ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Οι διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ αποτέλεσαν βάση για την άντληση πληροφοριών σχετικά με το κατά πόσο ο κορονοϊός μπορεί να γίνει μεταδοτικός σε μια τέτοια συνθήκη.

Οι πορείες ενάντια στην αστυνομική βία που έγιναν πρόσφατα στη Νέα Σμύρνη, στη Νίκαια και άλλες περιοχές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης, μπήκαν στο στόχαστρο κυβερνητικών αξιωματούχων και όχι μόνο, ως επικίνδυνες για τη διάδοση του κορονοϊού. Από την άλλη, οι εικόνες των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας γίνονται viral στα social media και προκαλούν τον θαυμασμό celebrities και απλών ανθρώπων. Που βρίσκεται η αλήθεια; Πόσο επικίνδυνες είναι οι πορείες για τη διάδοση του κορονοϊού; Σχετικές έρευνες από τις πορείες για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ όπως καταγράφηκαν σε δημοσίευμα του Harvard Medical School, παρέχουν χρήσιμα δεδομένα.

Ματσίγκας Παναγιώτης, 

απόφοιτος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου

Οποιοσδήποτε πολίτης έχει παρακολουθήσει έστω και για λίγο τα δελτία ειδήσεων, έχει παρατηρήσει πως το αγαπημένο ίσως θέμα των καναλιών είναι «η βία και η ανομία» που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία. Ιδιαίτερες αναφορές γίνονται σε περιοχές όπως τα Εξάρχεια και σε χώρους όπως τα πανεπιστήμια όπου υποστηρίζεται πως υπάρχει «ηγεμονία της Αριστεράς», η οποία μάλιστα ανέχεται  ή και φτάνει στο σημείο να υποκινήσει τα φαινόμενα αυτά.

της Δανάης Καρυδάκη

Η ελευθερία είναι πάντοτε η ελευθερία αυτού που σκέφτεται διαφορετικά.

Rosa Luxemburg, Η Ρωσική Επανάσταση (1920)

Το 2011, με αφορμή την έκδοση της αλληλογραφίας της Rosa Luxemburg στα Αγγλικά από τον εκδοτικό οίκο Verso Books, (The Letters of Rosa Luxemburg, επιμ. Georg Adler, Peter Hudis & Annelies Laschitza) η φιλόσοφος Jacqueline Rose έγραφε ότι δεν υπάρχει κανείς που να καταγράφει καλύτερα το πνεύμα της επανάστασης από τη Rosa Luxemburg. Σήμερα, έξι χρόνια μετά και στην εκπνοή του έτους όπου συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, αυτή η φράση μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, κι εμείς στη Rosa Luxemburg.

Ματσίγκας Παναγιώτης, απόφοιτος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου

Η στρατηγική για την αντιμετώπιση του προσφυγικού- μεταναστευτικού ζητήματος που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται την τελευταία διετία ήταν λίγο- πολύ αναμενόμενη. Ο περιορισμός της μετανάστευσης ήταν ένα από τα κυριότερα χαρτιά της Δεξιάς στη μάχη για την εκλογική επικράτηση. Συνυπολογίζοντας και τις δηλώσεις επιφανών κυβερνητικών στελεχών κατά το παρελθόν για κίνδυνο αλλοίωσης του ελληνικού πληθυσμού, φύλαξη συνόρων με νεκρούς, αλλά και τις πρακτικές της προηγούμενης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, με κυριότερη την επιχείρηση «Ξένιος Ζεύς», με φανερή, τουλάχιστον κατά την άποψή μου, ειρωνεία στην ονομασία της, ήταν δεδομένο το τι έπρεπε να περιμένουμε.

Δεδομένη ήταν επίσης και η διαχειριστική ανεπάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης, παρά τα αναμφισβήτητα θετικά βήματα που έγιναν, όπως η ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία, η χορήγηση ΑΜΚΑ στους αιτούντες άσυλο και η εφαρμογή των ευρωπαϊκών προγραμμάτων στέγασης και υποστήριξης, τα οποία οδήγησαν ορισμένους στην εύρεση εργασίας. 

Παιδιά στην απεργία του Hull το 1911 «για λιγότερες ώρες και όχι βέργα»

Από φυλλάδιο του Dave Marson, που εκδόθηκε από το History Workshop το 1973.

Μετάφραση και προσαρμογή της La Scapigliata από libcom.org

Το καταπληκτικό φυλλάδιο του 1973 τoυ Dave Marson για τις ελάχιστα γνωστές μαζικές αποχές μικρών μαθητών στο Ηνωμένο Βασίλειο και την  Ιρλανδία το 1911, την ίδια χρονιά, των μαζικών αναταραχών και απεργιών. Τα αιτήματα τους περιλαμβάνουν λιγότερες ώρες και το τέλος της σωματικής τιμωρίας, με τη βέργα και τη ζώνη.

