του Νίκου Μπογιόπουλου
Η Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν υπάρχει πόλεμος στη γειτονιά μας που να μην έχει πρωταγωνιστήσει ή να μην έχει συμμετάσχει, που για να κάνει τις δουλειές της φτάνει να χρησιμοποιεί ως εργαλείο τους ναζί στην Ουκρανία, που στις τάξεις της συμμετέχουν χώρες όπου οι φασίστες φτιάχνουν μνημεία για να δοξολογούν τα «Βάφεν Ες – Ες», συνεδρίασε χτες για να λύσει το μεταναστευτικό…
Εξαιρετικά σκληρή, σε σχέση με τη διπλωματική φρασεολογία που συνήθως χρησιμοποιεί ο ΟΗΕ, ήταν κοινή ανακοίνωση ανώτατων αξιωματούχων του οργανισμού για την στάση της Ε.Ε απέναντι στο δράμα των προσφύγων.
Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου: Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης στα«Ενθέματα» της Κυριακάτικης Αυγής της 19 Απρίλη. Ενόψει της δίκης της Χρυσής Αυγής θέσαμε σε όλους τους «προσκεκλημένους» μας δύο ερωτήματα: Πρώτον, με βάση τη δική σας οπτική/χώρο/αντικείμενο τι θέλετε να τονίσετε για τη δίκη, τι είναι το πιο σημαντικό; Δεύτερον, τι εξασφαλίζει η ποινική δίωξη και μια ενδεχόμενη καταδίκη όσον αφορά την αντιμετώπιση του νεοναζισμού; Αντίστοιχα, ποια πεδία αφήνει απέξω, και επομένως τι πρέπει να γίνει σε αυτά από πλευράς της κοινωνίας/του κράτους/του αντιφασιστικού κινήματος/των πολιτών; Τους ευχαριστούμε όλους και όλες για την ανταπόκρισή τους.
του Δημήτρη Ψαρρά
Όποιος έχει την παραμικρή αμφιβολία για τη σημασία της αυριανής δίκης αρκεί να ρίξει μια ματιά στη στατιστική εξέλιξη των ρατσιστικών εγκληματικών επιθέσεων στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Μετά την άσκηση των διώξεων εις βάρος της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, τον Σεπτέμβριο του 2013, οι επιθέσεις αυτές των Ταγμάτων Εφόδου παρουσιάζουν κάθετη πτώση. Και ανακάμπτουν μόνο την τελευταία περίοδο, από τη στιγμή που άρχισαν να εκπέμπονται αντιφατικά μηνύματα από την πολιτεία (στην ευρύτερη έννοιά της, δηλαδή την πολιτική τάξη και τη δικαιοσύνη) αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, με προσχηματικές δηλώσεις περί «μη δεμένου κατηγορητηρίου», περί «νομικών προβλημάτων» του βουλεύματος, ακόμα και περί «πολιτικής δίωξης».
Αστεία πράγματα. Ακόμα και με την τελική μορφή που πήρε η κατηγορία με το βούλευμα 215/2015 του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, τα στοιχεία όχι μόνο για τους φυσικούς αυτουργούς αλλά και για την ηγεσία της οργάνωσης είναι συντριπτικά. Παρά το γεγονός ότι οι συντάκτες του βουλεύματος ακολούθησαν την πρόταση του εισαγγελέα Ντογιάκου και περιόρισαν το εύρος της εγκληματικής δράσης από το 2008 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, έχουν τεκμηριώσει πέρα από κάθε αμφιβολία τις κατηγορίες που απαγγέλλουν.
Γι’ αυτό εξάλλου οι χρυσαυγίτες έχουν λουφάξει την τελευταία περίοδο και επιχειρούν να κρυφτούν πίσω από ένα όψιμο «αντιμνημονιακό» προσωπείο, ικετεύοντας τη νέα κυβέρνηση να επέμβει για τη σωτηρία τους. Οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που αναγνωρίζουν την ακρίβεια των στοιχείων και έχουν παύσει να αναφέρονται καν στην υπόθεση, ενώ επιδίδονται σε απελπισμένη αναζήτηση τυπικών ακυροτήτων του κατηγορητηρίου.
