Τρίτη, 25 Αύγουστος, 2026
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι Δίκες της Μόσχας πραγματοποιήθηκαν από το 1936 μέχρι το 1938.

Στη διάρκεια αυτών των δικών καταδικάστηκε σε θάνατο και κατόπιν εκτελέστηκε όλη η Παλιά Φρουρά των μπολσεβίκων που είχαν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1917 και στα πρώτα χρόνια της επαναστατικής εξουσίας στην Ρωσία, ήταν στενοί συνεργάτες του Λένιν. Στη θέση του κατηγορούμενου βρέθηκαν όλα τα μέλη του πολιτικού γραφείου επί Λένιν, εκτός από τον ίδιο τον Στάλιν. Επίσης, σε αυτές τις δίκες εξοντώθηκε και το ηγετικό στρώμα των αξιωματικών του Κόκκινου Στρατού, που είχε διαμορφωθεί από τον εμφύλιο πόλεμο και μετά.

Απών από αυτές τις δίκες, ήταν ο εξόριστος επαναστάτης Λ. Τρότσκι, ο πρώτος μπολσεβίκος που σήκωσε το λάβαρο της αντίστασης στον εκφυλισμό της επανάστασης και στο πνίξιμό της από τη σταλινική γραφειοκρατία. Όμως, ο Τρότσκι ήταν ο βασικός κατηγορούμενος σε όλες τις Δίκες: όλοι οι κατηγορούμενοι ομολόγησαν ότι από αυτόν έπαιρναν εντολές για να πραγματοποιήσουν σαμποτάζ, να συνωμοτήσουν για τη δολοφονία των ηγετών της ΕΣΣΔ, να παλινορθώσουν τον καπιταλισμό και να φέρουν το φασισμό στη Ρωσία.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Τη 1η Δεκέμβρη 1934, στη Πετρούπολη (είχε μετονομαστεί σε Λένινγκραντ) δολοφονήθηκε ο Σεργκέι Κίροφ, μέλος του πολιτικού γραφείου του κόμματος, γραμματέας της πόλης και δεξί χέρι του Στάλιν. Ο Κίροφ έπεσε από τη σφαίρα του Νικολάγιεφ, ενός νεαρού κομμουνιστή που ήθελε να σκοτώσει τους τύραννους υπεύθυνους για τη μαζική φτώχεια και δυστυχία της ταχείας εκβιομηχάνισης και κολλεκτιβοποίησης της αγροτιάς. Όμως, για το καθεστώς του Στάλιν, ήταν ευκαιρία να ανοίξει την αυλαία των Μεγάλων Εκκαθαρίσεων.

Συνέχεια

Σαν σήμερα, στις 21 Ιανουαρίου του 1924 φεύγει από τη ζωή ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοβ, ο επονομαζόμενος «Λένιν», μεγαλοφυής πολιτικός, στοχαστής και θεωρητικός του Μαρξισμού, ένας από τους βασικούς ηγέτες της Οκτωβριανής Επανάστασης και του μετεπαναστατικού σοβιετικού κράτους.

Η γέννηση του Λένιν τοποθετείται στις 22 Απριλίου του 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ η μητέρα του, δασκάλα, αφιερώθηκε στην αγωγή των παιδιών. Ένα από τα βασικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή και την προσωπικότητα του νεαρού Λένιν ήταν η εκτέλεση του μεγαλύτερου αδερφού του, ο οποίος καταδικάστηκε το 1884 σε θάνατο – ως μέλος του «Ναρονδοβόλτσι», μιας επαναστατικής οργάνωσης – για συμμετοχή στην ανεπιτυχή απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλεξάνδρου Γ’. Ο Λένιν σπούδασε νομικά, ενώ ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του μελετούσε ενδελεχώς το έργο του Μαρξ και οργάνωσε μαρξιστικό κύκλο, δημιουργώντας επαφές και με την επαναστατική νεολαία άλλων πόλεων. Από τα μέσα του 1893 μετοίκησε στην Πετρούπολη, όπου με την ιδιότητα του βοηθού δικηγόρου κάλυπτε την επαναστατική του δράση. Σ’ αυτήν την περίοδο ανήκουν τα πρώτα πολεμικά μανιφέστα του Λένιν με τα οποία επιτίθεται στο λαϊκό κόμμα, τα οποία διακινούνται από χέρι σε χέρι με τη μορφή χειρογράφων. Αμέσως μετά, ο Λένιν άρχισε από τον Τύπο έναν θεωρητικό αγώνα ενάντια στους διαστρεβλωτές της μαρξιστικής θεωρίας.

