ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ελλάδα 1942-1974 και οι συνεχιστές. Χρυσή αυγή, ΛΑΟΣ, ΝΔ, Πολιτικη Άνοιξη, ΕΠΕΝ.

Μέση Ανατολή 1942. Αρχίζει ο πυρήνας του «ΙΔΕΑ».
Ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967. Ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός και οι συνταγματάρχες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος καταλύουν το δημοκρατικό πολίτευμα και επιβάλλουν στρατιωτική δικτατορία.

Εξορίες, Τρομοκρατία, δολοφονίες, βασανιστήρια, φόβος, απαγόρευση κυκλοφορίας και προκλητικής ενδυμασίας, σκοταδισμός, χαφιέδες. Οι συνταγματάρχες απαγορεύουν το λόγο ακόμη και στα μικρά παιδιά.

Στην Ελλάδα κάποιοι συζητούν για το πώς ο Αλβανός δε θα γίνει Έλληνας ποτέ, λες κι αυτός είναι ο δικός του καημός

Έλαβα σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον email από τον φίλο μου τον -X–, ο οποίος εδώ και κάποιους μήνες έχει μεταναστεύσει στην Ελβετία με την οικογένειά του.

Με αφορμή ένα post της Λένας Φουτσιτζή με τις φιλίες των χωρών στο Facebook, ο –X– μου έγραψε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέον, το οποίο και δημοσιεύω με την άδειά του.

e-mail

Πριν από μέρες, η Λένα Φουτσιτζή δημοσίευσε ένα χάρτη που δείχνει με ποιά χώρα επικοινωνεί ποιά μέσω Facebook.

 

Δεύτερη χώρα σε ρυθμό επικοινωνίας με την Ελλάδα είναι η Αλβανία

 

 

 

Πλήθος κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας, γιορτάζοντας την απελευθέρωσή της. Ήταν 12 Οκτωβρίου του 1944 και η γερμανική κατοχή είχε τελειώσει. «Βρήκαμε τους δρόμους γεμάτους από ανθρώπους σε τόσο πυκνή διάταξη που το αμάξι μας προχωρούσε σπρώχνοντας με δυσκολία», θυμόταν ένας Γερμανός αξιωματούχος που εγκατέλειπε την πόλη την ημέρα εκείνη. Ήδη, από νωρίς το βράδυ, μικρά γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς το Βορρά. Στις 06:30 το πρωί άρχισε η αποχώρηση του κυρίως σώματος και δύο περίπου ώρες αργότερα, οι ελάχιστοι Γερμανοί που είχαν απομείνει, συγκεντρώθηκαν στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου σε μία βιαστική τελετή, ο στρατηγός Φέλμι κατέθεσε στεφάνι. Το τέλος της γερμανικής κατοχής σήμανε και ουσιαστικά με την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης από έναν στρατιώτη στις 09:15.

Η άποψη της νεοναζιστικής ΧΑ για τα ΑΜΕΑ δεν διαφέρει και πολύ από την άποψη των ιδεολογικών της προγόνων. Οι ναζί όπως είναι γνωστό επιτέθηκαν με μένος σε άτομα των οποίων οι ιδιαιτερότητες εμπόδιζαν την δημιουργία της αρρωστημένης « Άριας Φυλής».  Σε παλαιότερη ανάρτηση του ιστολόγιου της «Πράσινης Πτέρυγας» , του οικολογικού κομματιού της συμμορίας, σχετικά με τα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες αναφέρονται τα εξής: «τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοίοι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλονται σε στείρωση» Εύκολα διαφαίνεται το μίσος με το οποίο αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά οι αρχαιολάγνοι νεοναζιστές. Για τους γνώστες του αρχαιοελληνικού πολιτισμού ομως σε αυτό το σημείο εντοπίζεται ένα παράδοξο.

Ο κόσμος των γυναικών χωρίζεται, όπως ακριβώς και ο κόσμος των ανδρών, σε δύο στρατόπεδα: την αστική τάξη και το προλεταριάτο. Έτσι, παρόλο που και τα δύο στρατόπεδα υιοθετούν το σύνθημα για την »απελευθέρωση της γυναίκας» οι στόχοι και τα συμφέροντα τους είναι διαφορετικά.
Αλεξάνδρα Κολοντάι
Μετά την πτώση της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου 1789 οι πολιτικές και μαζικές παρεμβάσεις ήταν κυριολεκτικά στην ημερήσια διάταξη εφόσον αποδείχθηκαν αποτελεσματικές και ως οι μόνες ικανές να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Ο λαός του Παρισιού είχε ξεσηκωθεί και τίποτε δεν μπορούσε πια να αλλάξει. Η μοναρχία φαινόταν ότι είχε κλείσει τον κύκλο της δια παντός, έστω κι αν το μέλλον επιφύλασσε μια προσωρινή τέτοια.

