
Νίκος Γιαννόπουλος
Ξημερώματα της 30ης Μαρτίου του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε (μαζί με τρεις συντρόφους του) από το μετεμφυλιακό κράτος, το οποίο φαίνεται ότι ζούσε και ανέπνεε για εκείνη τη στιγμή.

Ξημερώματα της 30ης Μαρτίου του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε (μαζί με τρεις συντρόφους του) από το μετεμφυλιακό κράτος, το οποίο φαίνεται ότι ζούσε και ανέπνεε για εκείνη τη στιγμή.

Αναδημοσίευση από την https://www.efsyn.gr
Την ερχόμενη Τετάρτη 30 Μαρτίου συμπληρώνονται 70 χρόνια από την εκτέλεση των Νίκου Μπελογιάννη, Δημήτρη Μπάτση, Νίκου Καλούμενου και Ηλία Αργυριάδη. Ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και οι σύντροφοί του κατηγορήθηκαν με βάση τον Ν. 375/1936 για κατασκοπία και καταδικάστηκαν σε θάνατο την 1η Μαρτίου 1952 από το Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών μαζί με την Ελλη Παππά και τον Τάκη Λαζαρίδη που γλίτωσαν την εκτέλεση: η πρώτη λόγω εγκυμοσύνης και ο δεύτερος λόγω του νεαρού της ηλικίας.
Η καταδίκη σε θάνατο προκάλεσε τεράστια κινητοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο για τη ματαίωση της εκτέλεσής τους. Μόνο σε μία εβδομάδα η κυβέρνηση Πλαστήρα έλαβε περίπου 250.000 τηλεγραφήματα: Ντε Γκολ, Πολ Ελιάρ, Ζαν-Πολ Σαρτρ, Ζαν Κοκτό, Ναζίμ Χικμέτ, Τσάρλι Τσάπλιν. Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνέεται το διάσημο σκίτσο του Μπελογιάννη με το γαρίφαλο. Παρέμβαση υπέρ τού να δοθεί χάρη στους καταδικασθέντες έκανε ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων που είχε δηλώσει: «Εχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Του Βαγγέλη Λιγάση
17/3/1943. Στον (παλιό) Σιδηροδροµικό Σταθµό Θεσσαλονίκης οι πρώτοι 2.800 θεσσαλονικείς Εβραίοι επιβιβάζονται µε προορισµό το Άουσβιτς. Τους έχουν πληροφορήσει να πάρουν ζεστά ρούχα για την Πολωνία, έχουν ανταλλάξει ό,τι χρήµατα τους απέµειναν µε (πλαστά) πολωνικά ζλότι για «την καινούρια τους ζωή» και τους έχουν υποχρεώσει να πληρώσουν ακόµη και το «κόµιστρο» στους Σιδηρόδροµους Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ).

Το 1944 βρίσκει τις εργατικές φτωχογειτονιές της Αθήνας σε αγωνιστικό αναβρασμό. Η αντιστασιακή δράση του λαού της πρωτεύουσας δυναμώνει συνεχώς. Δίπλα στις κινητοποιήσεις και τους απεργιακούς αγώνες για την χορήγηση τροφίμων και το σταμάτημα της κατοχικής τρομοκρατίας οι κάτοικοι των συνοικιών οργανώνονται μαζικά στο ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ και αρχίζουν να εξοπλίζονται. Στις 26 του Γενάρη απεργούν χιλιάδες δημόσιοι και τραπεζικοί υπάλληλοι, στις 4 Μάρτη παραλύουν οι συγκοινωνίες από την 24ωρη απεργία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων ΣΕΚ και ΣΠΑΠ. Εγιναν συγκρούσεις των σιδηροδρομικών με τους γερμανοτσολιάδες.
Οι Γερμανοί κατακτητές και η δωσίλογη κυβέρνηση του Ράλλη ανησυχούν. Κύριος στόχος τους το ξήλωμα των αντιστασιακών οργανώσεων και το γονάτισμα των συνοικιών.

Είμαστε στον Φεβρουάριο του 1957 η Πάτρα βρίσκεται στις συνήθεις καρναβαλικές ετοιμασίες, όταν την τελευταία στιγμή παρουσιάζεται ένα απροσδόκητο πρόβλημα. Στην πόλη φτάνει ο, τότε, αρχιμανδρίτης και μετέπειτα Μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνος Καντιώτης με σκοπό να ακυρώσει το καρναβάλι θεωρώντας το έθιμο παγανιστικό και προσβλητικό για τα χρηστά χριστιανικά ήθη, ενώ παράλληλα, επιτίθεται και στο ροκ εντ ρολ που μόλις έχει εμφανιστεί στη χώρα…

Σαν σήμερα, το 1933, λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο, το καθοριστικότερο συμβάν για την εγκαθίδρυση και την εξάπλωση του ναζισμού: Ξεσπά η ιστορική πυρκαγιά στο γερμανικό κοινοβούλιο, για την οποία θα κατηγορηθεί από τους Ναζί ο Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε. Αντίθετα με το κοινό αίσθημα που θέλει τον Ολλανδό κομμουνιστή θύμα ναζιστικής προβοκάτσιας, τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι ο Βαν Ντερ Λούμπε είναι όντως ο εμπρηστής του Ράιχσταγκ, αλλά σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του αποδεικνύει πως πολλές φορές η τρομοκρατία είναι «θείο δώρο» για την εκάστοτε εξουσία.
Μάιος 1919. Αστοί της Σμύρνης παρακολουθούν την έλευση του ελληνικού στόλου και στρατού από τo θεωρείο του τοπικού Sporting Club W.L. BRUNELL / IWM
Aλήθειες και ψέματα στον τοπικό Τύπο του Αυγούστου του 1922 ● Η πανωλεθρία του Τουμλού Μπουνάρ σαν ένας ακόμη θρίαμβος των ελληνικών όπλων, η «σύμπτυξη» προγραμματισμένη και ο Κεμάλ σε απόγνωση. Οσο για τα ίχνη της στρατιωτικής λογοκρισίας του ρεπορτάζ, για τους τότε αναγνώστες ήταν κάτι το εξαιρετικά συνηθισμένο.

Σαν σήμερα, 10 Φεβρουαρίου 1794, αυτοκτονεί ο Ζακ Ρου, ηγέτης των «αβράκωτων»του Παρισιού στην Γαλλική επανάσταση.

του Διονυσίου Ελευθεράτου
Πάλι τα ίδια… Σε κάθε περίοδο «παρατράγουδων» στην εγχώρια αθλητική ζωή, «ανασύρεται» από τον τάφο και εξυμνείται η… Θάτσερ.
Ακόμη κι όταν τα συμβάντα αναδεικνύουν (όπως τώρα) ως θέμα τον «χουλιγκανισμό της γραβάτας», δηλαδή των παραγόντων – ιδιοκτητών κι όχι της «πλέμπας», η… βελόνα παραμένει κολλημένη: Τιμή και δόξα στην ιέρεια του νεοσυντηρητισμού, που τσάκισε τον χουλιγκανισμό στην Αγγλία και τον έκανε κακή, μακρινή ανάμνηση…