Παναγιώτης Μαυροειδής
Τρείς είναι οι βασικοί μύθοι που πλασάρονται σε σχέση με τους πρόσφυγες
1. “Η Ελλάδα, είναι μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο και βουλιάζει κυριολεκτικά, δεχόμενη τεράστιο αριθμό προσφύγων”.
Στην πραγματικότητα: Η Ελλάδα έχει μόλις 5 πρόσφυγες ανά 1000 κατοίκους, με τον Λίβανο να έχει 156, την Ιορδανία 72, την Τουρκία 45, το Τσαντ 29 και την Ουγκάντα 26!
Η ΔΙΑΥΓΕΙΑ, το βασικό εργαλείο διαφάνειας, όπου αναρτώνται όλες οι οικονομικές και διοικητικές πράξεις του δημόσιου τομέα, «έπεσε» την περασμένη Δευτέρα για δύο ώρες.
Το γεγονός θορύβησε αρκετούς από τους ανθρώπους που είναι χειριστές σε φορείς ή παρακολουθούν τη συγκεκριμένη εφαρμογή και μια ενδελεχής έρευνα αποδεικνύει ότι η κατάρρευση του συστήματος, δεν ήταν καθόλου τυχαία αλλά υποκρύπτει σοβαρές δυσλειτουργίες όσο και πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με πηγές, η πτώση οφείλεται στο γεγονός ότι εξαντλήθηκαν οι υπολογιστικοί πόροι που έχουν διατεθεί για το σύστημα. Για τους ειδικούς της πληροφορικής όμως, σε ένα σύστημα τόσο κρίσιμο για τη δημόσια διοίκηση, αυτό είναι αδιανότητο. Παρότι διορθώθηκε όπως ήταν λογικό σε λίγες ώρες, το περιστατικό δείχνει τρομερή αβλεψία από την πλευρά των υπευθύνων αλλά και παντελή έλλειψη συντήρησης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του tvxs.gr, το περιστατικό ανέδειξε ότι εδώ και καιρό η ΔΙΑΥΓΕΙΑ είναι «παρατημένη» από την κυβέρνηση. «Υπάρχει μια σιωπηρή απαξίωση και συστηματική εγκατάλειψη από την αρμόδια πολιτική ηγεσία» αναφέρεται από πρόσωπα που γνωρίζουν.
Τι σχεδιάζουν για τη ΔΙΑΥΓΕΙΑ;
Καθώς πρόκειται για πάρα πολύ σοβαρή κατηγορία, φαίνεται πως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι σχετικές προβλέψεις για αναβάθμιση των συστημάτων, ώστε να υποδέχονται τον συνεχώς αυξανόμενο όγκο δεδομένων, έχουν «ξεχαστεί» και η ΔΙΑΥΓΕΙΑ δουλεύει «στον αυτόματο». Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις δείχνουν μια προσπάθεια είτε να οδηγηθεί σε πλήρη κατάρρευση είτε σε ουσιαστική υπονόμευση, ώστε τα «μεγάλα δεδομένα» της να καταστούν χαοτικά και μη επεξεργάσιμα για την εξαγωγή πολιτικών και δημοσιογραφικών συμπερασμάτων για τις δαπάνες, τις αποφάσεις και, γενικότερα, τις επιδόσεις της δημόσιας διοίκησης και της κυβέρνησης. Ή σε διαφορετική περίπτωση, μια εφαρμογή που αναπτύχθηκε και εγκαταστάθηκε από στελέχη του δημοσίου και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, να δοθεί σε ιδιώτες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται από άποψη κόστους και αξιοπιστίας.
Η κυβέρνηση που αυτοδιαφημίστηκε ως η κυβέρνηση των νέων τεχνολογιών που θα ψηφιοποιούσε το δημόσιο τομέα, αποδεικνύεται ότι δεν έχει κάνει το παραμικρό στον τομέα της δημόσιας λογοδοσίας, της ανοιχτότητας των δεδομένων ή της ψηφιακής διακυβέρνησης. Αντιθέτως αξιοποιεί της τεχνολογίες για να «συγκεντρώσει» εξουσίες και αρμοδιότητες στο «επιτελικό κράτος» που έχει οικοδομηθεί γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου. Μέσα σε ένα κλίμα ρουσφετολογικό και συγκεντρωτικό που χαρακτηρίζει τη νέα κυβέρνηση, η πιθανή υπονόμευση του στοιχειώδους εργαλείου διαφάνειας, θα οδηγούσε σε δυστοπικές καταστάσεις τη δημόσια διοίκηση.