Η δικαστική οδός είναι η μόνη που μπορεί να οδηγήσει στην εξάρθρωση της οργάνωσης. Κάποιοι υποτιμούν τη δίκη, και κρύβουν τη δική τους απουσία, αναμασώντας το γνωστό επιχείρημα περί εξαρτημένης και συστημικής δικαιοσύνης και αναθέτοντας σε κάποιο μελλοντικό «αντιφασιστικό κύμα» να σαρώσει τον σημερινό «φασιστικό κίνδυνο», ανατρέποντας μαζί μ’ αυτό και τον καπιταλισμό. Η άποψη αυτή, όμως, οδηγεί κατευθείαν στην ανασυγκρότηση των Ταγμάτων Εφόδου και την αναζωογόνηση της Χρυσής Αυγής.
Φυσικά, το αντιφασιστικό δημοκρατικό κίνημα είναι παρόν και έπαιξε κρίσιμο ρόλο τον Σεπτέμβριο του 2013 μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Σήμερα καλείται να παίξει τον ρόλο του ενεργού παρατηρητή στις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν από αύριο. Αλλά οι εγκληματικές οργανώσεις, είτε τύπου μαφίας είτε ναζιστικές, δεν αντιμετωπίζονται με τα δικά τους μέσα, αλλά (και) στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Άλλωστε, έχουμε σχετική πικρή ιστορική εμπειρία. Μετά την Κατοχή ήταν το παλλαϊκό δημοκρατικό κίνημα που οδήγησε τους ελάχιστους δωσιλόγους στο εδώλιο. Και αν οι δίκες που ξεκίνησαν τότε κατέληξαν σε φιάσκο, αυτό οφείλεται και πάλι στην άγρια καταστολή που ξεκίνησε από το Δεκέμβρη του 1944 και κατέληξε στον Εμφύλιο. Αλλά και μετά τη δικτατορία δεν υπήρχε καμιά πρόθεση της πρώτης μεταπολιτευτικής κυβέρνησης να οδηγήσει στο δικαστήριο τους υπεύθυνους του πραξικοπήματος. Και όταν υποχρεώθηκαν να το κάνουν, πάλι κάτω από το μυριόστομο «Δώστε τη χούντα στο λαό» του δημοκρατικού κινήματος, βρέθηκε ένα νομικό τέχνασμα, ο «στιγμιαίος» χαρακτήρας του πραξικοπήματος, προκειμένου να περιοριστεί το αξιόποινο στους «πρωταιτίους».
Συνεχιστές, ομοϊδεάτες και θαυμαστές αυτών των δωσιλόγων και των χουντικών είναι οι πρωτεργάτες της Χρυσής Αυγής. Και ελπίζουν ότι θα έχουν την τύχη εκείνων. Ότι θα ευνοηθούν, δηλαδή, από μια πολιτική εξέλιξη που θα τους φέρει και πάλι στον αφρό και θα τους απαλλάξει από τα εγκλήματά τους. Το να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη δεν είναι καθόλου υπόθεση του δικαστηρίου. Αυτό είναι πράγματι πολιτικό ζήτημα, το οποίο οφείλει να αντιμετωπίσει το αντιφασιστικό κίνημα αλλά, πρώτα απ’ όλα, και η κυβέρνηση της Αριστεράς.
Ο Δημήτρης Ψαρράς είναι δημοσιογράφος, μέλος της δημοσιογραφικής ερευνητικής ομάδας «Ο Ιός» και συγγραφέας του βιβλίου «Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής» (εκδ. Πόλις).
πηγή:stokokkino.gr
Τον ατελείωτο έχει η Εβδομάδα των Παθών για τη χώρα μας, αφού μπορεί να τελείωσε το Πάσχα αλλά η κατάλυση της Δημοκρατίας συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, παρά τις κραυγές αγωνίας του Μετώπου Κοινής Λογικής των πασοκοβενιζελικών-κρυφοσαμαρικών-ποταμίσιων νεοφιλελέδων που είναι η τελευταία όαση ψυχραιμίας μέσα στην έρημο των αναρχοκομμουνιστών του ΣΥΡΙΖΑ.
«Σύνθημα» που μου έστειλε φίλη από την Ξάνθη, το οποίο έχει εμφανιστεί επίσης και σε άλλες πόλεις. Ένα τσιτάτο που υποτίθεται ότι θέλει να μιλήσει κατά του βιασμού, κατά των βιαστών, που υποτίθεται ότι στέκεται στο πλευρό του θύματος. Και είναι φρικτό. Δύο φορές φρικτό λόγω το ότι γράφτηκε από υποτιθέμενους «συμμάχους» των ανθρώπων που προσπαθούμε να πολεμήσουμε την κουλτούρα του βιασμού.
