Γκεστάπο (γερμ. Gestapo (Β·Π), συντομογραφία του Geheime Staatspolizei, «μυστική κρατική αστυνομία») λεγόταν η κρατική μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας.

Η Γερμανική αυτή υπηρεσία ιδρύθηκε πρo του χιτλερικού καθεστώτος, ως αντίστοιχη των μυστικών υπηρεσιών ειδικής ασφαλείας άλλων ξένων χωρών. Ύστερα, όμως, από την ανάληψη της αρχής από τον Χίτλερ, η Γκεστάπο μετατράπηκε σε τρομοκρατική οργάνωση, στρεφόμενη κατά παντός ενάντιου, εμφανώς δεδηλωμένου, στο καθεστώς ή και υποτιθέμενου «εχθρού» του γερμανικού εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος.

Το προσωπικό της υπηρεσίας αυτής αυξήθηκε σημαντικά, τόσο με την πρόσληψη εμπίστων και φανατικών χιτλερικών όσο και με αποσπάσεις οπαδών από άλλες πολιτικές και περισσότερο στρατιωτικές υπηρεσίες. Η Γκεστάπο προέβαινε σε συλλήψεις, βασανισμούς και εγκλεισμούς των αντιδρώντων σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Επικεφαλής της Γκεστάπο ήταν επί σειρά ετών ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, ένας από τους πλέον αφοσιωμένους αλλά και απάνθρωπους οπαδούς του Χίτλερ, ο οποίος τελικά δολοφονήθηκε το 1942 στην Πράγα. Υπό την ηγεσία του αλλά και την έμπνευση του Αρχηγού των Σωμάτων Ασφαλείας του Ράιχ Χίμλερ, η Γκεστάπο εκτέλεσε σωρεία μεμονωμένων και ομαδικών εγκλημάτων καθώς και την εξόντωση των Εβραίων και άλλων μειονοτήτων όχι μόνον εντός της Γερμανίας αλλά και στις χώρες της Ευρώπης που είχαν περιέλθει υπό γερμανική κατοχή.

To De toda la vida (Εφ’ όρου ζωής) (Lisa Berger & Carol Mazer, 1986) είναι ένα ντοκιμαντέρ πάνω στην οργάνωση Mujeres Libres (Ελεύθερες Γυναίκες), το οποίο διηγείται, μέσω συνεντεύξεων, τη συμμετοχή τους στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και τον καθημερινό τους αγώνα ως αναρχικές και ως γυναίκες, στον πόλεμο και την Επανάσταση. Οι πρωταγωνίστριες μιλούν για το πώς αναμείχθηκαν στον πόλεμο, για τις σχέσεις τους με άλλες αναρχικές οργανώσεις και για τη ζωή τους μετά τον πόλεμο και το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο. Οι Mujeres Libres αποτελούν ακόμη ένα υπόδειγμα επαναστατικού φεμινισμού.

ΥΓ. Αν δεν εμφανίζονται οι ελληνικοί υπότιτλοι, πρέπει να τους επιλέξετε απ’ τη μπάρα στο κάτω μέρος του βίντεο. Το ντοκιμαντέρ θα ανέβει τις επόμενες ημέρες στον galaria tracker, με ενσωματωμένους υπότιτλους.

Όλοι οι επικεφαλείς της Χούντας της 21^ης Απριλίου του 1967 ήταν κατά την τετραετία της δικτατορίας Μεταξά μαθητές της σχολής Ευελπίδων. Η ακλόνητη πεποίθησή τους ήταν ότι το μόνο υγιές τμήμα του ελληνικού λαού ήταν ο Στρατός. Επομένως αυτός έπρεπε να αναλάβει την κυβέρνηση της χώρας.

Με τη λογοκρισία και την προπαγάνδα στα χρόνια της χούντας ασχολήθηκε ο Χρίστος Βασιλόπουλος σε μια εκπομπή του, το 2009. Αξίζει να την παρακολουθήσουμε στο βίντεο που παραθέτουμε.

Η εκπομπή θυμάται τις διάφορες μορφές λογοκρισίας που εφάρμοζε η δικτατορία των συνταγματαρχών. Μέσα από εφημερίδες, δίσκους και σκίτσα της εποχής, αλλά και μαρτυρίες δημοσιογράφων και καλλιτεχνών που υπέστησαν τη λογοκρισία, η εκπομπή σκιαγραφεί τους μηχανισμούς μέσω των οποίων διαμορφώνονταν η τότε δημόσια σφαίρα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πλήρης διαστρέβλωση των όσων έγιναν κατά τη κηδεία του Γ. Παπανδρέου.