«Παρελθόν» Μητσοτάκη με τη ΔΙΑΥΓΕΙΑ
Το γεγονός δεν είναι τυχαίο αν συνυπολογιστεί ότι δύο φορές στο παρελθόν, ως υπουργός Διοικητής Μεταρρύθμισης της κυβέρνησης Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βρέθηκε απολογούμενος για τη ΔΙΑΥΓΕΙΑ. Αρχικά, το 2013, για απόπειρα παράκαμψης της εφαρμογής, από μια «λανθασμένη διατύπωση» σε νομοθετικό κείμενο, όπως υποστήριξε εκ των υστέρων, παραδεχόμενος το πρόβλημα ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Όμως το 2014, μετά από ρεπορτάζ του tvxs.gr, αποκαλύφθηκε ότι υπήρξε απώλεια των παλαιών συνδέσμων (url’s) των αποφάσεων και επιχειρήθηκε υποβάθμιση του συστήματος και, κυρίως, τη δυνατότητας παρακολούθησης και αναζήτησης. Και τότε το Υπουργείο έσπευσε να διορθώσει τα προβλήματα που εντόπιζε το ρεπορτάζ και να καθησυχάσει, όμως οι φόβοι για τις πραγματικές προθέσεις παραμένουν έκτοτε.
Η ΔΙΑΥΓΕΙΑ, ως κατάκτηση της δημόσιας διοίκησης, και μοναδικό «φρένο» στην ασυδοσία των πολιτικών παραγόντων παραμένει ένα μεγάλο ερώτημα για την κυβέρνηση ΝΔ. Θα προστατεύσει τη διαφάνεια και τη δημόσια λογοδοσία ή θα γίνει βορρά στην αδιαφάνεια και τη φαυλότητα;
Πηγή:https://tvxs.gr
Μέχρι σήμερα νομίζαμε ότι η λογοκρισία που επιβάλλει το Facebook πραγματοποιείται μέσω αλγορίθμων. Κι όμως όπως αποδεικνύει ρεπορτάζ της εφημερίδας Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ πίσω από τη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ εικόνων βίας ή γυμνών βρίσκονται άνθρωποι. Λένε βέβαια ότι δεν λογοκρίνουν προσωπικές αναρτήσεις αλλά μόνο διαφημίσεις. Το ρεπορτάζ μας δημιουργεί εύλογες αμφιβολίες. Πιστεύουμε πλέον με ισχυρή βεβαιότητα ότι πίσω από τη λογοκρισία της φωτογραφίας του κάτισχνου παιδιού που πίνει νερό στην Αφρική δεν βρίσκονται οι απρόσωποι και χωρίς ιδεολογία αλγόριθμοι αλλά άνθρωποι που έχουν συγκεκριμένη άποψη, αισθητική και ιδεολογική προσέγγιση του «γυμνού» και της «βίας».
Αλλά ας δούμε τι αναφέρει το ενδιαφέρον ρεπορτάζ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ:
Σε ένα κτίριο στο Μοσχάτο εργάζονται µε εντατικούς ρυθµούς τουλάχιστον 800 διαχειριστές περιεχοµένου του Facebook. Αποµακρύνουν το ακατάλληλο υλικό (πορνογραφικές εικόνες ή σκηνές ακραίας βίας) από τις διαφηµίσεις στην ιστοσελίδα του µέσου κοινωνικής δικτύωσης. Επειτα από πολύµηνη έρευνα, η «Κ» σπάει το τείχος της σιωπής και παρουσιάζει σήµερα τον τρόπο εργασίας τους στο «άδυτο». Επί μήνες ο Τάσος έκανε μια δουλειά στο Μοσχάτο για την οποία απαγορευόταν να μιλήσει. Αποφάσιζε τι έπρεπε να διαγραφεί ως ακατάλληλο από το Facebook. Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μεσολαβούσαν μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη ανάρτηση στην οθόνη του ένιωθε ένα σφίξιμο. Αν είχε και την παραμικρή αμφιβολία για την κρίση του θα έπρεπε να συμβουλευθεί πρώτα ένα ηλεκτρονικό εγχειρίδιο «με τα χειρότερα παραδείγματα του κόσμου». Εκεί θα έβλεπε εικόνες σκληρής πορνογραφίας, ακόμη και βασανισμού ζώων. «Δεν έχω ξεχάσει τη φωτογραφία με δύο σκυλάκια που τα είχαν κρεμασμένα από τα μπροστινά τους πόδια», λέει. Δεν του ήταν, όμως, πάντοτε ξεκάθαρο πού χαράσσονται τα όρια. Πότε απομακρύνει ανάρμοστο υλικό και πού ξεκινάει η λογοκρισία. «Οι κανόνες που μας είχε θέσει το Facebook ήταν θολοί και οι διατυπώσεις τους πρόχειρες. Συχνά δεν ξέραμε αν παίρναμε τις σωστές αποφάσεις», λέει.
