Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στον Μπερλουσκόνι και τη Μαφία, οι μετανάστες στην Ιταλία βρίσκονται υπό διωγμό. Μαύροι, τσιγγάνοι, Ρουμάνοι και Σλάβοι βρίσκονται στο στόχαστρο. «Αγανακτισμένοι πολίτες» πυροβολούν Αφρικανούς, τσιγγάνικοι καταυλισμοί καίγονται από τον οργισμένο όχλο, εκτελεστές της Καμόρα θερίζουν αδιακρίτως μαύρους, και πολιτοφύλακες περιπολούν στους δρόμους των πόλεων σύμφωνα με το νέο αντιμεταναστευτικό νόμο.

«Στην ιστορία της Ιταλίας υπήρξε μια άλλη στιγμή, όταν σκέφτηκαν να εμπιστευτούν την ασφάλεια σε άτομα που γυρνούσαν στους δρόμους με το ίδιο χρώμα πουκάμισο», λέει η αποδυναμωμένη αριστερά κάνοντας σαφέστατους υπαινιγμούς για τους Μελανοχίτωνες του Μουσολίνι. Την ίδια ώρα ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, εξαίρει την ανδρεία των στρατιωτών του φασιστικού καθεστώτος, ενώ δήμαρχος της Αιώνιας Πόλης εκλέγεται ο Τζιάννι Αλλεμάνο, που στα νιάτα του ανήκε σε νεοφασιστικό κόμμα.

Προς τα πού βαδίζει η Ιταλία;

Είναι οι Ιταλοί ρατσιστές; Σίγουρα όχι όλοι. Ωστόσο μια σημαντική μερίδα της κοινωνίας κυρίως από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, έχουν «εκπαιδευτεί» εδώ και χρόνια από την μιντιακή αυτοκρατορία του Μπερλουσκόνι, να βλέπουν τον μετανάστη ως ανταγωνιστή, και ως εν δυνάμει εγκληματία.

Είναι μια καναδική ταινία ντοκιμαντέρ που ρίχνει μια κριτική ματιά στο ρόλο που οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ έπαιξε στην τραγική διάλυση της άλλοτε ειρηνικής και ευημερούσας Γιουγκοσλαβία. Η ταινία, γεμάτη με σπάνια πλάνα που δεν έχει ξαναδεί  το δυτικό κοινό, είναι μια δημιουργική απο πρώτο χέρι ματιά στο γιατί η Δύση παρενέβη στη γιουγκοσλαβική σύγκρουση. Με ένα εντυπωσιακό ρόστερ  συνεντεύξεων με τους ακαδημαϊκούς, διπλωμάτες, προσωπικότητες των μέσων ενημέρωσης και των απλών πολιτών της δημοκρατίες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η ταινία παρουσιάζει επίσης ιστορίες από τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία -. Οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από την εθνική τους προέλευση, ιστορίες ανδρείας και αυτοθυσίας.

Ο όρκος του μαχητή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Εγώ, παιδί του λαού της Ελλάδας και μαχητής του ΔΣΕ, ορκίζομαι να πολεμήσω με το όπλο στο χέρι, να χύσω το αίμα μου και να δώσω και την ίδια μου τη ζωή για να διώξω απ’ τα χώματα της πατρίδας μου και τον τελευταίο ξένο καταχτητή. Για να εξαφανίσω κάθε ίχνος φασισμού. Για να εξασφαλίσω και να υπερασπίσω την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μου. Για να εξασφαλίσω και να υπερασπίσω τη δημοκρατία, την τιμή, την εργασία, την περιουσία και την πρόοδο του λαού μου.
Ορκίζομαι να ‘μαι καλός, γενναίος και πειθαρχικός στρατιώτης, να εχτελώ όλες τις διαταγές των ανωτέρων μου, να τηρώ όλες τις διατάξεις του κανονισμού και να κρατώ τα μυστικά του ΔΣΕ.
Ορκίζομαι να ‘μαι υπόδειγμα καλής συμπεριφοράς προς το λαό, φορέας και εμψυχωτής στη λαϊκή ενότητα και συμφιλίωση και να αποφεύγω κάθε πράξη που θα με εκθέτει και θα με ατιμάζει, σαν άτομο και σαν μαχητή.
Ιδανικό μου έχω τη λεύτερη και ισχυρή δημοκρατική Ελλάδα και την πρόοδο και ευημερία του λαού. Και στην υπηρεσία του ιδανικού μου θέτω το όπλο μου και τη ζωή μου.
Αν ποτέ φανώ επίορκος και από κακή πρόθεση παραβώ τον όρκο μου ας πέσει πάνω μου αμείλικτο το τιμωρό χέρι της πατρίδας και το μίσος και η καταφρόνια του λαού μου.

Ιστορίες για ακροδεξιούς γερμανοτσολιάδες και φιλοσυστημικούς φασίστες…. και πως να τους αγνοήσετε. Ακόμη, η τελευταία πολιτική προκύρηξη του B.D Foxmoor

http://info-war.gr/2012/04/152/

Μισό αιώνα  μετά την δολοφονική επίθεση στη διαδήλωση κατά του Απαρτχάιντ στο Shapeville της Νότιας Αφρικής ο ρατσισμός συνεχίζει και μετράει χιλιάδες θύματα παγκοσμίως.