Οι παιδικές απεργίες του 1911, όπως δείχνει ο Dave Marson στο φυλλάδιο του, ήταν μέρος του μεγαλύτερου ξεσηκωμού της εργατικής τάξης, του σημαδιακού έτους του 1911. Η αναταραχή στη βιομηχανία έχει περιγραφεί αρκετές φορές : οι σχολικές απεργίες είναι ανακάλυψη του ίδιου του Dave Marson. Έπεσε πάνω τους τυχαία, όταν ερευνούσε την ιστορία των δικών του ανθρώπων, τους λιμενεργάτες του Hull. Ερεύνησε το κίνημα σε όλη τη χώρα, και τα έθεσε μέσα σε σχολικό όσο και κοινωνικό πλαίσιο. Ο συγγραφέας είναι ένας εργαζόμενος λιμενεργάτης, που ήταν μαθητής στο Ruskin το 1970-2.

Για να γνωρίσει κανείς τις υπερασπιστικές μεθόδους του Αλέξη Κούγια, αρκεί να γνωρίσει πώς υπερασπίστηκε τον δολοφόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο πρώτος του στόχος ήταν να κουρελιάσει τη μνήμη του θύματος και την υπόληψη της οικογένειάς του, καθώς και την υπόληψη των άλλων παιδιών, που θα μπορούσαν να καταθέσουν ως αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας.

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε»: Σαν σήμερα, 21 Φεβρουαρίου 1848, μετά από απόφαση της «Ένωσης των Κομμουνιστών», ο Μάρξ και ο Ένγκελς δημοσιεύουν στο Λονδίνο το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» και ξεκινάει το μεγάλο ταξίδι του έργου, που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Το βιβλίο, που γράφτηκε εν τάχει (δεν έχουν βρεθεί προσχέδια) επανατυπώθηκε τρεις φορές σε λίγους μήνες αλλά στην πράξη εξαφανίστηκε μετά την ήττα των επαναστάσεων του 1848 και ουσιαστικά δεν κυκλοφορούσε.Όμως, περίπου 20 χρόνια μετά, η δημιουργία της Α’ Διεθνούς και η υπεράσπιση της Παρισινής Κομμούνας από τον Μαρξ έφεραν ξανά στο προσκήνιο το «Μανιφέστο» (και όλα τα έργα του).

Εκείνη την ημέρα, την 1η Φεβρουαρίου 1960, τέσσερις φοιτητές πήγαν στο τοπικό κατάστημα Woolworth, αγόρασαν κάποια είδη και στη συνέχεια κάθισαν στο μπαρ για να παραγγείλουν καφέ. Δεν τους σέρβιραν λόγω του χρώματος του δέρματος τους. Ο διευθυντής τους ζήτησε να φύγουν.
Οι φοιτητές αποφάσισαν να μείνουν, να περιμένουν ευγενικά τον καφέ τους, μέχρι το κλείσιμο του καταστήματος.
Την επόμενη μέρα,οι τέσσερις μαθητές (Joseph McNeil, Franklin McCain, Ezell Blair Jr.και David Richmond) επέστρεψαν, παράγγειλαν και πάλι καφέ και τους αρνήθηκαν ξανά.

της Μέλπως Παΐδα

Στις 27 Ιανουαρίου, η πολωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θέτει σε άμεση εφαρμογή τη νέα νομοθεσία για τις εκτρώσεις, αυστηροποιώντας έναν ήδη περιοριστικό νόμο. Η ανακοίνωση αυτή βρήκε άμεση απάντηση από το φεμινιστικό κίνημα, που κατέκλυσε για δεύτερη φορά σε λίγους μήνες τους δρόμους της χώρας, διεκδικώντας νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις (1). Ένα μήνα νωρίτερα, στην εκπνοή του 2020, η νομιμοποίηση των εκτρώσεων στην Αργεντινή έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς από χιλιάδες διαδηλώτριες-τές έξω από το κτήριο της Γερουσίας στο Μπουένος Άιρες. Στον αντίποδα, ένα χρόνο πριν, το εξώφυλλο αθλητικής εφημερίδας και κάποιες αφίσες εμβρύων στο μετρό της  Αθήνας έφεραν στην επικαιρότητα το θέμα των αμβλώσεων στην Ελλάδα, που για άλλη μια φορά αναδύθηκε μαζί με συζητήσεις αναφορικά με το δημογραφικό. Τέλος, οι προσπάθειες να διακοπεί η χρηματοδότηση των εκτρώσεων από τον Τραμπ σε όλη τη διάρκεια της θητείας του, η (αποτυχημένη) προσπάθεια αυστηροποίησης του νόμου για τις αμβλώσεις από τον Ραχόι πριν από λίγα χρόνια στην Ισπανία (2) και η απαγόρευσή τους σε χώρες της Δύσης, είναι λίγα μόνο παραδείγματα που υπογραμμίζουν τη διαχρονικότητα του ζητήματος των εκτρώσεων, το οποίο δεν έπαψε μέρα να μας απασχολεί από τη στιγμή της ανάδειξής του ως βασικής διεκδίκησης των μαζικών αγώνων του δεύτερου «κύματος» του φεμινιστικού κινήματος.

Την αποκαλούσαν «μητέρα» του Άουσβιτς, καθώς έσωσε τη ζωή πολλών νεογέννητων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου πέθαναν περισσότερο από 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι.