Στις 15 Μαρτίου 1943 έφευγε από τη Θεσσαλονίκη το πρώτο τρένο με 2.800 Εβραίους για το Άουσβιτς και το Μπιρκενάου. Στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης αφανίστηκε το 96% της εβραϊκής κοινότητας της πόλης, που το 1942 αριθμούσε 46.000 κόσμο.
Με μεγάλη συμβολή στη συγκρότηση του εργατικού κινήματος της χώρας μας, οι Εβραίοι της Ελλάδας συμμετείχαν ενεργά στην απόκρουση των Ιταλών φασιστών επιδρομέων το 1940, με 12.000 στρατιώτες και αξιωματικούς.
Ένας πρόσθετος λόγος για την εκδήλωση του μίσους των ναζί και των «εθνικοφρόνων» συνεργατών τους. Ένας ακόμα λόγος για να τιμούμε τη θυσία τους και να πολεμάμε αδιάλλακτα αυτούς που σπιλώνουν τη μνήμη τους, εξυμνώντας τους δολοφόνους κατακτητές της πατρίδας μας.

Από το Γιώργο Αλεξάτο από το fb

του Βασίλη Μορέλλα

Εδώ και τρία χρόνια η περιβόητη οικονομική κρίση βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας και φέρεται ως  υπεύθυνη για τα πρωτοφανούς αγριότητας αντεργατικά μέτρα που όλες οι δυτικές κυβερνήσεις σχεδιάζουν και παίρνουν. Από τις ΗΠΑ ως την Ελλάδα, ακόμη κι οι επιπόλαιες ερμηνείες από τους «κακούς» τραπεζίτες μέχρι τους νεφελώδεις διεθνείς κερδοσκόπους φαίνεται τελευταία να προσπερνιούνται, ώστε η κρίση να λάβει το χαρακτήρα του αναπόφευκτου φυσικού κακού και οι εργαζόμενοι να προσαρμοστούν «ώσπου να περάσει η μπόρα». Δεν πρόκειται όμως ούτε για μπόρα, ούτε για κάτι που θα περάσει από μόνο του…

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι ένα ασταθές οικονομικό σύστημα. Κατά τη λειτουργία του μπορεί να περάσει διαφόρων ειδών προβλήματα που βάζουν σε κίνδυνο τα κέρδη, τις επενδύσεις και την επέκτασή του[1]. Ωστόσο, η σημερινή κρίση αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά επεισόδια και υπάγεται σε αυτό που ο Μαρξ περιέγραφε ως «νόμο της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους».
Ο νόμος της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους

Το ποσοστό κέρδους ενός καπιταλιστή είναι το πηλίκο της υπεραξίας (υ) ή κέρδους, που αυτός αντλεί από τους εργάτες του, προς το συνολικό κεφάλαιο που αυτός επένδυσε για να την αντλήσει (). Το επενδυμένο κεφάλαιο διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: το σταθερό (σ) που είναι το «άψυχο» (εγκαταστάσεις, μηχανές, πρώτες ύλες κ.λπ.) και το μεταβλητό (μ), δηλαδή το κεφάλαιο που ξοδεύεται σε μισθούς ανθρώπων για την αγορά της εργατικής τους δύναμης (). Θα σημειώσουμε μόνο ότι η διαφορά μεταξύ των δύο δεν είναι τεχνική: η υπεραξία παράγεται μόνο από το μεταβλητό κεφάλαιο, μόνο από την ανθρώπινη εργασία, αφού αυτή δημιουργεί κάθε αξία στα προϊόντα[2]. Αφού το κέρδος εξάγεται από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας, γι’ αυτό έχει ανάγκη την ανθρώπινη εργασία. Αν ρομπότ και μηχανές παρήγαγαν όλα τα πράγματα –ακόμη και τους εαυτούς τους– σε αφθονία και χωρίς ανθρώπινη εργασία, τότε αυτά δεν θα είχαν καμία ανταλλακτική αξία και ο «καπιταλιστής» δεν θα μπορούσε να βγάλει κανένα κέρδος.

