ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Εισάγοντας νέες διαδικασίες υποδοχής, ασύλου και απελάσεων, διαπνέεται από μια νέα φιλοσοφία που αντιμετωπίζει πρόσφυγες και μετανάστες περισσότερο σαν κίνδυνο ασφάλειας και λιγότερο ως φορείς δικαιωμάτων.

της Ελένης Καρασσαβίδου

Αγάπησε βαθιά την θάλασσα, το παγκόσμιο ποτάμι που ενώνει ανθρώπους, πλάσματα και λαούς. Αγάπησε βαθιά κι αυτά όλα. O Φρίντριχ Ένγκελς αγωνίστηκε ως ταξικός αποστάτης (γιός βιομήχανου που νοιάστηκε για τους απόκληρους) ενάντια στους Δαναούς κάθε καιρού, για την απελευθέρωση των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των γυναικών και των ζώων σε εποχή που η ανθρωπότητα δεν είχε προχωρήσει έστω τόσο όσο έχει προχωρήσει.

Ο 18χρονος Γιώργος Κηρύκου είναι ο νέος που, όρθιος πάνω στην κολόνα της πύλης του Πολυτεχνείου, ανεμίζει την ελληνική σημαία όπως βλέπουμε σε μια πασίγνωστη φωτογραφία από την εξέγερση. Εκεί βρισκόταν και τη στιγμή της εισβολής του τανκ. 

Oι εικόνες από την είσοδο των μεταναστών στον ισπανικό θύλακα της Θεούτα στη βόρεια Αφρική συγκλονίζουν, καθώς αναδεικνύουν την άσβεστη δίψα των ανθρώπων να φτάσουν εκεί όπου πιστεύουν ότι θα έχουν ελευθερία και καλύτερη ζωή. Οι ζητωκραυγές «Ζήτω η Ισπανία!» όσων τα κατάφεραν αλλά και οι νέοι που σκαρφάλωναν στους φράκτες και περνούσαν ανάμεσα στα συρματοπλέγματα με τις λεπίδες δείχνουν τη δύναμη της ελπίδας για τη ζωή αλλού και το βάρος μιας ζωής μέσα στην απόγνωση που αφήνουν πίσω. Συχνά με τραγική κατάληξη, καθώς οι νεκροί ξεπερνούσαν τους 30 χτες.

Ένα από τα κύρια αφηγήματα των ακροδεξιώνπαγκοσμίως, είτε βρίσκονται στην Ευρώπη είτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είναι πως οι χώρες τους δέχονται «εισβολή» από μετανάστες.

του Βαγγέλη Λιγάση

Για την κατανόηση της φύσης του Κυπριακού προβλήματος και την επιβεβαίωση ή άρση ορισμένων θολών και γενικών στερεότυπων, όπως «ο ρόλος των Αμερικάνων», η «προδοσία της χούντας» κλπ., θα προσπαθήσουμε μια περιληπτική ιστορική αναδρομή.

Ο διακεκριμένος Ντιντιέ Φασάν (Didier Fassin) δεν ξεκίνησε την πορεία του ως κοινωνικός επιστήμονας, αλλά ως γιατρός.

Σπούδασε Ιατρική στο Παρίσι και εργάστηκε ως παθολόγος. Όμως η εμπειρία του σε χώρες όπως η Τυνησία, η Σενεγάλη και η Ινδία, τον οδήγησε σταδιακά από την ιατρική στην ανθρωπολογία.

Τα στοιχεία της Frontex που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δεν αποτελούν απλώς μια καταγραφή στατιστικών μεγεθών, αλλά έναν κατάλογο μιας συνεχιζόμενης ανθρωπιστικής τραγωδίας. Όταν 1.300 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη Μεσόγειο μέσα σε λίγους μήνες, δεν μιλάμε για «παράτυπες διελεύσεις», αλλά για το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που μετατρέπει τα σύνορα της Ευρώπης σε πεδία θανάτου και στρατιωτικής επιτήρησης.

Η επίκληση της «ασφάλειας» και η ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής με 3.800 αξιωματικούς, στο πλαίσιο του νέου Συμφώνου της ΕΕ για τη Μετανάστευση, δεν εξαλείφουν τις αιτίες της προσφυγιάς —τους πολέμους, την εξαθλίωση και την κλιματική καταστροφή—, αλλά απλώς σπρώχνουν τους ανθρώπους σε ακόμα πιο επικίνδυνες διαδρομές. Η προσπάθεια της Frontex να αποσυνδέσει τις ροές από την ουσιαστική ανάγκη για προστασία, βαφτίζοντας τον απελπισμένο άνθρωπο ως «ανιχνεύσιμη μονάδα», είναι το πρόβλημα και όχι η λύση. Απαιτούμε ανοιχτά σύνορα, ασφαλείς διόδους για όλους τους πρόσφυγες και τέλος στην πολιτική της «Ευρώπης-φρούριο».

Tο μισθολογικό χάσμα που υπάρχει μεταξύ των δύο φύλων είναι γνωστό. Ωστόσο, το πρόβλημα φαίνεται πως γίνεται εντονότερο όταν αναφερόμαστε στις συντάξεις, όπου το χάσμα γίνεται υπερδιπλάσιο, με ειδικούς να επισημαίνουν πως παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτή την κατάσταση, όπως οι διαφορές στις ώρες εργασίας και στα έτη συνεισφοράς (ασφάλισης), οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στους ρόλους των φύλων στην κοινωνία.