Ο Τάσος
Ο Τάσος ήταν ένας από τους εκατοντάδες υπαλλήλους της εταιρείας Teleperformance που εργάζονται στην Αθήνα ως content moderators για λογαριασμό του Facebook. Είναι διαχειριστές περιεχομένου που αποφασίζουν τι είναι ακατάλληλο ή παραπλανητικό και πρέπει να διαγραφεί από το μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Εστιάζουν μόνο στις διαφημίσεις που δημοσιεύονται στο Facebook και όχι στις προσωπικές αναρτήσεις κάθε χρήστη όπως κάνουν άλλοι «ψηφιακοί καθαριστές» σε άλλα μέρη του κόσμου. Στην εκπαίδευσή του ο Τάσος είχε ενημερωθεί ότι, πέρα από την Ελλάδα, τουλάχιστον άλλα δύο αντίστοιχα τμήματα Business Integrity του Facebook λειτουργούν διεθνώς, ένα στην Πορτογαλία και ένα στη Μαλαισία.
Με περίπου 1,59 δισεκατομμύρια ενεργούς χρήστες την ημέρα, το Facebook έχει γίνει παγκοσμίως ένα από τα πιο δημοφιλή εργαλεία διαφήμισης, ενημέρωσης και αυτοπροβολής, θέτοντας δικούς του όρους και κανόνες στον δημόσιο λόγο. Ωστόσο, δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο το ποιοι και πώς εφαρμόζουν την πολιτική διαγραφής περιεχομένου. Επειτα από πολύμηνη έρευνα η «Κ» σπάει αυτό το τείχος της σιωπής στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά παρουσιάζει τον τρόπο εργασίας των διαχειριστών περιεχομένου του Facebook, όχι στα γραφεία κάποιου υπεργολάβου στο Βερολίνο ή στο Δουβλίνο, αλλά στη δική μας γειτονιά, σε ένα πολυώροφο κτίριο της οδού Πειραιώς.
To Facebook προτιμάει να μη μιλάει αναλυτικά για αυτούς. «Εχουμε χιλιάδες ανθρώπους που καλύπτουν πολλές γλώσσες (και ελληνικά) οι οποίοι εργάζονται σε όλο τον κόσμο 24 ώρες το 24ωρο», είχε απαντήσει σε email του στις 28/6/2017 ο Jan Sciegienny, υπεύθυνος εταιρικής επικοινωνίας του Facebook, αρνούμενος αίτημα της «Κ» για συνεντεύξεις. Ακολούθησε η απόρριψη άλλων τριών αντίστοιχων αιτημάτων στις 3/11/2017, 27/3/2018 και 26/6/2019 – το τελευταίο αφορούσε επίσκεψη στην Teleperformance.
Τουλάχιστον από τον Σεπτέμβριο του 2018 είχε ξεκινήσει στην Ελλάδα η συνεργασία του Facebook με την Teleperformance, μια πολυεθνική με χιλιάδες εργαζομένους στην Αθήνα, που παρέχει για λογαριασμό άλλων εταιρειών τεχνική υποστήριξη και τηλεφωνική εξυπηρέτηση πελατών. «Εργαζόμαστε σε συνεργασία με την Teleperformance στην Αθήνα για να βοηθήσουμε στην τήρηση των πολιτικών μας για τις διαφημίσεις και να υποστηρίξουμε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Συνεργαζόμαστε στενά μαζί τους, όπως συμβαίνει με όλους τους εταίρους μας, για να διασφαλίσουμε ότι οι ομάδες τους λαμβάνουν καλή φροντίδα και έχουν πρόσβαση σε οποιαδήποτε υποστήριξη χρειάζονται. Ζητούμε από αυτές τις ομάδες να υπογράψουν συμφωνία τήρησης απορρήτου για να διατηρούν τις πληροφορίες που χρήζουν διαχείρισης ασφαλείς», δήλωσε εκπρόσωπος του Facebook στην «Κ». Η Teleperformance δεν απάντησε σε ερωτήματα για αυτή την έρευνα.