Συνέχεια

Σαν σήμερα, στις 18 Γενάρη 1943 ξεκινάει η πρώτη εξεγερση των εβραίων που ζούσαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Οι ξεσηκωμένοι εβραίοι προσπαθούσαν να αποτρέψουν την μεταφορά των εναπομείναντων κατοίκων του Γκέτο σε στρατόπεδα εξόντωσης από τον Ιανουάριο του 1943. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εξέγερση των Εβραίων στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Στο Γκέτο γνώριζαν πλέον ότι τα τρένα, που έφευγαν καθημερινά με προορισμό το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρέμπλινκα, δε μετέφεραν τους συγγενείς και οικείους τους σε στρατόπεδα εργασίας. Ήξεραν πια πως εκεί που τους έπαιρναν οι ναζί, θα έβρισκαν φρικτό θάνατο σε θαλάμους αερίων, καθώς υπήρχε οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων. Άρχισαν, λοιπόν, μια γενναία αντίσταση.

Συνέχεια

1.ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

Αν ξεφυλλίσουμε ένα λεξικό και ψάξουμε την λέξη ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ θα δούμε ότι αναφέρεται στον «αποφασιστικό τερματισμό της ζωής ενός ασθενούς τελικού σταδίου, σε περίπτωση ανίατης ασθένειας, με σκοπό την αποφυγή του μακροχρόνιου και ανυπόφορου πόνου, ή ενός μακρόχρονου ψυχορραγήματος». Στις ημέρες μας μιλάμε επίσης και για εκούσα ευθανασία, δηλ. υπερισχύει η ανθρώπινη επιθυμία. Στην Γερμανία ανάμεσα στον Α’ και Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ μιλούσαν για την ευθανασία με τρόπο πολύ διαφορετικό . Στη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου πέθαναν από έλλειψη τροφής 52.000 άτομα που υπέφεραν από χρόνιες παθήσεις. Πολλούς από αυτούς τους ασθενείς οι γιατροί τους είχαν χαρακτηρίσει «ΑΧΡΗΣΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ». Έτσι κατά κάποιο τρόπ δημιουργήθηκε ένα είδος «ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ» στον θάνατο ανθρώπων που είχαν χαρακτηριστεί ως αθεράπευτοι. Σε αυτό το κλίμα βρήκε γόνιμο έδαφος η θεωρία της «ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ» . Το 1920 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Η εξουσιοδότηση στην εξόντωση των ανθρωπίνων ζωών ανάξιων ύπαρξης. Οι συγγραφείς ήταν ο ψυχίατρος  Alfred Hoche (1865-1943)  και ο νομικός Karl Binding (1841-1920). Αυτοί οι δύο ανάπτυξαν την ιδέα της «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ». Ο ασθενής τελικού σταδίου είναι φορέας όχι μόνο του δικού του δράματος αλλά επίσης ήταν φορέας κοινωνικού και οικονομικού δράματος. Από την μια ο ασθενής προκαλούσε πόνο στους συγγενής του και από την άλλη ΑΦΑΙΡΟΥΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΑΟΘΕΜΑΤΑ  από την κοινωνία, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε υγιείς ανθρώπους. Το κράτος λοιπόν που έχει την εξουσία να διανέμει τον πλούτο, έπρεπε να λύσει το πρόβλημα αυτών των ασθενών. Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥΣ είχε διπλό όφελος: οι ασθενείς δεν υποφέρουν και το κράτος κερδίζει.

