Δολοφονήθηκε από το ΚΡΑΤΟΣ στις 17/11/1985. Οι δολοφονίες των έμμισθων μπράβων του κράτους καταγράφονται στη συλλογική μνήμη.
….Δεν ήξερε. που να ‘ξερε. Δεν το περίμενε. Στα δεκαπέντε σου χρόνια δεν είσαι ούτε αναρχικός ούτε κομμουνιστής. Είσαι κάτι πολύ περισσότερο. Ερωτευμένος με την Ζωή. Ερωτευμένος με την εξέγερση. Ερωτευμένος με την επανάσταση. Ερωτευμένος με ένα τραγούδι και δυό μαύρα μάτια….
Σαν σήμερα, στις 16 Νοεμβρίου 1980, δολοφονήθηκαν ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής και η εργάτρια από το Περιστέρι, Σταματίνα Κανελλοπούλου -θύματα και οι δύο της αστυνομικής βίας στην πορεία του Πολυτεχνείου του 1980. Η πορεία αυτή έμεινε στην ιστορία για τα πιο αιματηρά γεγονότα μετά τη μεταπολίτευση.
Μια ιδιαίτερα σημαντική μαρτυρία, αλλά και πηγή για τον ιστορικό, αποτελεί το πόρισμα του τότε εισαγγελέα Πρωτοδικών Δημητρίου Τσεβά για τα ηρωικά αλλά και δραματικά ταυτόχρονα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Ο εισαγγελικός λειτουργός, που οποίος είχε υπηρετήσει και την εισαγγελία Ηρακλείου, ήταν εκείνος που πραγματοποίησε την έρευνα για τον ξεσηκωμό, που αποτέλεσε την αρχή του τέλους για τη δικτατορία. Στο πόρισμά του, που συντάχθηκε 11 μήνες αργότερα (Οκτώβριος 1974) καταγράφει τα όσα προηγήθηκαν, με τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, στις 14 Νοεμβρίου 1973, μέχρι και τα ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοεμβρίου, όταν εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο το τάκν και οι δυνάμεις καταστολής της χούντας.
Σ’ εκείνη την πρώτη φάση, ο Δ. Τσεβάς κατέγραψε τον αριθμό των νεκρών που μέχρι τότε ήταν γνωστός, τις συνθήκες θανάτου του καθενός από αυτούς, αλλά και τα στοιχεία για τους τραυματίες.
Παράλληλα, αφού στοιχειοθετούσε και νομικά τα ποινικά αδικήματα που διεπράχθησαν από την πλευρά της αστυνομίας και του στρατού, κατέγραφε και τους υπεύθυνους της τραγωδίας, κατονομάζοντας 23 από αυτούς, με πρώτους τους δικτάτορες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Δημήτριο Ιωαννίδη.
Διαβάστε τα στοιχεία της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο. Δείτε σχεδιάγραμμα με το σημείο όπου έπεσαν νεκροί ή τραυματίστηκανΤο ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την επιχείρηση καταστολής της, παραμένει ακόμη και σήμερα ένα δισεπίλυτο πρόβλημα, προκαλώντας συζητήσεις, αλλά και ισχυρισμούς ανιστόρητους και πέρα από κάθε λογική.
Όπως αναφέρει ο κ. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας, συγγραφέας και δημιουργός της έρευνας«Πολυτεχνείο ’73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες» , «η χαώδης και ατεκμηρίωτη πληροφόρηση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει εσαεί αυτή την ιδιότυπη ‘ασυλία’, στο όνομα της δήθεν προστασίας της φήμης του Πολυτεχνείου».
Από τα μέσα του 2002 έχει ξεκινήσει μια ιστορική έρευνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973». Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας επιχειρείται η συγκέντρωση και επεξεργασία με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίων που αφορούν σε πολλές παραμέτρους των γεγονότων, όπως το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της, η εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο κ.ο.κ. Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων. Αν και η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, επιχειρείται στο σημείο αυτό μια συνοπτική παρουσίαση των πρώτων διαπιστώσεων, με έμφαση στη «γενεαλογία» του ζητήματος.
Στις 15 Νοεμβρίου του 1943, ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ εξέδωσε μία διαταγή, με την οποία οι τσιγγάνοι εξομοιώνονταν με τους εβραίους, όσον αφορά τη θέση τους στη γερμανική κοινωνία. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν χιλιάδες τσιγγάνοι της Γερμανίας να οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως και οι εβραίοι συμπολίτες τους, και να βρουν φρικτό θάνατο στα κρεματόρια των Ναζί. Το δικό τους Ολοκαύτωμα το ονομάζουν στη γλώσσα τους Ποράιμος (Porrajmos), δηλαδή Αφανισμό.
Το Τρίτο Ράιχ, ως γνωστόν, ήθελε να εξολοθρεύσει όσους δεν ανήκαν στο ξανθό γένος, δηλαδή την Αρεία Φυλή. Οι τσιγγάνοι αποτέλεσαν ένα πρόβλημα για τον Χίτλερ στην αρχή. Οι καθεστωτικοί ανθρωπολόγοι τους αναγνώριζαν, λόγω γλώσσας, την άρεια καταγωγή. Όμως, επικράτησε η άποψη του Χανς Γκίντερ ότι ήταν από κατώτερη γενιά. Έτσι, έπρεπε να αφανισθούν από προσώπου γης.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο αριθμός των τσιγγάνων που έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αγγίζει τις 800.000 ψυχές.