Του Μάριου Αυγουστάτου
«Η θρησκεία είναι μια από τις μορφές πνευματικής καταπίεσης, που παντού και πάντοτε βάραινε τις λαϊκές μάζες, τις τσακισμένες από την αιώνια δουλειά για τους άλλους, την ανέχεια και τη μοναξιά. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει αναπόφευκτα την πίστη για μια καλύτερη μετά θάνατον ζωή, όπως ακριβώς και η αδυναμία του πρωτόγονου ανθρώπου στην πάλη με τη φύση γεννάει την πίστη στους θεούς, στους διαβόλους, στα θαύματα κτλ. Σ’ αυτόν που σ’ όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής. Και σ’ εκείνους που ζουν από ξένη εργασία η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή»
(Λένιν: Σοσιαλισμός και θρησκεία, Άπαντα, τόμος 12, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1987, σελ. 142).
«Άκουσα ότι μιλήσατε πολιτισμένα με τον δολοφόνο του πατέρα μου. Αυτός όμως κανέναν πολιτισμό δεν επέδειξε όταν σκότωνε τα θύματά του…». Αυτό είπε ο Περιφερειάρχης Στερεάς, Κώστας Μπακογιάννης, στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βάσω Λέβα…. στηλιτεύοντας την επίσκεψη της βουλευτίνας στον Κουφοντίνα που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Λαμίας.
του Πέτρου Κατσάκου
Οι ανησυχίες που προκαλεί η συνεχιζόμενη εγκληματική δράση των φασιστών, που λίγο έλειψε να στοιχίσει μια ακόμη ζωή, γίνονται ακόμη εντονότερες.
Του Κώστα Βαξεβάνη
«Εγώ είμαι της αντρικής γραμμής» ήταν η πιο σημαντική πολιτική διατύπωση του Αντώνη Σαμαρά μέσα στη Βουλή. Η στερεοτυπική αντίληψη που τοποθετεί ακόμη και την ίδια την κόρη του Σαμαρά μαζί με όλες τις γυναίκες μέσα σε μια μάζα από γυναικάκια που υστερούν σε ευθύτητα και ειλικρίνεια, δεν είναι ένα είδος επιπόλαιου κουτσαβακισμού της στιγμής. Ένας σεξισμός από αυτούς που είναι κρυμμένοι στην καθημερινότητά μας και δραπετεύουν ακολουθώντας ασυναίσθητα το δρόμο της καθομιλουμένης. Δεν είναι ούτε η αστεία διάσταση που πήρε στο διαδίκτυο όπου τα σχόλια του τύπου «δύο πράγματα φαίνονται από το διάστημα, το Σινικό Τείχος και το πουλί του Σαμαρά» έδιναν και έπαιρναν.
Χθες ανακοινώθηκε επισήμως η «ενίσχυση της επιτελικής ομάδας του υπουργείου Εθνικής Αμυνας» από τον Πάνο Καμμένο «με την προσθήκη του ιστορικού και αμυντικού αναλυτή Σταύρου Καρκαλέτση». Ο κ. Καρκαλέτσης υπήρξε στενός συνεργάτης του Γιώργου Καρατζαφέρη στον ΛΑΟΣ, από όπου αποχώρησε τον Οκτώβριο του 2009 διαπιστώνοντας, όπως λέει ο ίδιος, «πως παρά τις σωστές θέσεις του κόμματος στα εθνικά μας θέματα, κυριαρχούν καταθλιπτικά και στο ΛΑΟΣ μετριοκρατία και δημοκρατικό έλλειμμα, ενώ στελέχη
με άποψη και πολιτική παιδεία [σ.σ. δηλ. ο ίδιος] αντιμετωπίστηκαν με πόλεμο και αχαριστία». Σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, ο κ. Καρατζαφέρης είχε προτιμήσει στις εκλογές του 2009 να υποστηρίξει στην Εύβοια την Ουρανία Παπανδρέου και όχι τον ίδιο. Στις εκλογές του 2012 ο Στ. Καρκαλέτσης προσφέρθηκε να κατέβει με τη Ν.Δ. χωρίς επιτυχία και κατέληξε στους ΑΝ.ΕΛΛ. στις ευρωεκλογές του 2014. Προφανώς οι απόψεις του παραμένουν πιστές στις «σωστές θέσεις του ΛΑΟΣ».
Εφημερίδα Συντακτών
Δημήτρης Ψαρράς
Προηγούμενο