Το τμήμα Business Integrity του Facebook στη χώρα μας εκτιμάται ότι απασχολεί κοντά στους 800 υπαλλήλους (από Νορβηγούς και Φινλανδούς, μέχρι Τούρκους και Ισραηλινούς) καλύπτοντας τις ανάγκες δεκάδων χωρών. Οι Ελληνες διαχειριστές του εργάζονται μεταξύ άλλων και στο ρωσόφωνο, γαλλόφωνο και γερμανόφωνο τμήμα. Ο Τάσος ήταν ένας εξ αυτών. Χρειάστηκαν περίπου οκτώ μήνες επαφών, από τον περασμένο Φεβρουάριο, μέχρι να δεχθεί και τελικά να μιλήσει στην «Κ» σε δύο διαδοχικές συναντήσεις. Την πρώτη φορά ήταν τόσο πολλά αυτά που ήθελε να μοιραστεί και τόσο πυκνός ο λόγος του που χρειάστηκε να κλείσουμε δεύτερο ραντεβού στην πλατεία Μαβίλη. Ζήτησε να μη δημοσιευθεί το πραγματικό του όνομα λόγω των συμφωνητικών εχεμύθειας που έχει υπογράψει. Η «Κ» εξακρίβωσε ότι δούλευε για το Facebook διαβάζοντας και τη σύμβαση εργασίας του. Στην περιγραφή του αντικειμένου της δουλειάς του αναφέρεται ότι παρέχει υπηρεσίες τηλεφωνικής υποστήριξης, καθώς και «υπηρεσίες κατά κύριο λόγο στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών Facebook». Ο Τάσος διευκρινίζει, πάντως, ότι η δουλειά του δεν περιελάμβανε τηλεφωνικές κλήσεις. Του απαγορευόταν να μιλήσει σε οποιονδήποτε για το πόστο του, ενώ δεν έπρεπε να μοιραστεί σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Linkedin, Instagram) για ποιον εργάζεται.
Ενας ακόμη νεαρός Ελληνας, νυν εργαζόμενος στην εταιρεία, ενώ είχε συμφωνήσει να μιλήσει ανώνυμα άλλαξε γνώμη μία ώρα πριν από τη συνάντησή μας. Φοβόταν, όπως είπε, μήπως η μαρτυρία του επέφερε κυρώσεις σε συναδέλφους του.
Κανόνες μυστικότητας
Μια αγγελία οδήγησε τον Τάσο στα γραφεία της Teleperformance, όπου λέει ότι πέρασε από σύντομη συνέντευξη. Εκεί, ισχυρίζεται ότι του ανέφεραν αρχικά την πιθανότητα να εκτεθεί σε βίαιες εικόνες. Ακολούθησε εκπαίδευση σχεδόν τριών εβδομάδων προτού πιάσει δουλειά στο Μοσχάτο. Μόλις έφτανε κάθε πρωί άφηνε στο ισόγειο σε ένα ερμάριο όλα τα προσωπικά του είδη και το κινητό του τηλέφωνο. «Επιτρεπόταν να έχουμε στο γραφείο μας μόνο νερό ή καφέ σε διαφανές ποτήρι. Ακόμα και το φακελάκι από τσάι απαγορευόταν, όπως και οποιοδήποτε κομμάτι χαρτιού στο οποίο θα μπορούσες να κρατήσεις σημειώσεις», λέει. Για να μπει στο γραφείο του χτυπούσε μια μαγνητική κάρτα πρώτα στο ασανσέρ και έπειτα στον όροφο όπου βρισκόταν το τμήμα του. Εκεί, όπως περιγράφει ο ίδιος, έβρισκε μια θέση –διαφορετική κάθε φορά– σε μεγάλα τραπέζια με υπολογιστές που το καθένα χωρούσε οκτώ υπαλλήλους.
Ο Τάσος ανήκε στους agents, γνωστούς και ως moderators, τους υπαλλήλους της κατώτερης βαθμίδας που έκαναν όλη τη δουλειά. «Ατυπα έπρεπε να ελέγχουμε 100 αναρτήσεις ανά ώρα. Αλλά δεν μας πίεζαν, ούτε μας έκοβαν τον μισθό εάν δεν τα καταφέρναμε», λέει. Μεταξύ των αναρτήσεων που ήλεγχαν υπήρχαν και ήδη λυμένες υποθέσεις (αποκαλούμενες «golden standards») που σκοπό είχαν να διαπιστώσουν την ακρίβειά της κρίσης τους. Στο οκτάωρό του αντιστοιχούσαν 45 λεπτά διαλείμματος με αυστηρή χρονομέτρηση για να μη λείψει αδικαιολόγητα από την παραγωγή. Οπως παρατηρούσε, πάντως, ο ίδιος σε κάποιες περιπτώσεις συνάδελφοί του στο τέλος της βάρδιας δέχονταν ή απέρριπταν περιεχόμενο χωρίς να το εξετάζουν. Στόχος τους, όπως λέει ο Τάσος, ήταν απλά να φτάσουν σε ένα συνολικό αριθμό που θεωρούσαν επιθυμητό.
