ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ήταν το “Σύνταγμα 18 των Ορεινών Κυνηγών της Αστυνομίας” των ναζί” (POLIZEI – GEBIRGSJAGERN – REGIMENT 18) που έκανε την 29η Αυγούστου 1944 να μείνει στην ιστορία σαν η μέρα του Ολοκαυτώματος στο Λιδωρίκι.  Γενικά η ευρύτερη περιοχή είχε μεγάλη συνεισφορά στον αγώνα κατά των κατακτητών και την Εθνική Αντίσταση.

Ήταν έδρα της 5ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ με διοικητή τον Συντ/ρχη ΡΗΓΑ Γεώργιο ή Φεραίο. Λίγες ημέρες πριν το ολοκαύτωμα οι Γερμανοί είχαν ηττηθεί στις 5 Αυγούστου 1944 στη Μάχη των Καρουτών, που βρίσκονται στην ίδια περιοχή.


Αυτόν ψέλλιζε στο λυκόφως της ζωής της η Εσθήρ Κοέν – Η τραγική διαδρομή από τα Ιωάννινα στο Αουσβιτς

«Αυτή που έχασε το όνομά της,
τα μαλλιά της, τη δύναμη να θυμάται, κρύο το στήθος, άδεια τα μάτια, 
σαν βάτραχος το χειμώνα…» 
Πρίμο Λέβι, «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος».

Η τεκμηρίωση της φωτογραφίας αποκαλύπτει την ταυτότητα σε δύο από τα παιδιά. Τα ονόματα τους James Leonard και Stanley Rasmus

Σε ένα μικρό χωριό του νομού Άρτας, το Κομμένο έμελλε να διαπραχθεί από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής ένα απερίγραπτο έγκλημα πολέμου εναντίον αμάχων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Τη Δευτέρα 16 Αυγούστου 1943, 120 στρατιώτες του 12ου λόχου του 98ου συντάγματος πεζικού της 1ης ορεινής μεραρχίας ορεινών καταδρομών του γερμανικού στρατού έκαναν στάχτη ολόκληρο το χωριό και δολοφόνησαν εν ψυχρώ 317 κατοίκους, μεταξύ των οποίων 72 παιδιά ηλικίας 4 μηνών έως 10 χρονών.


Στη δεκαετία του ’70 το Αφγανιστάν ήταν απ’ όλες τις απόψεις μια από τις πιο καθυστερημένες χώρες στον κόσμο. Τα 9/10 του πληθυσμού ήταν πάμφτωχοι χωρικοί ή νομάδες βοσκοί, αγράμματοι στην πλειοψηφία τους. Η κοινωνική οργάνωση ήταν βασισμένη σε συγγενικά γένη ή φυλές –συχνά με αιματηρές βεντέτες μεταξύ τους- με τους γαιοκτήμονες Χαν να λυμαίνονται τη μισή περίπου σοδειά των αγροτών. Πιστοί στους νόμους και τις παραδόσεις του Ισλάμ και χωρίς καμία αίσθηση εθνικής ταυτότητας, μιλούσαν μια ποικιλία διαλέκτων (Παστούν, Πέρσικα, Τούρκικα), κυβερνιόταν από ένα μονάρχη και αισθανόταν το κράτος σαν έναν εξωτερικό καταναγκασμό, σαν εχθρό τους.

Ο Νίκος Πλουμπίδης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, ήταν ο άνθρωπος που όντας καταζητούμενος προσπάθησε να σώσει το Νίκο Μπελογιάννη. Ήταν ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο ΚΚΕ και την αντίσταση. Ήταν επίσης ο άνθρωπος που με απόφαση του κόμματος που υπηρέτησε χαρακτηρίστηκε «πράκτορας της Ασφάλειας και των Άγγλων». Μια απόφαση που αργότερα χαρακτηρίστηκε «τραγικό λάθος».


Πριν από 53 χρόνια, στις 13 Αυγούστου του 1968, ημέρα Τρίτη και ώρα 8.20 το πρωί, η λιμουζίνα του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου πέρασε το 31ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Αθηνών-Σουνίου. Κλάσματα δευτερολέπτου αργότερα μια ισχυρή έκρηξη κατέστρεψε το οδόστρωμα. Ο δικτάτορας μόλις είχε διαφύγει από ένα χτύπημα που ενδεχομένως θα του είχε στερήσει τη ζωή.


Τα γεγονότα που οδήγησαν στη μάχη του Lewisham ξεκίνησαν τον Μάιο του 1977 όταν η αστυνομία συνέλαβε μια ομάδα νέων, ύποπτων για κλοπές, μαύρων στην περιοχή New Cross, κατηγορώντας τους για το 90% των παραβάσεων στο νότιο Λονδίνο τους τελευταίους έξι μήνες – μια κατάφωρα υπερβολική και ανακριβής κατηγορία.

( Η κηδεία των Θεμιστοκλή Καρανικόλα και Βασιλικής Γεωργαντζέλη.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην συμβολή των οδών  Παπαστράτου, Μπότσαρη και Σουλίου. )

 

Το 1926 η κατακόρυφη άνοδος του συναλλάγματος, είχε άμεσες ευεργετικές επιπτώσεις στο καπνεμπόριο. Έτσι οι καπνεργάτες κινητοποιούνται και απαιτούν ανάλογη αύξηση στα πενιχρά τους μεροκάματα. Οι καπνέμποροι αρνούνται κατηγορηματικά και έτσι οι καπνεργάτες κήρυξαν απεργία το Σάββατο 31 Ιουλίου 1926.


Το Αγρίνιο άρχισε να εξελίσσεται ραγδαία σαν πόλη και οικονομικό κέντρο από τα τέλη του 19ου αιώνα κυρίως χάρη στη μεγάλη ανάπτυξη της καλλιέργειας, επεξεργασίας και εμπορίας καπνού. Με την ίδρυση των καπνεργοστασίων και των μεγάλων καπναποθηκών, το Αγρίνιο γίνεται μια από τις πιο σημαντικές εργατουπόλεις της Ελλάδας αλλά και πρωτοπορεί όσον αφορά το εργατικό κίνημα. Ήδη στα 1911 ιδρύεται σωματείο καπνεργατών (από τα παλαιότερα στην Ελλάδα).Οι καπνεργάτες υπήρξαν το «βαρύ πυροβολικό» του ελληνικού εργατικού κινήματος στα πρώτα του βήματα, και σχεδόν σε όλη την περίοδο του μεσοπολέμου, ενώ η Καπνεργατική Ομοσπονδία Ελλάδος (Κ.Ο.Ε.), που ιδρύθηκε το 1919, ήταν η μαζικότερη συνδικαλιστική οργάνωση. Σπουδαίο ρόλο μέσα στο προλεταριάτο της πόλης έπαιξε και το προσφυγικό στοιχείο, που εγκαταστάθηκε με αρκετές χιλιάδες μετά το 1922.