό­πιν συ­νεν­νό­η­σης με τη Μόσχα η κί­νη­ση μα­ταιώ­θη­κε). Όπως και να έχει, είναι ένα ακόμα δείγ­μα των «με­τέ­ω­ρων» κι­νή­σε­ων όλων των παι­χτών.