Πηγή: Η Καθημερινή-(Γιάννης Παπαδόπουλος)
Αναδημοσίευση:http://artinews.gr
Σύμφωνα με νέα έρευνα από τον Guardian πάνω από τις μισές γυναικοκτονίες στη χώρα διαπράχτηκαν από τον τότε ή τον πρώην σύντροφο του θύματος.
Περισσότερες από τις μισές γυναίκες που δολοφονήθηκαν από άνδρες στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2018, δολοφονήθηκαν από τον τότε ή τον πρώην σύντροφό τους, πολλές αφού είχαν λάβει μέτρα για να τον εγκαταλείψουν, σύμφωνα με μια έκθεση για τις γυναικοκτονίες, που αναφέρεται σε σημερινό δημοσίευμα της Guardian.
Η τέταρτη έκθεση για τις γυναικοκτονίες, η οποία διενεργήθηκε από την ΜΚΟ Women’s Aid και την ακτιβίστρια Κάρεν Ινγκάλα Σμιθ, διαπίστωσε ότι 149 γυναίκες δολοφονήθηκαν από 147 άνδρες το 2018. Ο αριθμός αυτός είναι κατά 10 μεγαλύτερος σε σχέση με έναν χρόνο πριν και είναι ο υψηλότερος από τότε που ξεκίνησε να εκπονείται η έκθεση.
Το προφίλ των προσφύγων που κατέχουν ακαδημαϊκούς τίτλους καταγράφει έρευνα του προγράμματος Bridge που παρουσιάστηκε σε ημερίδα. Το πρόγραμμα, η δεύτερη φάση του οποίου ολοκληρώνεται τον Νοέμβριο του 2020, έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα και ο στόχος είναι η διευκόλυνση της πρόσβασης των προσφύγων σε ακαδημαϊκές και ερευνητικές δομές.
Γιάννης Τσίρμπας*
Tο αποτέλεσμα της τηλεφωνικής έρευνας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σε δείγμα χιλίων ατόμων που παρουσιάστηκε σε εκδήλωση με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Εβραίων θυμάτων της Σόα, του Ολοκαυτώματος ήταν έως πολύ απρόσμενο.
Οι ερευνητές υπέβαλαν μια ωμή ερώτηση: «Ήταν θετική εξέλιξη η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων;». Λες και θα μπορούσε να θετική η όποια εξόντωση. Κι όμως. Στην ερώτηση αυτή ποσοστό περίπου 40% απάντησε ότι η εξόντωση των ελλήνων Εβραίων ήταν θετική, σχεδόν θετική ή ουδέτερη. Που σημαίνει ότι οι 40 στους 100 ΄’Ελληνες θεωρούν ότι δεν έγινε και τίποτα που τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής οδήγησαν, τον Μάρτιο του 1943, 46.091 Εβραίους της πόλης της Θεσσαλονίκης (και μερικές χιλιάδες ακόμα από άλλες πόλεις) στο Αουσβιτς όπου οι περισσότεροι εξοντώθηκαν. Επίσης, το 25% των ερωτηθέντων στην έρευνα, ένας στους τέσσερις, απάντησε ότι την εξόντωση των Εβραίων πρέπει να την αφήσουμε πίσω μας.
Μελέτη της οργάνωσης “Color of change” ρίχνει φως στις λανθάνουσες προκαταλήψεις που αναπαράγονται μέσω των αμερικανικών αστυνομικών σειρών σε βάρος των χαρακτήρων αφροαμερικανικής καταγωγής
Μελέτη της οργάνωσης “Color of change” ρίχνει φως στις λανθάνουσες προκαταλήψεις που αναπαράγονται μέσω των αμερικανικών αστυνομικών σειρών σε βάρος των χαρακτήρων αφροαμερικανικής καταγωγής. Η έκθεση χαρακτηρίζει αυτά τα σήριαλ ως “μηχανή δημοσίων σχέσεων” των οργάνων της τάξης και συνολικά του συστήματος απονομής δικαιοσύνης των ΗΠΑ, διαδίδοντας παραπληροφόρηση και διαιωνίζοντας προκαταλήψεις σε βάρος συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων.
