Σπονδυλωτή ταινία για τρεις ανθρώπους που πορεύονται προς μια οριακή στιγμή στη ζωή τους.

Xαρώνειο νόμισμα :
ένας αρχαιολόγος, που ο γιος του αυτοκτόνησε στο στρατό, ανακαλύπτει σε μια ανασκαφή έναν τάφο με το λείψανο ενός αξιωματικού των ελληνιστικών χρόνων.

H τελευταία νανόχηνα:
μια ομάδα ορνιθολόγων πηγαίνει στο Δέλτα του Έβρου για να βρει, με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου θηροφύλακα, την τελευταία νανόχηνα που κατοικεί στο βιότοπο. Η σύγκρουση του θηροφύλακα (Θανάσης Βέγγος) με τον ασυνείδητο κυνηγό θα είναι δραματική. Είναι ίσως η πιο συμβολική και συνάμα ρεαλιστική απεικόνιση μιας βαθιάς σύγκρουσης ανάμεσα σε δυο τύπους ανθρώπων, ανάμεσα σε δυο τύπους ηθικής, με φόντο ένα περιβάλλον υποβλητικό και ταυτόχρονα θανάσιμο. Στο επεισόδιο αυτό ο Βούλγαρης θέτει επίσης το θεμελιώδες ερώτημα πάνω στην αξία της ζωής: της ζωής του ανθρώπου και της ζωής του ζώου, τελευταίου μάρτυρα του είδους του.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε την ταινία του Χέρμαν Άξελμπανκ «Από τον Τσάρο στο Λένιν» του 1937. Την αφήγηση στην ελληνική γλώσσα κάνει ο Πασχάλης Τσαρουχάς.
Αυτή η ταινία χρειάστηκε 13 χρόνια για να ετοιμαστεί. Τα γυρίσματα έγιναν από 100 διαφορετικούς οπερατέρ στη διάρκεια της επανάστασης. Μερικές φωτογραφίες πάρθηκαν από τον φωτογράφο του τσάρου, άλλες από σοβιετικούς φωτογράφους, από το Γερμανικό επιτελείο, από πολεμικούς ανταποκριτές των γαλλικών, αγγλικών και γιαπωνέζικων στρατών κατοχής, από αμερικάνους πολεμικούς ανταποκριτές και μερικές από ιδιωτικές συλλογές.
Κάθε γεγονός που αναφέρεται είναι αυθεντικό και έχει μπει στη σωστή χρονολογική σειρά.

Η Ντάιαν Φόσεϊ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Φρανσίσκο, στην Καλιφόρνια. Από τον πατέρα της έμαθε να αγαπά τη φύση, αλλά οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν έξι ετών και η μητέρα της Kitty με τον πατριό της Richard Price, δεν την άφηναν να έχει κατοικίδια ζώα. Εξαιτίας της αγάπης της για τα ζώα μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις το 1950, με σχέδια για να γίνει κτηνίατρος. Μετά από δύο χρόνια, ωστόσο, πήγε στο San Jose State College, όπου εκπαιδεύτηκε ως εργοθεραπευτής. Πήρε το πτυχίο της το 1954. Το 1956 μετακόμισε στο Λούισβιλ του Κεντάκι, όπου έγινε επικεφαλής του τμήματος επαγγελματικής θεραπείας στο Νοσοκομείο Kosair για ασθενείς με ακρωτηριασμένα μέλη.
“Είχα αυτό το μεγάλο όνειρο, να πάω στην Αφρική, είπε μια φορά σε συνέντευξη στη Chicago Tribune. Το 1963 δανείστηκε χρήματα για να χρηματοδοτήσει ένα σαφάρι επτά εβδομάδων για την Αφρικανική ήπειρο. Συνάντησε τον Βρετανό ανθρωπολόγο LouiS Seymour Bazett Leakey και το πρώτο που είδε ήταν γορίλες στα βουνά κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού. Όταν είδε τον Leakey πάλι στο Louisville το 1966 και αυτός είπε ότι έψαχνε για μια γυναίκα να κάνει μια μακροχρόνια μελέτη για τους ορεινούς γορίλες, όπως έκανε η Jane Goodall με τους χιμπατζήδες, η Φόσεϊ δέχτηκε να πάει εθελοντικά.

Η ταινία έχει σημείο αναφοράς το αδιέξοδο και την καθημερινή βία στη ζωή των νέων στο κοινωνικό περιθώριο της γαλλικής πρωτεύουσας. Εικονογραφείται η αντίθεση των νέων αυτών με το λουστραρισμένο πλούσιο κέντρο της «πόλης του φωτός». Η δημιουργία «τρομοκρατών» εκ του μηδενός, μέσα από την αλληλεπίδραση αστυνομικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού στη σύγχρονη Γαλλία.Έχει κερδίσει βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών.

 Υπόθεση:
Ο Ματιέ Κασοβίτς μας δείχνει μία άλλη όψη του Παρισιού, όπου πρωταγωνιστούν τρεις νέοι, τριών «χρωμάτων» (λευκός, Αραβας και μαύρος) επί ένα 24ωρο περιφέρονται στο Παρίσι σαν άγρια θηρία. Ο λευκός βάζει το χέρι στην κωλότσεπη και σφίγγει το περίστροφο που έχει κλέψει από κάποιον μπάτσο. Θα σκοτώσει, δεν θα σκοτώσει; Κάθε τόσο σταματάνε και με αγωνία κοιτάνε τα νέα από τηλεοπτικές συσκευές, τοποθετημένες σε βιτρίνες μεγαλοκαταστημάτων. Ενας φίλος τους πεθαίνει στο νοσοκομείο από αδέσποτη αστυνομική σφαίρα. Μόλις εκπνεύσει, η εκδίκηση είναι δεδομένη. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού.