Το Μπάμπι Γιαρ είναι ένα φαράγγι βόρεια του Κιέβου. Το 1941 έγινε ο τόπος εκτέλεσης για χιλιάδες εβραίους, τσιγγάνους, αντιστασιακούς και αιχμαλώτους, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση.

Οι προελαύνουσες στο Ανατολικό Μέτωπο γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν το Κίεβο στις 19 Σεπτεμβρίου 1941. Εννιά μέρες αργότερα τοιχοκόλλησαν μια ανακοίνωση σε κάθε γωνιά της πόλης: «Όλοι οι Εβραίοι του Κιέβου και των περιχώρων διατάσσονται να παρουσιαστούν στις 8 το πρωί της 29ης Σεπτεμβρίου στη γωνία των οδών Μελνικόφσκι και Ντοκτούροφ, κοντά στο νεκροταφείο. Θα πρέπει να φέρουν μαζί τους οποιοδήποτε έγγραφο που να πιστοποιεί την ταυτότητά τους, καθώς και τα προσωπικά τους είδη. Όποιος παρακούσει τη διαταγή και βρεθεί σε άλλο μέρος της πόλης θα εκτελείται επιτόπου, όπως και κάθε πολίτης που θα εισέλθει σε κατοικία εβραίου και συλληφθεί να κλέβει».

Το 1935, ο Hans Serelman, γερμανοεβραίος γιατρός, έδωσε ο ίδιος αίμα για να σώσει γερμανό ασθενή του που χρειαζόταν επείγουσα μετάγγιση. Εξαιτίας αυτής του της πράξης, το ναζιστικό καθεστώς τον έστειλε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για το «αδίκημα» της «μόλυνσης του γερμανικού αίματος»…..

Και όμως, υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που θαυμάζουν αυτό το καθεστώς.

Μια μικρή αναδρομή. Η φωτιά πάντα παρουσιαζοταν να έχει εξέχουσα θέση στους Ολυμπιακούς  αγώνες. Από τους αρχαιοελληνικούς χρόνους, υπήρχε η ολυμπιακή φλόγα παρούσα στους αγώνες. Η φωτιά υποδήλωνε κάτι το θεϊκό για τους Έλληνες – είχε κλαπεί από τους θεούς από τον Προμηθέα. Οι αρχαίοι ολυμπιακοι αγώνες είχαν επιπρόσθετες φλόγες που ανάβονταν στους ναούς του Δία και της Ήρας. Η σημερινή Ολυμπιακή φλόβα ανάβει στο σημείο που κάποτε στεκότανε ο ναός της Ήρας.

Αυτός καθεαυτός ο δαυλός, ωστόσο, είναι πολύ νεότερη παράδοση. Καθώς η παράδοση της ολυμπιακής φλόγας επανήλθε το 1928, οι Ναζί αποφάσισαν να έχουν μία σκυταλοδρομία της φλόγας που ξεκινούσε από την Ελλάδα έως τον χωρο των Θερινών Ολυμπιακών αγώνων του 1936 στο Βερολίνο. Ο λόγος πίσω από αυτό ήταν ότι ο Αδόλφος Χίτλερ το είδε ως τον τέλειο τρόπο να παρουσιάσει ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι προπομποί του  «Αρειου» Γερμανικού Ράιχ. Η σκυταλοδρομία του δαυλού σκηνοθετήθηκε για την ταινία του 1938 «Olympia», η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δώσει αίγλη στο καθεστός του Χίτλερ.

Πηγη:http://www.omg-facts.com/History/The-Olympic-torch-started-as-Nazi-propag/53187?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter&fb_source=message

Μετάφραση: Γιάννης Γαλανομάτης

Δεν πόνεσαν το ίδιο όλοι οι Έλληνες στην Κατοχή. Κάποιοι, άγνωστο πως όχι απλώς επιβίωσαν αποκτώντας περιουσία, αλλά είχαν τη δυνατότητα να συνομιλούν με τους Ναζί Κατακτητές και να αγοράζουν τα ακίνητα που εγκατέλειπαν, τα έπιπλα και ότι άλλο είχαν κλέψει από το ελληνικό λαό την περίοδο της Κατοχής.

Σήμερα, περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας, μπορεί κανείς να προσέξει στη γωνία της Πατησίων με τον πεζόδρομο της Γλάδστωνος μία επιγραφή σε σχήμα ανοιχτού βιβλίου. «Εδώ ήταν στην Κατοχή 1941-1944 το Αρχηγείο της Ναζιστικής ΕΣΠΟ. Ανατινάχθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 από την Αντιστασιακή Οργάνωση ΠΕΑΝ – Πανελλήνιος Ενωσις Αγωνιζομένων Νέων» αναγράφεται στη μία σελίδα.

Από την Καθημερινή, 26.9.2010. Επιμέλεια Στεφανος Xελιδονης

Για να θυμούνται οι παλιοί, και να μαθαίνουν οι νέοι (πονηροί και αρουραίοι):

Αρχές-μέσα της δεκαετία του ’80 (early eighties που λένε ελληνικά).
Από τη μια η “ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β’ Πανελλαδική” ή/και η εξέλιξή τους, οι “Αριστερές Συσπειρώσεις” και λοιπές εξωκοινοβουλευτικές ομάδες, και από την άλλη η τότε ταχέως αναπτυσσόμενη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ/ΟΝΝΕΔ, με Ρέιντζερς, Κένταυρους και λοιπές ομάδες κρούσης.

Οταν οι πρώτοι έβριζαν τους δεύτερους “ΔΑΠίτες-Χίτες-Ταγματασφαίτες“, οι δεύτεροι παραδόξως (για την κοινή λογική) υιοθετούσαν το σύνθημα αυτό, ας πούμε για να τονίσουν την ταυτότητα της “μαχητικής εθνικοφροσύνης”, που οι πρώτοι τους απέδιδαν ως βρισιά και ως μομφή.

Δηλαδή τα ΟΝΝΕΔόπουλα φώναζαν “Ζήτωσαν οι Χίτες, οι ταγματασφαλίτες, ζήτω η ΟΝΝΕΔ και οι ΔΑΠίτες“, και κάτι τέτοια.

Και η απάντηση ήταν “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς” (μόλις είχε αναγνωριστεί και η Εθνική Αντίσταση, επίσημα από την ΠΑΣΟΚ το 1982).

Κάπου εκεί κοντά ήμουν, και θεωρώ ότι το σύνθημα αυτό τότε ακούστηκε και υπό τις συνθήκες που περιέγραψα, στα φοιτητικά αμφιθέατρα.

της Βασιλικής Μετατροπούλου

Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΑΛΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ που πολέμησε κατά τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στό πλευρό του.!!!