Οι ναζιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Κροατίας είχα τη δική τους συνεισφορά στον μακάβριο απολογισμό. Όμως, ο δικός τους Αφανισμός επισκιάσθηκε από το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Η Θυσία τους παραμένει άγνωστη ακόμη και σήμερα στους πολλούς, ίσως επειδή οι τσιγγάνοι ή Ρόμα όπως θέλουν να τους ονομάζουμε, είναι διεσπαρμένοι και ανοργάνωτοι, χωρίς κρατική οντότητα για να υποστηρίξει την υπόθεσή τους.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/124#ixzz2CG32tnAu
Το BBC θυμίζει τα έργα και τις ημέρες του μεγαλύτερου φονιά του περασμένου αιώνα και δοκιμάζει συγκρίσεις με την Ελλάδα του 2012. Τα παρακάτω αποτελούν παραδοχές του εν λόγω δημοσιεύματος και συγκεκριμένα του συντάκτη του, Laurence Rees.
“Ο Adolf Hitler είχε κατορθώσει να αποκτήσει μια ιδιαίτερη σχέση με εκατομμύρια Γερμανούς, ασκώντας πάνω τους μια ανεπανάληπτη χαρισματική γοητεία.
Στην καρδιά της ιστορίας του Hitler εδράζεται ένα γιγάντιο, μυστηριώδες ερώτημα: Πώς μπόρεσε ένας τόσο παράδοξος και προσωπικά ακατάλληλος χαρακτήρας σαν του Hitler να αποκτήσει την εξουσία σε μία τόσο εκλεπτυσμένη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης; Πώς αγαπήθηκε από τόσα εκατομμύρια λαού;
Η απάντηση σε αυτό το ζωτικό ερώτημα δεν βρίσκεται μόνο στις ιστορικές συνθήκες τις εποχής και, πιο συγκεκριμένα, στην ήττα της Γερμανίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και την ύφεση των αρχών της δεκαετίας του 30’, αλλά ταυτόχρονα και στην φύση της ηγεσίας του Hitler.
Δύο νεκρούς, τριάντα τραυματίες και μια στρατοκρατούμενη πόλη, άφησαν πίσω τους τα επεισόδια που οδήγησαν στην δικαίωση του αγώνα των καπνεργατών με την απαγόρευση της εξαγωγής ανεπεξέργαστων καπνών Σαν σήμερα, 11 Νοεμβρίου του 1924, μία σελίδα της τοπικής ιστορίας σφραγίστηκε με αίμα. Οι καπνεργάτες αντέδρασαν βίαια στις παρασπονδίες ενός καπνεμπόρου που πήγε να ανοίξει την πόρτα ώστε να τους πάρουν… την βούκα από το στόμα. Την εποχή εκείνη, στη Μέκκα του Καπνού, λειτουργούν σχεδόν 160 καπνομάγαζα στα οποία δουλεύουν χιλιάδες καπνεργάτες που επεξεργάζονται τα χωρικά καπνά πριν αυτά εξαχθούν στο εξωτερικό. Η δουλειά είναι σκληρή, όμως για την Καβάλα, όπου δεν υπάρχουν άλλοι πόροι, είναι η δουλειά από την οποία ζει το σύνολο σχεδόν των κατοίκων της.
Σαν σήμερα το 1887 εκτελούνται τέσσερις αναρχικοί ακτιβιστές, οι οποίοι είχαν καταδικασθεί σε θάνατο κατά τις ταραχές του Σικάγου τον Μάιο του 1886, που οδήγησαν στην καθιέρωση της εργατικής πρωτομαγιάς.
August Spies, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Samuel Fielden, αλλοδαπός, άγγλος μετανάστης
Adolph Fischer, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Albert Parsons, αλλοδαπός αμερικάνος, μετανάστης δεύτερης γενιάς από την αγγλία
Michael Schwab, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
George Engel, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Louis Lingg, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Oscar Neebe, αλοδαπός αμερικάνος, μετανάστης δεύτερης γενιάς από τη Γερμανία
2004: Γιάσερ Αραφάτ, (Μουχάμαντ Αμπντ αλ Ραχμάν αρ Ραούφ αλ Κούντβα αλ Χουσαϊνί, το πραγματικό όνομά του), ηγετική μορφή του παλαιστινιακού αγώνα και πρώτος πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου. (Γεν. 4/8/1929)
Όσον αφορά τον τόπο γέννησης του Γιάσερ Αραφάτ οι πηγές διίστανται καθώς γεννήθηκε πιθανότατα στο Κάιρο ενώ ο ίδιος υποστήριζε ότι γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ.
Οι Βρετανοί διοίκησαν την Παλαιστίνη από το 1919 έως το 1948. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και το Ολοκαύτωμα ο αριθμός των Εβραίων μεταναστών στην Παλαιστίνη αυξήθηκε εντυπωσιακά. Στις 29 Νοεμβρίου 1947 ο ΟΗΕ ανακοίνωσε σχέδιο για δημιουργία δυο κρατών, ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού, εδώ άρχισαν και οι διαφωνίες, οι οποίες κατέληξαν σε πολεμική αντιπαράθεση πέντε αραβικών κρατών (Αίγυπτος, Λίβανος, Συρία, Ιορδανία και Ιράκ) από τη μια, με το νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ από την άλλη.
Ο Αραφάτ έλαβε μέρος στον πόλεμο στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1947-49 και μετά την ήττα των Αράβων επέτρεψε στο Κάιρο.
Από το 1949 έως 1956 σπούδασε μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Βασιλιάς Φουάντ Β’ (Πανεπιστήμιο του Καΐρου) της Αιγύπτου.
Ο Τζορτζ Τζάρβις, ο γνωστός στους επαναστατημένους Ελληνες ως «καπετάν Γιώργης Ζέρβας, ο Αμερικανός», που είχε πολεμήσει με τον Κολοκοτρώνη στην Τριπολιτσά, είχε μάθει ελληνικά και ενδυθεί την παραδοσιακή φουστανέλα των κλεφτών και αρματολών
Προηγούμενο