Οι μαύροι χαρακτήρες εμφανίζονται συνήθως ως οι δράστες των εγκλημάτων κι αυτό αφορά και τις 26 σειρές που μελετήθηκαν. Χαρακτήρες που υποδύονται μέλη οργανώσεων τύπου Black Lives Matter πολλές φορές παρουσιάζονται ως αφελείς ζηλωτές, κι όχι ως άτομα σε γνώση των δικαιωμάτων τους που ζητούν δικαιοσύνη. Συνήθως, ως μοναδικοί μονοσήμαντα θετικοί χαρακτήρες παρουσιάζονται μαύροι δικαστές, οι οποίοι απλώς λειτουργούν ως φερέφωνα της κυρίαρχης αντίληψης περί νόμου και δικαιοσύνης, δίνοντας άλλοθι σε ένα σύστημα βαθιά προκατειλημμένο απέναντι στις μειονότητες. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι, στις περισσότερες από τις σειρές που μελετήθηκαν, οι αστυνομικοί εμφανίζονται να κάνουν πολύ περισσότερες παράνομες ή ηθικά προβληματικές πράξεις από τους δράστες, ωστόσο πάντα οι ενέργειές τους “δικαιολογούνται” από τους σεναριογράφους ή και επιβραβεύονται για τις παραβάσεις τους.
Οι σεναριογράφοι κατά 78% ήταν λευκοί και μόλις κατά 9% έγχρωμοι, ποσοστό χαμηλότερο κι από αυτό των Αφροαμερικανών συνολικά στον πληθυσμό των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι σειρές με έγχρωμους χαρακτήρες προέρχονταν κυρίως από σεναριογραφικές ομάδες αποκλειστικά λευκών συγγραφέων.
Ο Ρασάντ Ρόμπινσον, πρόεδρος του “Color of change”, εξήγησε τους λόγους για τους οποίους αυτή η προκατειλημμένη παρουσίαση επηρεάζει συνολικά τις κοινωνικές αντιλήψεις για το ρατσισμό και το ρόλο του στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης: “Δυστυχώς, αυτές οι σειρές συνέχει λένε στο κοινό και δείχνουν μια εικόνα λευκών να παθαίνουν κακό από μαύρους με τρόπους που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν στην κοινωνία”, τόνισε ο Ρόμπινσον: “Αυτό που χτίζουμε είναι μια λάθος αντίληψη του προβλήματος, και παίρνουμε λύσεις χτισμένες στη δημόσια απαίτηση για πράγματα που δεν αποτελούν προβλήματα στην πραγματικότητα. Αυτές η σειρές κάνουν πολλή ζημιά σε φυλετικά ζητήματα, αλλά μια από αυτές τις ζημιές είναι ότι καθιστούν αόρατες τις προκλήσεις που οι μαύροι αντιμετωπίζουν στις κοινότητές τους και ότι αφαιρούν τη δύναμη και τη φωνή των μαύρων να καθορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους”.
Ο Ρόμπινσον πρόσθεσε πως η στρεβλή απεικόνιση αστυνομίας και δικαστών στις σειρές καθιστά δυσκολότερη την πάλη ενάντια στην αδικία, ενώ εξωραΐζει τις υπερβάσεις των αστυνομικών οργάνων: “Οι αστυνομικοί στις σειρές αυτές κάνουν συνέχεια άσχημα πράγματα, αλλά είτε επιβραβεύονται είτε βγάζουν λόγο για τα αίτια που τους “ανάγκασαν” σε αυτή την πράξη”. Ξεχωριστή μνεία κάνει και στους μαύρους χαρακτήρες δικαστών και αστυνομικών, που αξιοποιούνται ώστε το κοινό να πειστεί πως τα όσα συμβαίνουν “είναι δίκαια”, αφού τα υιοθετούν και Αφροαμερικανοί. Τονίζει πως δεν αρκεί να εμπλουτίζεται το καστ με μαύρους χαρακτήρες, αλλά θα πρέπει να υπάρξουν και πολύ περισσότεροι μαύροι σεναριογράφοι, με γνώση των προβλημάτων των τοπικών κοινοτήτων. Προσθέτει πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και μέσα στην τηλεόραση που θα ήθελαν να αλλάξουν τα πράγματα και χρειάζονται ενίσχυση και περισσότερη αλληλεπίδραση με οργανώσεις δικαιωμάτων όπως η “Color of change”.