Συνέχεια

Το 1944 τα προσχήματα των Βρετανών αφεντάδων μας είχαν τελειώσει. Εν όψει των επικείμενων εκλογών και του δημοψηφίσματος για τον βασιλιά το δεξιό παρακράτος οργίαζε σε όλη την ελληνική επικράτεια. Θάνατοι, βασανισμοί και επίδειξη κομμένων κεφαλιών με ζουρνάδες και νταούλια. Το χρονικό της μαύρης αθλιότητας συνεχίσθηκε και κατά την διάρκεια του εμφυλίου. Ένοπλες μονάδες των ΜΑΥ και παρακρατικές συμμορίες τρομοκρατούσαν τον κόσμο και περιέφεραν τα μακάβρια τρόπαια τους από πόλη σε πόλη.

Για το χρονικό των κομμένων κεφαλών υπάρχουν λίγα και αποσπασματικά στοιχεία. Η έκταση όμως του κανιβαλισμού ήταν τέτοια που ο ίδιος ο Αμερικάνος πρόξενος στην Ελλάδα, μετά από εικόνες που δημοσιεύτηκαν στις ΗΠΑ, με κομμένα γυναικεία κεφάλια, προέβη σε διάβημα.. Η ελληνική απάντηση ήταν η παρακάτω: » Οι κομμένες κεφαλές και η δημόσια επίδειξή τους αποτελούν ελληνικό έθιμο».

1) Το κεφάλι του Άρη Βελουχιώτη και του πρωτοπαλίκαρού του Τζαβέλλα. Τα δύο κεφάλια εκτέθηκαν σε κοινή θέα σε φανοστάτη της πλατείας Τρικάλων την Δευτέρα 18 Ιουνίου του 1945

του Δημήτρη Γκορίτσα

Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή, κανείς δεν ξέρει που το κορμί της παραχώσαν. Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς Γι’ αυτό κι οι πλούσιοι τη σκοτώσαν. Μπέρτολντ Μπρεχτ

Στις 15 Γε­νά­ρη του 1919, στρα­τιω­τι­κά και πα­ρα­στρα­τιω­τι­κά ακρο­δε­ξιά απο­σπά­σμα­τα (Freikorps), κατ’ εντο­λή της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης της Γερ­μα­νί­ας που είχε επι­κη­ρύ­ξει το κε­φά­λι της με 100.000 μάρκα, συ­νέ­λα­βαν και δο­λο­φό­νη­σαν τη Ρόζα Λού­ξε­μπουργκ μαζί με τον Καρλ Λί­μπνε­χτ και άλ­λους συ­ντρό­φους της. Με τους υπο­κό­πα­νους των όπλων έσπα­σαν το κε­φά­λι της και μετά ένας υπο­λο­χα­γός της έδωσε τη χα­ρι­στι­κή βολή και την πέ­τα­ξαν από μια γέ­φυ­ρα σε ένα πο­τά­μι του Βε­ρο­λί­νου.

Για τέσ­σε­ρις μήνες η τύχη της «αγνο­ού­νταν». Η κυ­βέρ­νη­ση ποτέ δεν πα­ρα­δέ­χτη­κε τη δο­λο­φο­νία και διέ­δι­δε, δια μέσου της κε­ντρι­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής εφη­με­ρί­δας «Vorwärts», ότι η Ρόζα είχε τάχα λυν­τσα­ρι­στεί από το πλή­θος. Το Μάη του 1919, το πτώμα της ξε­βρά­στη­κε, σε προ­χω­ρη­μέ­νη απο­σύν­θε­ση, στην όχθη του πο­τα­μού και η αλή­θεια άρ­χι­σε να γί­νε­ται γνω­στή. Τον Ιούνη του 1919, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ερ­γά­τες πήραν μέρος στην κη­δεία της, απο­δί­δο­ντας τον τε­λευ­ταίο φόρο τιμής στη με­γά­λη μαρ­ξί­στρια και επα­να­στά­τρια.

