Δευτέρα, 29 Ιούνιος, 2026
ΤΑΙΝΙΕΣ

Σαν σήμερα το 1986 «έφυγε» από τη ζωή ο Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι (Andrei Tarkovsky) υπήρξε ο σημαντικότερος, ίσως, σκηνοθέτης που ανέδειξε το σοβιετικό σινεμά, μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν. Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1932 στην πόλη Ζαβράγιε της Ρωσίας και ήταν γιος του σημαντικού ποιητή Αρσένι Ταρκόφσκι.

Σπούδασε μουσική, ζωγραφική, γλυπτική και αραβικά, ενώ για ένα διάστημα εργάστηκε ως γεωλόγος στη Σιβηρία. Το 1956 εισέρχεται στην περίφημη κινηματογραφική σχολή της Μόσχας VGIK και παρακολουθεί μαθήματα, με δάσκαλο τον σπουδαίο σκηνοθέτη Μιχαήλ Ρομ (Αληθινός Φασισμός). Συμμαθητής του ήταν ένας άλλος μεγάλος της 7ης τέχνης, ο γεωργιανός Σεργκέι Παρατζάνωφ (Σαγιάτ Νόβα). Το 1960 αποφοιτά, υποβάλλοντας ως πτυχιακή εργασία τη διάρκειας 46 λεπτών ταινία Ο βιολιστής και ο οδοστρωτήρας, που ουσιαστικά αποτελεί την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά.

Συνέχεια

1985: Ντάιαν Φόσι, αμερικανίδα ζωολόγος, που αφιέρωσε τη ζωή της στη μελέτη των γοριλών. Την ιστορία της τη μάθαμε από την ταινία Γορίλες στην Ομίχλη. (Γεν. 16/1/1932)
Ζώντας σαν ερημίτης σε ένα τροπικό δάσος σε βουνό της Αφρικής, η Ντάιαν Φόσεϊ έμαθε περισσότερα για τον απειλούμενο με εξαφάνιση γορίλα από ό, τι είχε ποτέ γίνει γνωστό. Καθώς όλο και περισσότεροι γορίλες σκοτώνονταν από λαθροθήρες, άλλαξε από επιστήμονας σε δυναμικό υπερασπιστή του φυσικού περιβάλλοντος. Έδωσε τελικά τη ζωή της για τα ζώα που αγαπούσε.

Η Ντάιαν Φόσεϊ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Φρανσίσκο, στην Καλιφόρνια. Από τον πατέρα της έμαθε να αγαπά τη φύση, αλλά οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν έξι ετών και η μητέρα της Kitty με τον πατριό της Richard Price, δεν την άφηναν να έχει κατοικίδια ζώα. Εξαιτίας της αγάπης της για τα ζώα μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις το 1950, με σχέδια για να γίνει κτηνίατρος. Μετά από δύο χρόνια, ωστόσο, πήγε στο San Jose State College, όπου εκπαιδεύτηκε ως εργοθεραπευτής. Πήρε το πτυχίο της το 1954. Το 1956 μετακόμισε στο Λούισβιλ του Κεντάκι, όπου έγινε επικεφαλής του τμήματος επαγγελματικής θεραπείας στο Νοσοκομείο Kosair για ασθενείς με ακρωτηριασμένα μέλη.
“Είχα αυτό το μεγάλο όνειρο, να πάω στην Αφρική, είπε μια φορά σε συνέντευξη στη Chicago Tribune. Το 1963 δανείστηκε χρήματα για να χρηματοδοτήσει ένα σαφάρι επτά εβδομάδων για την Αφρικανική ήπειρο. Συνάντησε τον Βρετανό ανθρωπολόγο LouiS Seymour Bazett Leakey και το πρώτο που είδε ήταν γορίλες στα βουνά κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού. Όταν είδε τον Leakey πάλι στο Louisville το 1966 και αυτός είπε ότι έψαχνε για μια γυναίκα να κάνει μια μακροχρόνια μελέτη για τους ορεινούς γορίλες, όπως έκανε η Jane Goodall με τους χιμπατζήδες, η Φόσεϊ δέχτηκε να πάει εθελοντικά.