Η οργάνωση προαναγγέλλει πως θα ξεκινήσει εκστρατείες ενημέρωσης του κοινού και θα δημιουργήσει πλατφόρμα όπου οι θεατές θα μπορούν να λένε τη γνώμη τους, ώστε να στερήσει από τους συντελεστές τη δυνατότητα να πουν ότι δε γνώριζαν, ότι δεν είναι συνειδητή επιλογή τους να αποτυπώνουν μια στρεβλή πραγματικότητα στο όνομα του κέρδους.
Mε πληροφορίες από Shadow and Act
Πηγή:http://www.katiousa.gr
του Νϊκου Ευσταθίου
Οι λόγοι που οι άνθρωποι φεύγουν από τα σπίτια τους είναι διαφορετικοί ανάλογα με τις ατομικές τους ιστορίες, τις οικογένειές τους, τις θέσεις εργασίας και την κατάσταση στα χωριά / πόλεις ή την προέλευσή τους, αλλά ο κύριος παράγοντας είναι ο εσωτερικός και διασυνοριακός πόλεμος.
Όταν αναγκαζόμαστε να φύγουμε και να επιλέξουμε να έρθουμε με αυτόν τον τρόπο, διακινδυνεύουμε τη ζωή μας για να επιβιώσουμε στο τέλος. Ακόμη και αφού εξετάσουμε όλους τους κινδύνους και την πιθανότητα θανάτου, αυτή είναι η καλύτερη επιλογή ανάμεσα σε μόνο κακές εναλλακτικές λύσεις. Όλοι οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν πρέπει να διασχίσουν αρκετά σύνορα για να φθάσουν εδώ. Παρόλο που ορισμένοι μπορούν να ξεκινήσουν με διαφορετικές δυνατότητες, με ή χωρίς αφγανικά διαβατήρια, με ή χωρίς άδειες διαμονής από το Ιράν / Πακιστάν, έγκυρες και άκυρες, όλοι υποφέρουμε εκατοντάδες κινδύνους στον δρόμο. Κάποιοι ξεκινούν τη διαδρομή διαφυγής στο Αφγανιστάν, άλλοι έχουν ήδη ζήσει για χρόνια ως πρόσφυγες χωρίς χαρτιά στο Ιράν και το Πακιστάν, ενώ κάποιοι από αυτούς γεννήθηκαν πρόσφυγες.
Με μοτοσυκλέτες, με ωτοστόπ, μέσα σε φορτηγά με πάρα πολλούς άλλους, που οδηγούν μέσα από πετρώδεις ερήμους. Περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα πάνω από βουνά και μέσα από ποτάμια. Περάσαμε φράκτες και θάλασσες. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την αστυνομία, τους στρατιώτες, τους διακινητές και τους κλέφτες. Περάσαμε νύχτες έξω χωρίς να γνωρίζουμε πού βρισκόμαστε, χωρίς κουβέρτες στο κρύο, τη βροχή ή το χιόνι και χωρίς φαγητό και νερό. Πυροβολισμοί, ληστείες, απαγωγές, απειλές, βιασμοί. Είδαμε νεκρούς ανθρώπους κατά μήκος του δρόμου. Πολλοί από εμάς ήταν παιδιά, πολλοί διέφυγαν με τις οικογένειές τους, τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους ή με άρρωστους συγγενείς.
Πιστεύετε ότι αυτή είναι μια απλή επιλογή να ξεκινήσει κανείς αυτή τη διαδρομή στην ελευθερία;
Κατά τη διέλευση από το Αφγανιστάν προς την Ευρώπη, υπάρχουν χώροι ελεγχόμενοι από κλέφτες όπου φοβούνται ακόμα και οι διακινητές και οι στρατιώτες. Άκουσα την ιστορία μιας οικογένειας την οποία οι κλέφτες σταμάτησαν για να ληστέψουν όλα τα υπάρχοντά τους. Τους απειλούσαν, ότι αν δεν τους έδιναν ό, τι ήθελαν, θα κακοποιούσαν σεξουαλικά τις γυναίκες τους. Επέζησαν την επίθεση, αλλά δεν έμειναν παρά μόνο με τη ζωή τους και με τα ρούχα στο σώμα τους.