Ωστόσο στις αρχές Οκτωβρίου η Επανάσταση φαινόταν να έχει «κολλήσει», χάνοντας ταυτόχρονα και τις πρώτες αγωνιστικές ισορροπίες της. Η έλλειψη ψωμιού συνεχιζόταν ενώ φήμες είχαν κατακλύσει το Παρίσι ότι στις Βερσαλλίες, όπου διέμενε προσωρινά η βασιλική οικογένεια, οι φρουροί όχι μόνο είχαν υποστείλει την επαναστατική σημαία (με τα σημερινά χρώματα) αλλά προετοίμαζαν και αντεπανάσταση.

Εκείνη την κρίσιμη περίοδο ήταν που χιλιάδες αποφασιστικές και αποφασισμένες γυναίκες -υπολογίζονται στις 6 έως 7- ανέλαβαν δράση. Ξεκινώντας στις 5 Οκτωβρίου 1879 και περπάτησαν υπό βροχή τα δώδεκα μίλια που χώριζαν το Παρίσι από τις Βερσαλίες για να απαιτήσουν ψωμί. Αρκετοί άνδρες μάλιστα κινήθηκαν τη νύχτα εκείνη να τις συναντήσουν. Το πλήθος πορευόταν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Οκτωβρίου προς τις Βερσαλίες.

΄΄…εξετάζω, πρώτα καλά, αν το θέμα μπορώ να το επεξεργαστώ καλύτερα εγώ παρά κάποιος άλλος και τότε μόνο το αναλαμβάνω. Αν έχω και την παραμικρή υποψία πως κάποιος άλλος θα επεξεργαζόταν το θέμα αυτό καλύτερα από μένα, τότε το στέλνω σε εκείνον, άσχετα αν εγώ προσωπικά ζημιωθώ, γιατί σημασία δεν έχει να γράψω εγώ κάτι, αλλά το κάτι αυτό να γραφεί σωστά…΄΄.

‘Οποιος έχει ζήσει και έχει επιβιώσει από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης έχει καταλάβει τι πάει να πει απανθρωπιά’, λένε οι επιβιώσαντες του Μαουτχάουζεν.
Μαζί με χιλιάδες άλλους Ελληνες και εκατομμύρια πολίτες άλλων χωρών βρέθηκαν αιχμάλωτοι στη ναζιστική Γερμανία. Οι Κρητικοί κρατούμενοι στο Μαουτχάουζεν και τα στρατόπεδα – δορυφόρους του, είχαν συγκεντρωθεί από τους Ναζί τον Φεβρουάριο του 1944 σε εξορμήσεις τους στην ύπαιθρο του Νομού και κυρίως στα ορεινά χωριά της Κυδωνίας και το Σέλινο. Ηθελαν να συγκεντρώσουν κόσμο για να εργαστεί στην πολεμική τους βιομηχανία καθώς οι περισσότεροι άντρες Γερμανοί ήταν στο μέτωπο. Να εργαστούν, όμως, μέχρι θανάτου και κάτω από απερίγραπτες συνθήκες. Οι συνομιλητές μας, παρά τα βάσανα τους, στάθηκαν τυχεροί εν αντιθέσει με εκατομμύρια άλλους που πέθαναν από στερήσεις και κακομεταχείριση. Μαζί τους επιστρέφουμε πολλές δεκαετίες πίσω για να παρουσιάσουμε ορισμένες σπάνιες όσο και δυσάρεστες στιγμές.

Ο Σαλαντίν ή Σαλαδίνος, σουλτάνος της Αιγύπτου και της Συρίας, γεννήθηκε το 1138 και πέθανε το 1193. Το πλήρες όνομά του ήταν Σαλάχ αλ Ντιν Γιουσούφ Ιμπν Αγιούμπ. Στους σταυροφόρους ήταν γνωστός απλά ως Σαλαντίν. Ήταν αυτός που κατάφερε να ενώσει τους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής, από τον Ευφράτη ως την Αίγυπτο, και να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ από τους σταυροφόρους.

Στη 1 Οκτωβρίου 1946 εκδόθηκε απόφαση για τους 22 κατηγορούμενους στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Ο Γκέρινγκ, που καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τους Κάιτελ,Ρίμπεντροπ, Καλτενμπρούγκερ αυτοκτόνησε στη φυλακή. Σε ισόβια καταδικάστηκαν ο Ρούντολφ Ες, ο Φρικ και ο Ρέντερ και ακόμη σε θάνατο καταδικάστηκαν οι: Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Χανς Φρανκ , Φριτς Ζάουκελ, Άρτουρ Σέις Ίνκβαρτ, σε ποινή 20ετούς κάθειρξης οι φον Σίραχ, Σπέερ, σε 15ετή κάθειρξη ο φον Νόιραθ και σε 10ετή κάθειρξη ο Καρλ Νταίνιτς. Αθωώθηκαν οι: Γιαλμάρ Σαχτ και Φραντς φον Πάπεν.