Η Ελλάδα μέσω της συνθήκης του Δουβλίνου ΙΙ έχει μετατραπεί σε μια αποθήκη ψυχών, καθώς μετανάστες κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την φτώχεια φτάνουν σε αυτή μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσουν τη βάναυση κυβερνητική πολιτική (εγχώρια και διεθνή) που τους στερεί το δικαίωμα εξόδου από την χώρα ταυτόχρονα με την αξιοπρεπή διαβίωση σε αυτή. Οι μετανάστες, χωρίς χαρτιά, χωρίς την ευκαιρία να έχουν βασικά δικαιώματα όπως στέγη, τροφή και περίθαλψη, δίνουν έναν καθημερινό αγώνα για την επιβίωση.

Στο ντοκυμαντέρ που ακολουθεί, τον Απρίλιο του 2012 μια ανεξάρτητη ομάδα προσπαθεί να  καταγράψει την καθημερινότητα, τις σκέψεις και τα όνειρα κάποιων απο τους εκατοντάδες μετανάστες  που «έχουν εγκλωβιστεί» στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Πειραϊκής – Πατραϊκής στην Πάτρα.

Όσο κι αν οι χώρες της Ε.Ε. υιοθετούν όλο και σκληρότερη πολιτική μετανάστευσης, ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι του Τρίτου Κόσμου αναζητούν καλύτερη τύχη κάπου αλλού. Το ντοκιμαντέρ τούς ακολουθεί σε αυτό το ταξίδι… απελπισίας.

Ο Jonas και ο Roland, 25 χρονών , φοιτητές απο το Μπενίν αποφάσισαν να αναζητήσουν εργασία στην Ευρώπη. Με € 150 σε μια κάλτσα και τους σάκους στις πλάτες τους, έθεσαν ως στόχο να διασχίσουν την ήπειρο, με βαριά καρδιά αφήνουν τις οικογένειές τους, αλλά και με ζωντανό ενθουσιασμό για το ταξίδι Σε σύντομο χρονικό διάστημα, το όνειρό τους μετατρέπεται σε εφιάλτη, και η Ευρώπη είναι ακόμη πολύ μακριά. Η ταινία καταγγέλλει το σκανδαλώδη σύστημα «λαθρέμπορων»., όπου και η αστυνομία συμμετέχει στην εκμετάλλευση της δεινής θέσης αυτών των ανθρώπων.

«Η Αγέλη των Λευκών Λύκων», το ντοκιμαντέρ του Εξάντα που γυρίστηκε στη Ρωσία, τη χώρα με τα περισσότερα θύματα από τους ναζί και σήμερα αντίστοιχα, τη χώρα με τους περισσότερους νεοναζί, γίνεται και για την Ελλάδα, πιο επίκαιρο από ποτέ.

Η άνοδος των Νεοναζί στην Ρωσία είναι κάτι παραπάνω από γεγονός! Στην Ρωσία υπάρχουν σήμερα οι περισσότεροι νεοναζί του κόσμου. Εξτρεμιστικές ιδέες περί φυλετικής καθαρότητας και εξολόθρευσης των μεταναστών, των ομοφυλοφίλων, των τοξικομανών και όλων «των άχρηστων ζιζανίων που μολύνουν τη Ρωσική Λευκή Φυλή», βρίσκουν εύφορο έδαφος σε ένα πληθυσμό του οποίου η εθνική περηφάνια πληγώθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. «Η Αγέλη των Λευκών Λύκων» είναι ένα ανατριχιαστικό ντοκιμαντέρ που καταγράφει την θανάσιμη δράση Ρώσων νεοναζιστών, τις ιστορίες των αθώων θυμάτων τους και την τρομακτική απειλή που ξεπροβάλλει στο Βορρά της Ευρώπης.

Είναι ένα από τα παράξενα αυτού του κόσμου. Η χώρα που σταμάτησε την ναζιστική πολεμική μηχανή με το αίμα 20.000.000 ανθρώπων, σήμερα συγκεντρώνει στο έδαφός της τους περισσότερους νεοναζί του κόσμου.

Ο Βετεράνος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κ. Μπόρις Στάμπλερ, δεν μπορεί να το πιστέψει. Με τα μετάλλιά του κρεμασμένα σειρές στο στήθος, αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν, να υπάρχουν νεοναζί, «στη χώρα που νίκησε το φασισμό»!

«Είναι ντροπή για τη Ρωσία να υπάρχουν σήμερα νέοι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτές τις μισανθρωπικές απόψεις!», λέει. «Σκοτώνουν τους ανθρώπους, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι της ίδιας εθνικότητας. Τι μπορείς να πεις σε αυτούς τους νέους;»

Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ήρθαν από την Ισπανία το 1492, όταν η Ιερά Εξέταση τους εξανάγκασε σε μαζική φυγή προκειμένου να αλλαξοπιστήσουν. Επί αιώνες συνέβαλαν στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης. Ζούσαν αρμονικά μαζί με τους Έλληνες και τους Τούρκους, αποτελούσαν δε τη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της πόλης, κάτι που συνεχίστηκε και μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912 από τον ελληνικό στρατό. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, η εβραϊκή κοινότητα έμελλε να ξεκληριστεί. Στο ντοκιμαντέρ καταγράφονται οι μαρτυρίες από πολλούς επιζήσαντες, τόσο για τα ωραία χρόνια, όσο και για το δράμα του Ολοκαυτώματος.

Παραγωγή:Ελληνική
Σκηνοθέτης: Δημήτρης Σοφιανόπουλος
Σενάριο: Βασίλης Βασιλικός
Παραγωγή: FS Productions