του Χρήστου Κάτσικα
Έφτασε η μέρα όπου οι «επίσημοι» αυτού του τόπου θα παρουσιάσουν το παρελθόν μας, δηλαδή θα μας πουν ποιοι είμαστε, πώς φτάσαμε ως εδώ ύστερα από 200 χρόνια ανεξαρτησίας, θ’ ακούσουμε πολλούς και για πολλά και καλό είναι να δεθούμε στο μεσιανό κατάρτι, γιατί θα μας ξεκουφάνουν οι Σειρήνες.
Ο ναζισμός είναι αντικομμουνιστικός. Το ίδιο και η Ακροδεξιά. Τι μας λένε για την “κομμουνιστική ταυτότητα” του Χίτλερ και δεν είναι έτσι.
του Άρη Χατζηστεφάνου
H ταινία “The Brutalist” του Μπράντι Κομπέρτ, με πρωταγωνιστή τον Άντριεν Μπρόντι, φέρνει στο προσκήνιο την άγνωστη ιστορία των αρχιτεκτόνων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη ναζιστική Γερμανία.
Μια γερμανική εφημερίδα δημοσίευσε επιστολή του παππού του Ντόναλντ Τραμπ με την οποία εκλιπαρούσε τις γερμανικές αρχές να μην τον απελάσουν. Το γράμμα, αρχικά χειρόγραφο στα γερμανικά, μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε από το Harper’s. Είναι αμφίβολο αν η επιστολή θα βοηθήσει τον Ντόναλντ Τραμπ να επανεξετάσει την πολιτική του για τη μετανάστευση και την απέλαση.
Ήταν 27 Ιανουαρίου του 1945 όταν τα προελαύνοντα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου στην Πολωνία. Από το 2005 η 27η Ιανουαρίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το περιστατικό στο Αλιβέρι με το φοιτητή Νίκο Πάντζαλη να υποβάλλεται σε φάλαγγα το 1975, αποδεικνύει ότι η αποχουντοποίηση άργησε χαρακτηριστικά.
Aναδημοσίευση από το https://xekinima.org
του Ζήση Σούρλα
Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα, η ελληνική κυβέρνηση υπό τον τραπεζίτη Εμ. Τσουδερό μαζί με τον βασιλιά Γεώργιο Β’ μετέβησαν στο Κάϊρο (που τότε ήταν κομμάτι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας), το οποίο αποτέλεσε το κέντρο της εξόριστης πλέον κυβέρνησης μέχρι την απελευθέρωση της χώρας.
της Ελένης Νικολαΐδου
Αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο της Μαρίας Μπόλαρη
Οι αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν μια περίοδος κρίσης για τον ελληνικό και το διεθνή καπιταλισμό. Για το ξεπέρασμά της επιλέχθηκαν οι σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές και η επίθεση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Τα πρότυπα ήταν η Θάτσερ (τότε πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας) και ο Ρίγκαν (τότε πρόεδρος των ΗΠΑ). Στην Ελλάδα, για συγκεκριμένους λόγους καθυστέρησαν οι αντίστοιχες πολιτικές.
Η πρώτη κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία, έχοντας εξασφαλισμένη την εμπιστοσύνη των μη προνομιούχων –εργαζόμενοι, αγρότες, μικροαστικά στρώματα– και μετά το κύμα των αγώνων της μεταπολίτευσης. Τα πρώτα χρόνια εφάρμοσε μια κεϊνσιανή πολιτική, που γρήγορα όμως εγκαταλείφθηκε. Ο Απ. Λάζαρης και ο Μαν. Δρεττάκης είδαν γρήγορα την πόρτα εξόδου από τα υπουργεία τους. Τη θέση τους πήρε ο τότε «τσάρος» της οικονομίας, Γερ. Αρσένης, που ευνόησε ένα πρόγραμμα ενίσχυσης των τραπεζών. Ταυτόχρονα με τον ετεροχρονισμό της ΑΤΑ (Αυτόματα Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή) πάγωσε τις αυξήσεις των μισθών, ενώ με το περίφημο άρθρο 4 επέβαλε τέτοιες προϋποθέσεις, που περιόρισαν τη δυνατότητα των συνδικάτων του δημόσιου τομέα να αποφασίζουν για απεργία.
Προηγούμενο