Σε μια άλλη περίπτωση, πέντε ανήλικοι ληστεύτηκαν, χτυπήθηκαν και πιάστηκαν όμηροι για δύο νύχτες, όπου τους πήγαιναν μόνο ένα μικρό κομμάτι ξερό ψωμί την ημέρα. Πρόσθεσαν ότι αισθάνθηκαν τρόμο, καθώς υπήρχαν και δύο κορίτσια ανάμεσά τους που τα πήραν, τα βίασαν και τα δολοφόνησαν. Σε μια άλλη περίπτωση μια οικογένεια μου είπε, πώς πέρασαν την έρημο με τα τέσσερα παιδιά τους και δύο άλλες οικογένειες. Δεν υπήρχε σκιά, κανένα καταφύγιο. Ήταν χωρίς νερό και τα παιδιά τους αφυδατώθηκαν. Αγωνίστηκαν: Είτε η ειρήνη είτε ο θάνατος.
Όταν φτάνουμε στο Ιράν, αντιμετωπίζουμε μια χώρα γεμάτη ρατσισμό εναντίον των Αφγανών προσφύγων, οι οποίοι αποτελούν την πλειονότητα των μεταναστών εκεί. Η χώρα είναι επίσης γεμάτη από ρατσισμό εναντίον αθεϊστών, εθνικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων, πολιτικών αντιπάλων. Πρόκειται για μια χώρα όπου οι πρόσφυγες δεν μπορούν να παρακολουθήσουν επίσημη εκπαίδευση ή να αποκτήσουν εθνικότητα, ακόμη και αν γεννηθούν εκεί. Είναι μια χώρα όπου η βία κατά των γυναικών, των ξένων και ακόμη και των δικών τους ανθρώπων που συχνά σιωπούν, παραμένει ατιμώρητη. Μια χώρα όπου κανείς δεν μπορεί να μιλήσει ελεύθερα. Μια χώρα όπου η ιθαγένεια πωλείται στην τιμή του θανάτου ως στρατιώτης στον πόλεμο.
Μετά τη διέλευση από τα βραχώδη βουνά, φτάνουμε στην Τουρκία. Μια οικογένεια μου διηγήθηκε: «Είχαμε κολλήσει για δύο νύχτες σε ένα χιονισμένο βουνό. Όταν το μικρό μωρό μας άρχισε να κλαίει, η αστυνομία ήρθε και μας συνέλαβε. Μας έστειλαν πίσω στο Αφγανιστάν. Έτσι έπρεπε να περάσουμε ξανά τα σύνορα του Πακιστάν και μετά τα σύνορα του Ιράν«. Η θάλασσα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι ένα μαύρο νερό γεμάτο από θανάτους και πτώματα. Οι άνθρωποι πέθαναν επειδή η Ευρώπη έχει ως προτεραιότητα να ελέγχει τα σύνορα και να μην σώζει ζωές.
Πιστεύετε ότι αυτοί οι γονείς είναι έτοιμοι να θέσουν σε κίνδυνο τις ζωές των παιδιών τους;
Κανένας, κανένας, κανείς … δεν το επιλέγει χωρίς να έχει μεγαλύτερο κίνδυνο πίσω από την πλάτη του. Αυτές οι μητέρες και οι πατέρες ζουν με τον φόβο την κάθε στιγμή. Αποφασίζουν να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους μόνο για να δώσουν στα παιδιά τους την ελπίδα της ειρήνης.
Εμείς οι πρόσφυγες περπατάμε στο μονοπάτι της φωτιάς, από το οποίο προσπαθούμε να δραπετεύσουμε. Όταν βλέπουμε έναν άλλο δρόμο, έναν δρόμο χωρίς φωτιά, θα τον επιλέξουμε χωρίς να γνωρίζουμε αν θα υπάρξουν άλλοι κίνδυνοι. Πρέπει ούτως ή άλλως να επιλέξουμε τον άλλο δρόμο έτσι ώστε να μην καούμε. Αυτός ο άλλος δρόμος, αυτός που δεν έχει πυρκαγιά, είναι αυτός όπου η Ευρώπη βάζει συρματόπλεγμα, όπου τα πολεμικά πλοία μας σταματούν, όπου τα όνειρά μας για την ειρήνη χάνονται στη θάλασσα και τα «τυχερά» καταλήγουν στην κόλαση της Μόριας.
Πιστεύετε πραγματικά ότι φτάσαμε εύκολα εδώ;
Parwana/ mplokia.gr
Πηγή:https://www.lesvosnews.net
Προηγούμενο
