ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που το πρώτο κομμάτι στη βασιλόπιτα ανήκε στον Ξένο. Ο Ξένος ήταν πρόσωπο ιερό. Ο Ξένος ήταν ο Χριστός, η Παναγία, ο Φτωχός. Ο Ξένος ήταν ο κυνηγημένος, ο βασανισμένος, ο κατατρεγμένος. Ο Ξένος ήταν αυτός που αναζητούσε μια πατρίδα, ένα κομμάτι γης να σταθεί όρθιος, λίγο χώμα να φυτέψει, ανθρώπους να μιλήσει, αγκαλιές να κουρνιάσει.

Παππούδες και γιαγιάδες πρόσφυγες, κουβαλούσαν μαζί τους τις πατρίδες. Μα πάνω από όλα κουβαλούσαν τον Ξένο μέσα τους. Αυτόν που η νέα πατρίδα τους φόρεσε στολή. Ήταν οι παστρικιές, οι τουρκόσποροι, οι αγέλες όπως τους περίγραφε ο Βλάχος στη Καθημερινή, τα κίτρινα περιβραχιόνια, που απαιτούσε ο Κρανιωτάκης του Πρωινού Τύπου να φορούν, για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι Έλληνες. Κουβαλούσαν τις εντολές Στεργιάδη «να μείνουν εκεί γιατί αν πάνε στην Ελλάδα θα ανατρέψουν τα πάντα».

της Νίνας Γεωργιάδου

Δεν τον φώναζαν πάντα έτσι. Στο δημοτικό τον έλεγαν Θανάση Σμυρνιό.
Ή μάλλον Αθάνασιο Σμυρνιό, από τότε που ο διευθυντής μια μέρα κόρωσε κι άρχισε να ουρλιάζει, » Όλοι ηλίθιοι μ’ αυτό τ’ όνομα. Ακούς να κόβουν το άλφα του αθάνατου και να γίνονται εθελοντικά θνητοί;»
Δεν κατάλαβε τότε και στο συσσίτιο το μεσημέρι, μου επανέλαβε τι είχε πει ο διευθυντής και ρώτησε, «γιατί με είπε ηλίθιο;»
Του εξήγησα. Στο επόμενο διάλειμμα, φώναξε δυνατά στην αυλή, «θέλω να με φωνάζετε όλοι Αθάνασιο»
Κάτι μάγκες της Έκτης, που είχαν μείνει δυο χρονιές στην ίδια τάξη και η φωνή τους είχε χοντρύνει κι είχαν κιόλας βγάλει μαύρο χνούδι στο πάνω χείλος, έλεγαν περιπαιχτικά όταν τον έβλεπαν, «στην πάντα, να περάσει ο Αθανάσιος Διάκος». Ο Θανάσης που κάποτε είπε πως ήθελε να γίνει παπάς, κατάλαβε το Διάκος αλλιώς.

Ο ποιητής και κριτικός Ρήγας Γκόλφης γεννήθηκε το 1886 στο Μεσολόγγι κι έφυγε από τη ζωή στις 2 του Γενάρη 1958.

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και διορίστηκε συμβολαιογράφος.

Εμφανίστηκε σαν συγγραφέας με προοδευτικές ιδέες, γράφοντας (στην καθαρεύουσα) νομικές μελέτες και για ζητήματα που αφορούσαν στη νομική επιστήμη.

Η Μαρλέν Ντίτριχ (Marlene Dietrich, 27 Δεκεμβρίου 1901 – 6 Μαΐου 1992) δεν ήταν απλά μία πολύ καλή ηθοποιός του κινηματογράφου, αλλά και μία από τις πρώτες σταρ της μεγάλης οθόνης που με τις ερμηνείες και την παρουσία της, επηρέασε τις επόμενες γενιές. Με οδηγό την ταινία ο «Γαλάζιος Άγγελος» του Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ, ρίχνουμε μία ματιά στη ζωή και το έργο της Γερμανίδας καλλιτέχνιδος.

