Πριν από 53 χρόνια, στις 13 Αυγούστου του 1968, ημέρα Τρίτη και ώρα 8.20 το πρωί, η λιμουζίνα του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου πέρασε το 31ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Αθηνών-Σουνίου. Κλάσματα δευτερολέπτου αργότερα μια ισχυρή έκρηξη κατέστρεψε το οδόστρωμα. Ο δικτάτορας μόλις είχε διαφύγει από ένα χτύπημα που ενδεχομένως θα του είχε στερήσει τη ζωή.
( Η κηδεία των Θεμιστοκλή Καρανικόλα και Βασιλικής Γεωργαντζέλη.
Το 1926 η κατακόρυφη άνοδος του συναλλάγματος, είχε άμεσες ευεργετικές επιπτώσεις στο καπνεμπόριο. Έτσι οι καπνεργάτες κινητοποιούνται και απαιτούν ανάλογη αύξηση στα πενιχρά τους μεροκάματα. Οι καπνέμποροι αρνούνται κατηγορηματικά και έτσι οι καπνεργάτες κήρυξαν απεργία το Σάββατο 31 Ιουλίου 1926.
Το Αγρίνιο άρχισε να εξελίσσεται ραγδαία σαν πόλη και οικονομικό κέντρο από τα τέλη του 19ου αιώνα κυρίως χάρη στη μεγάλη ανάπτυξη της καλλιέργειας, επεξεργασίας και εμπορίας καπνού. Με την ίδρυση των καπνεργοστασίων και των μεγάλων καπναποθηκών, το Αγρίνιο γίνεται μια από τις πιο σημαντικές εργατουπόλεις της Ελλάδας αλλά και πρωτοπορεί όσον αφορά το εργατικό κίνημα. Ήδη στα 1911 ιδρύεται σωματείο καπνεργατών (από τα παλαιότερα στην Ελλάδα).Οι καπνεργάτες υπήρξαν το «βαρύ πυροβολικό» του ελληνικού εργατικού κινήματος στα πρώτα του βήματα, και σχεδόν σε όλη την περίοδο του μεσοπολέμου, ενώ η Καπνεργατική Ομοσπονδία Ελλάδος (Κ.Ο.Ε.), που ιδρύθηκε το 1919, ήταν η μαζικότερη συνδικαλιστική οργάνωση. Σπουδαίο ρόλο μέσα στο προλεταριάτο της πόλης έπαιξε και το προσφυγικό στοιχείο, που εγκαταστάθηκε με αρκετές χιλιάδες μετά το 1922.
Σοκαριστικά δεδομένα δημοσίευσε έρευνα που διεξήχθη στη Γαλλία, σχετικά με το εγκληματικό φαινόμενο της σωματικής κακοποίησης γυναικών, από συντρόφους τους.
Ο υπουργός Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας Γκέμπελς (αριστερά) με τον ομόλογό του, αρμόδιο για τη μεταξική προπαγάνδα, υπουργό Τύπου Θ. Νικολούδη («Βραδυνή», 22/9/1936). Δεξιά: Ο Μεταξάς και ο πρόεδρος του ναζιστικού Γερμανικού Μετώπου Εργασίας Λάι στην έκθεση «Χαρά και Εργασία» («Βραδυνή», 4/5/1938)
Κορυφαία στελέχη του χιτλερικού πανθέου έρχονταν τακτικά στην Ελλάδα. Ομως, για τον… φόβο των Αγγλων, η επίσημη εκδοχή ήταν πως τα ταξίδια τους ήταν ιδιωτικά και γίνονταν για να δουν τις αρχαιότητες! Ωστόσο, η αλήθεια δεν μπορούσε να κρυφτεί καθώς ακόμα και στον λογοκριμένο Τύπο της εποχής διαβάζουμε ότι όλοι αυτοί οι… ιδιώτες επισκέπτες γίνονταν δεκτοί με κάθε επισημότητα από τον βασιλιά Γεώργιο ή τον -τότε- διάδοχο Παύλο και φυσικά από τον ίδιο τον Μεταξά και τους υπουργούς του ● H ανατριχιαστική αλληλογραφία του Μανιαδάκη με τον Χίμλερ για τη συνεργασία των δυο Αστυνομιών ● Ο Μεταξάς, ακολουθώντας τα ναζιστικά πρότυπα στον χώρο της εργασίας, είχε οργανώσει τη Διεθνή Εκθεση «Χαρά και Εργασία» τοποθετώντας στο προεδρείο της τον Λάι και άλλα στελέχη του ναζιστικού εργασιακού μοντέλου.