Συνέχεια

Σε καιρό πολέμου, οι νοσοκόμες πάντα έπαιζαν ένα από τους σημαντικότερους ρόλους στην περίθαλψη των τραυματισμένων στρατιωτών. Όμως, οι Γερμανίδες νοσηλεύτριες των Ναζί, δεν είχαν μόνο αυτό τον ρόλο, αλλά και έναν πολύ πιο δραματικό και καθόλου ευεργετικό.

Στα πειράματα του Τρίτου Ράιχ που έγιναν επάνω σε αθώους ανθρώπους, οι νοσηλεύτριες -θέλοντας και μη- είχαν ενεργή συμμετοχή, ώστε να μπορέσουν οι τότε επικεφαλής να δημιουργήσουν μια άριστη «ράτσα» παιδιών, μια άριστη φυλή.

Στο φως της δημοσιότητας ήρθαν φωτογραφίες, αντικειμενικά οδυνηρές, που έχουν απαθανατίσει τις γυναίκες αυτές να απασχολούνται στην… σκοτεινή πλευρά του επαγγέλματός τους.

Οι δράσεις των γιατρών των Ναζί κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι πια τεκμηριωμένες, αλλά οι πράξεις των νοσηλευτών και των άλλων βοηθών, πολλές φορές, αφήνονται έξω από την ιστορία. Είτε ακλουθώντας απλά εντολές είτε κάνοντας τις διάφορες πράξεις τους πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να βγάλουν κάτι καλό από όλο αυτό, οι γυναίκες αυτές δεν παύουν να είναι μέρος της ιστορίας.

Η συλλογή των φωτογραφιών που ακολουθεί, δείχνει τις γυναίκες της εποχής εν ώρα δράσης. Οι μαρτυρίες, δε, πολλές που της θέλουν από το να έχουν σκοτώσει εκατοντάδες παιδιά λόγω νοητικής υστέρησης μέχρι του να εφαρμόζουν θεραπεία με ακτίνες UV σε παιδιά για να ξανθύνουν τα μαλλιά τους. Και όλα αυτά, στο όνομα της «Άριας Φυλής», μια ουτοπία που, τελικά, δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, αλλά στοίχισε αμέτρητες ανθρώπινες ζωές.

Συνέχεια

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΣΩΝΙΤΗ

Ποια θα μπορούσε να είναι η τελευταία επιθυμία ενός μελλοθάνατου αγωνιστή στις φυλακές της Κέρκυρας, μεσούντος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα;

Ο καταδικασμένος σε θάνατο Νίκος Γόδας είχε ήδη αποφασίσει τι θα κάνει, όταν θα ερχόταν αυτή η στιγμή: Τα χαράματα της 19ης Νοεμβρίου του 1948 όταν τον ειδοποίησαν οι φύλακες ότι τον ζητούν στη διεύθυνση, ο Νίκος Γόδας ζήτησε την ερυθρόλευκη φανέλα και το άσπρο σορτσάκι και πορεύθηκε για την εκτέλεση, στο νησάκι Λαζαρέτο, μπροστά στο λιμάνι της Κέρκυρας…

Οι άλλοι κρατούμενοι, μελλοθάνατοι, ισοβίτες ή με μεγάλες ποινές, στριμώχτηκαν στα σίδερα του κελιού τους κι άρχισαν να φωνάζουν όπως έκαναν σε κάθε εκτέλεση: «Λαέ της Κέρκυρας, πάλι απόψε παίρνουν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης για εκτέλεση».

Η φυλακή μπορεί ν’ αντηχούσε απ’ τις φωνές, οι φωνές μπορεί να ακούγονταν μέχρι τα σπίτια απέναντι, αλλά σε λίγη ώρα ο Μικρασιάτης Νίκος Γόδας, τριάντα χρονώ, βασικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού στα χρόνια της Κατοχής, στεκόταν μπροστά στο απόσπασμα φορώντας τη φανέλα του «Θρύλου».

