Σαν σήμερα, 17 Ιουνίου 1998, θύματα άγριου ξυλοδαρμού από από τάγμα εφόδου (ισχυρή σωματική δομή, κοντοκουρεμένοι, οπλισμένοι) της Χρυσής Αυγής που είναι οπλισμένα με καδρόνια, πέφτουν οι φοιτητές Δημήτρης Κουσουρής και Ηλίας Φωτιάδης και ο αδιόριστος φιλόλογος Γιάννης Καραμπατσόλης, σε καφενείο απέναντι από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Tην 31η Μαΐου του 1921, ο λευκός όχλος της Τούλσα “συστηματοποίησε” το ρατσιστικό του μένος, “συμβάλλοντας” στην αποκατάσταση μιας κοινωνικής τάξης σύμφωνης με τη “βούληση του Θεού”, ώστε να διαφυλαχθούν η εθνική καθαρότητα και η λευκή υπεροχή. Οι κάθε λογής διακρίσεις, στις περιοχές κατοικίας, στα πολιτικά δικαιώματα, στην εργασία, στους μισθούς, στην παιδεία, στις σεξουαλικές σχέσεις, στον γάμο, στις υπηρεσίες, στον αθλητισμό, στην κουλτούρα και στη θρησκεία, χρησιμοποιούσαν το “διαχωρισμό” και οδηγούσαν μοιραία στη στοχοποίηση των μαύρων, με επιχείρημα ότι έπρεπε να συντριβεί κάθε αντίσταση των “μη λευκών” απέναντι σε ένα καθεστώς που με κάθε “νομιμότητα” τους στερούσε σχεδόν τα πάντα.

του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

Στις 7 Μαΐου πήρε τρίτη παράταση η προετοιμασία της αίθουσας για τη δίκη των Τεμπών για τη δημιουργία περίφραξης. Όπως έγινε γνωστό τις τελευταίες ημέρες, η εν λόγω περίφραξη θα είναι φράχτης με συρματοπλέγματα «τύπου NATO». Γι’ αυτό το λόγο θα μιλήσουμε για τους φράχτες, την ιστορική τους σημασία και τις πολιτικές καριέρες που περιχαράκωσαν, από το Λούκυ Λουκ μέχρι τη δίκη των Τεμπών.

του Στέλιου Φαζάκη

Η λέξη Νάκµπα που στα αραβικά σηµαίνει «καταστροφή», αποτελεί σηµείο καµπής στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής και βασικό ορόσηµο στη συλλογική µνήµη του παλαιστινιακού λαού, ένας διαρκής εκτοπισµός και παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωµάτων. Η Νάκµπα ξεκίνησε το 1948, µε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, και συνεχίζεται ως σήµερα, µέσα από την ακροδεξιά καταπιεστική και επεκτατική πολιτική του Νεντανιάχου και, ιδιαίτερα τη σηµερινή περίοδο µε την επίθεση στη Γάζα, που έχει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά γενοκτονίας των Παλαιστινίων.

της Ελένης Καρασαββίδου

Ήταν 13 Απρίλη του 1919 όταν μία από τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία της αποικιοκρατίας συνέβη στην Ινδία.

Η σφαγή της Jallianwala Bagh, γνωστή και ως σφαγή του Amritsar, όταν ο προσωρινός ταξίαρχος R. E. H. Dyer περικύκλωσε τους διαδηλωτές με τα συντάγματα πεζικού του, στα οποία συμμετείχαν και ινδικές κάστες πιστές στους Βρετανούς,  και αφού απέκλεισε την έξοδο τους διέταξε να πυροβολήσουν κατά του πλήθους.

«Περί τας 60 εκ των εργαζοµένων γυναικών εις το εν Πειραιεί Νηµατουργείον των αδελφών Ρετσίνα, ενήργησαν απεργίαν ως εγένετο αυταίς γνωστόν, ότι ηλαττώθη το ηµεροµίσθιόν των.Αι απεργήσασαι ανηνέχθησαν εις τη διεύθυνσιν του καταστήµατος, ζητούσαι την διόρθωσιν του αδίκου τούτου µέτρου. Εν εποχή, καθ’ ην πάντα τα τρόφιµα και λοιπά είδη της απολύτου ανάγκης έχουσιν υπερτιµηθή, φρονούµεν, ότι έδει να αυξηθή το ηµεροµίσθιον των πτωχών εργατίδων, αίτινες δι’ όλης της ηµέρας εργαζόµεναι, µόλις πορίζονται τον επιούσιον άρτον, πλουτίζοντες ολονέν δια του ιδρώτος αυτών τα βαλάντια των εργοστασιαρχών».

της Έλενας Παπαγεωργίου

H ιστορία της τάξης μας, της εργατικής τάξης είναι συνυφασμένη με την προσπάθεια της να διεκδικήσει ακόμη και με τη ζωή της καλύτερες συνθήκες ζωής και τελικά έναν καλύτερο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και βία. Υπάρχουν στην ιστορία των εργατών-ριών απεργίες που έγιναν ανά τους αιώνες, σημαντικές αλλά λιγότερο γνωστές. Εμείς θα σταθούμε σε τέσσερις από αυτές.

Ο Γιώργος Σεφέρης στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας είχε επιλέξει τη σιωπή και την άρνηση να δημοσιεύει δουλειά του στην Ελλάδα.