Σαν σήμερα, 2 Αυγούστου του 1943, οι κρατούμενοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα στην Πολωνία εξεγέρθηκαν. Μετά την εξέγερση, το στρατόπεδο του ναζιστικού καθεστώτος, που ήταν ειδικά δημιουργημένο για τη μαζική δολοφονία Εβραίων, Πολωνών και Ρομά στο πλαίσιο της Επιχείρησης Ράινχαρντ, σταμάτησε να λειτουργεί.
Τα χρόνια μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ιδιαίτερα ταραχώδη για τη Βουλγαρία. Μετά τις απανωτές πολεμικές περιπέτειες και την συντριπτική ήττα που υπέστη στους βαλκανικούς και στον μεγάλο πόλεμο, η κοινωνική δυσαρέσκεια βρισκόταν στα ύψη. Το κομμουνιστικό κόμμα Βουλγαρίας και διάφορες αντιπολιτευτικές ομάδες θεωρούσαν ότι επίκειται επανάσταση στα σοβιετικά πρότυπα. Τις μεγάλες γενικές απεργίες των πρώτων ετών της δεκαετίας του ’20 διαδέχτηκε μία οργανωμένη εξέγερση τον Σεπτέμβριο του 1923 με στόχο την εγκαθίδρυση εργατο-αγροτικής επαναστατικής κυβέρνησης. Μετά την ήττα της εξέγερσης του Σεπτέμβρη, ο μηχανισμός του ΒΚΚ και μικρές αναρχικές ομάδες συνέχισαν την ένοπλη αντίσταση στα βουνά και τις πόλεις. Αποκορύφωμα αυτής της δραστηριότητας υπήρξε η ανατίναξη της εκκλησίας της Αγίας Κυριακής στο κέντρο της Σόφιας από μέλη του παράνομου μηχανισμού του ΒΚΚ, με στόχο τη δολοφονία των κορυφαίων πολιτικών του καθεστώτος που θα βρίσκονταν εκεί. Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς του δικτάτορα Τσανκόφ που κυβερνούσε τη Βουλγαρία προχωρούσε σε εκατοντάδες συλλήψεις και διώξεις κομμουνιστών, αριστερών και αναρχικών.
Aυθαίρετες συλλήψεις, καθολικές απαγορεύσεις, αδικαιολόγητα πρόστιμα, παράνομη χρήση βίας και κατάχρηση εξουσίας ώστε να περιοριστεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, καταγράφει νέα πολυσέλιδη έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα, βάζοντας στο μικροσκόπιο τις πρακτικές της κυβέρνησης και της Ελληνικής Αστυνομίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Πρόκειται για τη δεύτερη έκθεση – κόλαφο της οργάνωσης για την καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα σε λίγες εβδομάδες, μετά την αποκάλυψη σωρείας στοιχείων για συστηματικές, βίαιες επαναπροωθήσεις προσφύγων στα σύνορα, μέσα στο 2020.
Όπως είπε ο Γερμανός ποιητής Heinrich Heine κάποτε με θλιβερό τρόπο: «Όπου καίνε βιβλία, τελικά θα κάψουν και ανθρώπους». Πράγματι, το απόφθεγμα μας καλεί να σκεφτούμε όχι μόνο τα έργα τέχνης, αλλά και τη δίωξη των καλλιτεχνών που τα δημιούργησαν.
«Βία, ψέματα και επαναπροωθήσεις». Όχι, δεν πρόκειται να σας προτείνουμε να πάτε να δείτε, τώρα που άνοιξαν ξανά και οι κινηματογραφικές αίθουσες, κάποια νέα ταινία χολιγουντιανής παραγωγής. Στην ωμή, βάρβαρη και απάνθρωπη πραγματικότητα που βιώνουν εκατοντάδες πρόσφυγες στα σύνορα της χώρας μας αναφερόμαστε.
Ο παραπάνω τίτλος (αυτολεξεί) δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο τίτλος της πρόσφατης έρευνας της Διεθνούς Αμνηστίας (Ιούνιος 2021) σχετικά με τις πρακτικές των ελληνικών αρχών στα σύνορα απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
Προηγούμενο
