Του Θανάση Κούρκουλα

Σοκ σε πολλούς καλούς ανθρώπους, δημοκράτες, αριστερούς, αλληλέγγυους και αγωνιστές των δικαιωμάτων προκάλεσε η αλλαγή ηγεσίας στο υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής με την μετακίνηση σ’ αυτό του αμετανόητου ακροδεξιού Μάκη Βορίδη. Μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν του αξίζει τον κόπο για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι.

Σας προσκαλούμε στην 1η οργανωτική συνέλευση της 18ης Αντιρατσιστικής Γιορτής που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 5 Απριλίου στις 5 μ.μ. στο χώρο του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο Μεταξουργείο.

Στην Αθήνα φέτος πραγματοποιήθηκε το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο την Παρασκευή 21 Μαρτίου στην πλατεία Κοτζιά και συμμετείχε κόσμος από τον Aντιφασιστικό Συντονισμό Αθήνας – Πειραιά, φοιτητικοί σύλλογοι, οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές κινήσεις και συλλογικότητες, ενώσεις και συλλογικότητες μεταναστών και προσφύγων της Ελλάδας, εργατικά σωματεία και σύλλογοι εκπαιδευτικών.  Ακούστηκαν συνθήματα κατά των πολέμων, της Ευρώπης φρούριο με κύριο σύνθημα την ελευθερία στο λαό της Παλαιστίνης. Η πορεία πέρασε από το κέντρο της Αθήνας και έφτασε στη Βουλή συνοδευόμενη πολύ στενά από δυνάμεις των ΜΑΤ σε όλο το μήκος της. 

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, 

για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να απαντήσουμε στην άκρα δεξιά, χρειάζεται να σκεφτούμε τι είναι αυτό που την ενισχύει, για ποιο λόγο έχει άνοδο στις ευρωπαϊκές και ευρύτερα στις δυτικές κοινωνίες. Στα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης επικρατεί συχνά η έννοια του “λαϊκισμού”,  που είναι η ρετσέτα τόσο για τον ακροδεξιό, όσο για τον ακροαριστερό λόγο. Πρόκειται για μια προσπάθεια να περιθωριοποιηθεί οτιδήποτε αποκλίνει από την mainstream πολιτική “ορθότητα” του συστήματος, κάτι που δεν πρέπει, νομίζω, να μας αφορά και να υιοθετήσουμε. Από την άλλη, η συνεχής επίκληση του κινδύνου της ανόδου της ακροδεξιάς στην πολιτική εξουσία, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία, ενώ είναι προφανώς πραγματική απειλή, δεν αποτελεί πραγματική απάντηση στην ακροδεξιά αφού για παράδειγμα ούτε ο Σιράκ τον οποίο ψήφισαν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών πολλοί άνθρωποι για να μην βγει ο Λεπέν παλιότερα, ούτε ο Μακρόν στη συνέχεια, που υποτίθεται θα έφραζε το δρόμο στην Λεπέν, τελικά το έπραξαν μεσοπρόθεσμα. Από την άλλη, παρά το γεγονός ότι το Λαϊκό Μέτωπο σήμερα στη Γαλλία είναι κάτι σαφώς πιο ευπρόσδεκτο από αυτά, φοβάμαι ότι ούτε κι αυτό όπως έχει ήδη δείξει –  με την συμμετοχή των δεξιών σοσιαλιστών που άσκησαν αντιλαϊκότατες πολιτικές όταν ήταν κυβέρνηση και είναι άκρως συστημική δύναμη – πρόκειται να απαντήσει αποτελεσματικά.