Δεν είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς τους λόγους που οι δικτατορίες συνήθως αφήνουν στους κάθε είδους νοσταλγούς τους μιάν ανάμνηση «σκληρής πλην έντιμης» διαχείρισης της κρατικής εξουσίας. Πρώτα απ’ όλα, ο ίδιος ο επίσημος λόγος τους δεν είναι άλλος από την πάταξη της «φαυλοκρατίας» και της «ανικανότητας» των δημοκρατικών κυβερνήσεων. Ταυτόχρονα, και ενώ αυτή η επίσημη προπαγάνδα επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους και τις συχνότητες τα επιτεύγματα της «νέας τάξης» στην εξυγίανση της δημόσιας ζωής, οποιοσδήποτε αντίλογος είναι απαγορευμένος. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι αδύνατη κάθε αθέμιτη σύγκριση ανάμεσα στη «σήψη» του δημοκρατικού παρόντος και εκείνη του χουντικού παρελθόντος. Σήμερα, κάθε τηλεοπτικός αστέρας τρέφεται κυριολεκτικά από τη σκανδαλοθηρία· πριν από εικοσιπέντε χρόνια, ακόμα κι αν τα στοιχεία συσσωρεύονταν βουνό, ο δημοσιογράφος απλούστατα δε μπορούσε να γράψει το παραμικρό.
Αλλά και μετά τη Μεταπολίτευση, θα αντιτείνουν ορισμένοι, δεν υπήρξε κάποιος καταιγισμός παρεμφερών αποκαλύψεων που να αποτυπωθεί στη συλλογική μνήμη. Στην πραγματικότητα, η διαπίστωση αυτή ισχύει εν μέρει μόνο – κι αυτό για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Τα πρώτα χρόνια μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, όλες οι προσπάθειες για κάθαρση είχαν επικεντρωθεί ( και πολύ σωστά) στην τιμωρία των πιό σοβαρών από ταν εγκλήματα της επταετίας – εκείνων δηλαδή που, πρώτα και κύρια, έπρεπε να εξοβελιστούν από τη μελλοντική ζωή της χώρας. Αναπόφευκτα, αυτή η πλευρά των κατορθωμάτων της χούντας σχεδόν μονοπώλησε και το ενδιαφέρον των μεταπολιτευτικών ΜΜΕ. Μπροστά στο κορυφαίο γεγονός του επτάχρονου «γύψου», τις φριχτές αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια ή την πολύνεκρη καταστολή των διαδηλώσεων του Νοέμβρη του ’73, η όποια διασπάθιση του δημόσιου χρήματος αποτελούσε απλό πταισματάκι…

Της Χριστιάννας Λούπα

Άουσβιτς. 27 Ιανουαρίου 1945.
Όταν τα ρωσικά στρατεύματα μπήκαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς και είδαν καπνό να βγαίνει από τα φουγάρα και μία περίεργη οσμή – η μυρωδιά της καμένης σάρκας – γέμισε τα ρουθούνια τους, δεν μπορούσαν ασφαλώς να φανταστούν τι ακριβώς συνέβαινε, γιατί κανένας υγιής νους δεν ήταν δυνατόν να συλλάβει αυτό που η νοσηρή εφευρετικότητα και ο διεστραμμένος νους των αρχιτεκτόνων του Ολοκαυτώματος είχε επινοήσει για την εξαφάνιση των πτωμάτων. Πράγματι, τα κρεματόρια – όσα δεν είχαν προλάβει να καταστρέψουν οι SS – κάπνιζαν ακόμα…

Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

Το χωριό Lidice βρίσκεται στην Τσεχία σε απόσταση 20 χλμ. από την Πράγα. Το χωριό καταστράφηκε, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί ως αντίποινα για τη δολοφονία του ReinhardHeydrich, ανώτατου στελέχους των Ες-Ες, επιφορτισμένου με την «Τελική λύση του Εβραϊκού ζητήματος» και υπεύθυνου του Ολοκαυτώματος.

Το χωριό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου σε απόσταση 300 μ. από την παλιά του τοποθεσία. Ο χώρος όπου βρισκόταν το χωριό μετατράπηκε σε μνημείο. Η γλύπτης Marie Uchytilová δημιούργησε ένα χάλκινο σύμπλεγμα αποτελούμενο από 82 παιδιά (42 κορίτσια και 40 αγόρια).

«Μαθήματα» ναζισμού και φασιστικής προπαγάνδας περί πολιτισμού, ιστορίας και θρησκείας, σε 6χρονα και 10χρονα παιδιά από την Χρυσή Αυγή.

Αλλά η σχέση του ναζισμού με τα παιδιά και τη νεολαία είναι καταγεγραμμένη στις λίστες των εκατομμυρίων νεκρών παιδιών και νεολαίων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η σχέση του ναζισμού με τα παιδιά της Ελλάδας είναι καταγεγραμμένη στο Δίστομο. Ηταν σε εκείνο το ελληνικό ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι χιτλερικές ορδές για το οποίο ο ιστορικός Τάκης Λάππας, στο βιβλίο του «Η σφαγή του Διστόμου», περιγράφει:

«Σαν και τούτο το κακό άλλο δεν ξαναγίνηκε… Τα βρέφη μέσα στις κούνιες τους και στο βυζί της μάνας τους, οι γκαστρωμένες, οι γέροντες, οι γερόντισσες, οι μάνες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους…».