«Νενικήκαμεν -ζήτω οι Ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου», ήταν τα τελευταία του λόγια φεύγοντας απ’ τη φυλακή, όπως τα διασώζει ο συγκρατούμενός του εκείνα τα χρόνια Σταμάτης Σκούρτης (σήμερα γενικός γραμματέας του Συλλόγου Εκτοπισθέντων-Φυλακισθέντων Κέρκυρας).

Συνέχεια

Η επιλογή των χρωμάτων και της μορφής τής σημαίας τού νεοελληνικού κρατιδίου αποτελεί έναν ακόμα μύθο τής Ρωμιοσύνης, οι νεαροί μαθητές τής οποίας διδάσκονται στα σχολεία, ότι τα χρώματά της συμβολίζουν δήθεν το γαλάζιο τής θάλασσας τού Αιγαίου και το λευκό των κυμάτων, ενώ οι εννέα λωρίδες της τις συλλαβές τής φράσης «ελευθερία ή θάνατος».

Η πλειονότητα των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας αγνοούν την πραγματικότητα, ότι δηλαδή τα χρώματα τής σημαίας τής σύγχρονης Ελλάδας (μπλέ και άσπρο) καθορίστηκαν από τον Όθωνα, για να ταιριάζουν με τα χρώματα τής σημαίας τής Βαυαρίας, ενώ η μορφή της (πέντε μπλέ και τέσσερις λευκές οριζόντιες λωρίδες με σταυρό επάνω αριστερά) καθορίστηκε από τον αγγλόφιλο Αλ. Μαυροκορδάτο κι αποτελεί απλή αντιγραφή τής σημαίας των Άγγλων αποικιοκρατών στην Ινδία.

Συνέχεια

Η Υπόθεση Ντρέιφους, ή Ντρέυφους, (γαλλικά: Affaire Dreyfus) υπήρξε ένα τεράστιο στρατιωτικοπολιτικό σκάνδαλο κατασκοπείας και ταυτόχρονα μία από τις μεγαλύτερες διεθνώς δικαστικές πλάνες που συντάραξε τη Γαλλία επί δώδεκα χρόνια, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκε, περισσότερο προπαγανδιστικά, και σαν η πρώτη πολύ σοβαρή ένδειξη του επερχόμενου αντισημιτισμού στην Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα, που ίσως και ν’ αποτελούσε ένα παρακλάδι της γενικότερης ανησυχίας, ενώ οι κύριοι λόγοι ήταν πολύ βαθύτεροι, προερχόμενοι κυρίως από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατούσε την εποχή εκείνη στη Γαλλία, (της Γ΄ Δημοκρατίας), όπου ένα απλό επεισόδιο του πολέμου μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών αναδείχθηκε σε μέγα δικαστικό κυκεώνα. Το όνομα της υπόθεσης αυτής λήφθηκε από το κεντρικό πρόσωπο αυτής, που ήταν ο Γάλλος λοχαγός Αλφρέδος Ντρέυφους.

Επικρατούσα κατάσταση

Την εποχή εκείνη πριν ξεσπάσει αυτό το σκάνδαλο η γαλλική πολιτική της Γ΄ Δημοκρατίας, αν και αρχικά είχε ξεκινήσει με πολλές αμφιβολίες, είχε πλέον εδραιωθεί και μάλλον ευημερούσε. Τα οικονομικά όμως σκάνδαλα, όπως η υπόθεση του Παναμά όπου είχαν εγκαταλειφθεί οι εργασίες διάνοιξης της διώρυγας είχε ως συνέπεια αφενός οι μέτοχοι της εταιρείας να χάσουν τεράστια ποσά, (περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο γαλλικά φράγκα), αφετέρου το Κοινοβούλιο να μη χαίρει καμίας εκτίμησης από τους Γάλλους, εκτός από τους συμμετέχοντες στο καθεστώς. Η δε ηρεμία του εργατικού μετώπου μάλλον αποδείκνυε την απαξίωση παρά την ευημερία.

Συνέχεια
Προηγούμενο1...334335336...350Επόμενο Σελίδα 335 από 350

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»