Ο Χ. Βασιλόπουλος αξιοποιεί το αρχείο της ΕΡΤ για να εντοπίσει ντοκουμέντα και τεκμήρια που δίνουν την εικόνα της εποχής. Βρίσκει πολλούς λογοκριμένους δίσκους και παρουσιάζει τις ιστορίες των κομμένων τραγουδιών. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλεται σπάνιο οπτικό υλικό με τον θεωρητικό της χούντας Γ.  Γεωργαλά επί το έργο, σε ομιλίες και περιοδείες, καθώς και το κομμένο φιλμ από τη δίκη του Α. Παναγούλη.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Μια κρίση όχι μόνο οικονομική. Εν μέσω της αυστηρής λιτότητας, η χώρα έχει κατακλυστεί από μια κρίση ασύλου, τα θύματα της οποίας δεν είναι άλλα παρά οι πλέον ευάλωτοι: οι Πρόσφυγες, -συμπεριλαμβανωμένων των ανηλίκων- που άφησαν τα πάντα πίσω στην χώρα τους, με στόχο να βρουν ασφάλεια.

Ερχόμενοι στην Ελλάδα, αφήνονται άποροι και άστεγοι, αδύνατοι να κάνουν αίτηση για να στεγασθούν σε κάποιο άσυλο (ίδρυμα), ενώ επίσης απειλούνται από τις αυξανόμενες ρατσιστικές επιθέσεις. Εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, στέλνουν μήνυμα στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο: «Αφήστε μας να φύγουμε!»

Το ντοκυμαντέρ Into the Fire πρόκειται για ένα πείραμα στον τομέα της διανομής. Καθώς όλοι μιλάνε για το crowd-funding -τρόπος με το οποίο έγινε και η χρηματοδότηση του ντοκυμαντέρ- αποφασίζουμε να προχωρήσουμε αυτό το σκεπτικό ένα βήμα παραπέρα: Όχι μονάχα η παραγωγή, αλλά και η ίδια η διανομή του Into the Fire θα γίνει ως crowd-sourced. Στις 21 Απριλίου το Into the Fire θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα σε διάφορα website και πλατφόρμες σε ολόκληρο το διαδίκτυο. Μια ημιτελής ακόμη λίστα συμμΤο ντοκυμαντέρ Into the Fire πρόκειται για ένα πείραμα στον τομέα της διανομής. Καθώς όλοι μιλάνε για το crowd-funding -τρόπος με το οποίο έγινε και η χρηματοδότηση του ντοκυμαντέρ- αποφασίζουμε να προχωρήσουμε αυτό το σκεπτικό ένα βήμα παραπέρα: Όχι μονάχα η παραγωγή, αλλά και η ίδια η διανομή του Into the Fire θα γίνει ως crowd-sourced. Στις 21 Απριλίου το Into the Fire θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα σε διάφορα website και πλατφόρμες σε ολόκληρο το διαδίκτυο. Μια ημιτελής ακόμη λίστα συμμετεχόντων οργανισμών και blog είναι διαθέσιμη στο site του ντοκυμαντέρ.

Οι διεθνείς υπότιτλοι έχουν δημιουργηθεί επιτυχώς με την φιλοσοφία του crowd-sourced και την χρήση των social media. Μια ομάδα εθελοντών έχει μεταφράσει το film σε έναν αριθμό γλωσσών, ενώ νέοι εθελοντές συνεχίζουν να συμπληρώνουν την λίστα διαφόρων γλωσσών.ετεχόντων οργανισμών και blog είναι διαθέσιμη στο site του ντοκυμαντέρ.

πηγή: trenomag.wordpress.com

Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται τη σύγχρονη μετανάστευση μέσα από ένα οδοιπορικό στους εργασιακούς χώρους όπου απασχολούνται οι αλλοδαποί εργάτες, συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Ο μετανάστης σε αυτή την ταινία τεκμηρίωσης αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως «προϊόν» μιας μετακίνησης ανάγκης αλλά κυρίως ως το «αντικείμενο» μιας σκληρής εκμετάλλευσης της εργατικής του δύναμης.
Οι μετανάστες χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμοι προκειμένου να μεγιστοποιηθεί το κέρδος, καθώς βρίσκονται γύρω μας ουσιαστικά «αόρατοι», χωρίς να τους έχουν παραχωρηθεί έστω και τα στοιχειώδη εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματα.
Παράλληλα σκιαγραφείται η αγωνία τους για ένα καλύτερο μέλλον, οι δυσκολίες διαβίωσης, ενσωμάτωσης αλλά και ο διογκούμενος ρατσισμός που υφίστανται.
Μέσα σε αυτό το δυσοίωνο τοπίο, αναδύεται η αλληλεγγύη, η οργή και ο αγώνας ώστε να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους: τόσο ως απόκληροι «ξένοι», όσο και ως οι πλέον βάρβαρα εκμεταλλευόμενοι εργαζόμενοι.