Ο Μωρίς Ραβέλ (πλήρες ονοματεπώνυμο Ζοζέφ Μωρίς Ραβέλ, Joseph Maurice Ravel, 7 Μαρτίου 1875 — 28 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Γάλλος συνθέτης. Μαζί με τον Κλωντ Ντεμπυσσύ θεωρούνται οι κύριοι εκπρόσωποι του μουσικού ιμπρεσιονισμού. Τα έργα του για πιάνο αποτελούν ιδιαίτερα δημοφιλή κομμάτια του κλασικού ρεπερτορίου. Πολλά από αυτά όπως τα Jeux d’eau, Miroirs, Le tombeau de Couperin και το Gaspard de la nuit απαιτούν ιδιαίτερη δεξιοτεχνία από τους εκτελεστές τους. Έχει γράψει επίσης σημαντικά έργα για ορχήστρα όπως το Δάφνις και Χλόη.

Δεκέμβρης του 1944 στη Μυτιλήνη έληξε με τη νίκη των δυνάμεων της αριστεράς που με διαπραγματεύσεις αλλά και έντονη την παρουσία των στρατιωτικών δυνατοτήτων της απέκρουσε την απόβαση σημαντικών δυνάμεων αποικιακών στρατευμάτων που έφθασαν στην προβλήτα της πόλης τα χαράματα της 24ης Δεκεμβρίου 1944.

Μέσα σε 7 χρόνια άλλαξε τελείως για τους Ελληνες η εικόνα της γιορτής των Χριστουγέννων. Οι μάχες για την υπεράσπιση της Ακρόπολης απέναντι στους Οθωμανούς είχαν δώσει τη θέση τους σε ευρωπαϊκούς χορούς και ξενόφερτα… ρεβεγιόν.

Ομως, ακόμα και εκείνα τα δύσκολα και κρίσιμα για την έκβαση της Επανάστασης Χριστούγεννα του 1826, οι υπερασπιστές της Ακρόπολης δεν παρέλειπαν να τιμήσουν τη μεγάλη γιορτή. Ετσι, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ρίχτηκαν από το φρούριο της Ακρόπολης εννέα εορταστικοί κανονιοβολισμοί, ενώ οι Τούρκοι έκαναν ορισμένες επιθέσεις, με κανόνια, το πρωί και το μεσημέρι.


Με τον όρο Κου Κλουξ Κλαν (Ku Klux Klan, KKK) αναφερόμαστε κυρίως σε δύο τρομοκρατικές οργανώσεις που έδρασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικήςκαι υποστήριξαν το ιδεολόγημα της υπεροχής των λευκών έναντι των άλλων φυλών, τον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό και την ομοφοβία, καθώς και την αυτοχθονία. Αυτές οι οργανώσεις χρησιμοποίησαν συχνά την τρομοκρατία, τη βία και πράξεις εκφοβισμού, για να καταπιέσουν τους Αφροαμερικανούς και άλλες φυλετικές ομάδες.

Συνεχίζονται οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο διασπάθισης χρήματος με εμπλεκόμενη την Unicef Ελλάδος καθώς τόσο το πόρισμα της έκθεσης της Deloitte, όσο και οι περιγραφές υπαλλήλου της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της Unicef είναι αποκαλυπτικά.

 Προκαταρκτική εξέταση για την οικονομική διαχείριση στο ελληνικό παράρτημα της Unicef

του Νίκου Δήμου

Ως γνωστόν, σύμφωνα με την επίσημη κρατική τοποθέτηση, μειονότητες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, εκτός από μία: τη μουσουλμανική.

Η οποία, αντίθετα με τα ψηφίσματα της ΔΑΣΕ, τα οποία έχουμε υπογράψει και εμείς, δεν έχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Δεν μπορεί αν το θελήσει να ονομάζεται τουρκική, έστω κι αν όλες οι διεθνείς συνθήκες και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο της αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα. (Ενώ οι απανταχού ελληνικές μειονότητες δεν ονομάζονται… ορθόδοξες.)