Συνέχεια

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1915 στην Αμαλιάδα. Από μαθητής του Γυμνασίου βρέθηκε στο δημοκρατικό κίνημα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».

Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ. Στον εμφύλιο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Παράλληλα με την καθοδηγητική του δουλειά, έγραψε άρθρα και μελέτες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νίκος Μπελογιάννης και 93 ακόμη σύντροφοί του -μεταξύ των οποίων ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στέργιος Γραμμένος και η Έλλη Ιωαννίδου- συλλαμβάνονται και στις 22 Οκτωβρίου 1951 οδηγούνται σε δίκη. Κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος ανακοινώνει την ετυμηγορία, πλαισιωμένος από τους στρατοδίκες Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον μετέπειτα δικτάτορα), Ν. Κομιάνο, Γ. Κοράκη, και Θ. Κυριακόπουλο. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μεταξύ των καταδικασθέντων σε θάνατο. Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό κλίμα φορτίζεται και πάλι επικίνδυνα.

Συνέχεια

Η ιστορική ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν για την ανταρσία των ναυτών του ομώνυμου θωρηκτού στην Οδησσό, το 1905, κατά την εποχή του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου.

Αρχικά το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, γεγονός που στενοχώρησε τον δημιουργό του. Επιπλέον, στις χώρες της Ευρώπης θεωρήθηκε αρχικά ιδιαίτερα προκλητική και απαγορεύτηκε. Μέχρι το 1954, το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» δεν είχε προβληθεί στην Αγγλία και την Ευρώπη. Ωστόσο, αργότερα η Δύση επιφύλαξε την αναγνώριση σε μια ασπρόμαυρη ταινία που θεωρείται η κορυφαία του βωβού κινηματογράφου.

Η ταινία υπήρξε παραγγελία της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης προς τον σκηνοθέτη, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα εικοσάχρονα της αποτυχημένης εξέγερσης του 1905 στην τσαρική Ρωσία. Ο Αϊζενστάιν επέλεξε να επικεντρωθεί σε ένα πραγματικό γεγονός, αυτό της εξέγερσης των ναυτών του θωρηκτού Ποτέμκιν.

Συνέχεια

Η ταινία έχει σημείο αναφοράς το αδιέξοδο και την καθημερινή βία στη ζωή των νέων στο κοινωνικό περιθώριο της γαλλικής πρωτεύουσας. Εικονογραφείται η αντίθεση των νέων αυτών με το λουστραρισμένο πλούσιο κέντρο της «πόλης του φωτός». Η δημιουργία «τρομοκρατών» εκ του μηδενός, μέσα από την αλληλεπίδραση αστυνομικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού στη σύγχρονη Γαλλία.Έχει κερδίσει βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών.

 Υπόθεση:
Ο Ματιέ Κασοβίτς μας δείχνει μία άλλη όψη του Παρισιού, όπου πρωταγωνιστούν τρεις νέοι, τριών «χρωμάτων» (λευκός, Αραβας και μαύρος) επί ένα 24ωρο περιφέρονται στο Παρίσι σαν άγρια θηρία. Ο λευκός βάζει το χέρι στην κωλότσεπη και σφίγγει το περίστροφο που έχει κλέψει από κάποιον μπάτσο. Θα σκοτώσει, δεν θα σκοτώσει; Κάθε τόσο σταματάνε και με αγωνία κοιτάνε τα νέα από τηλεοπτικές συσκευές, τοποθετημένες σε βιτρίνες μεγαλοκαταστημάτων. Ενας φίλος τους πεθαίνει στο νοσοκομείο από αδέσποτη αστυνομική σφαίρα. Μόλις εκπνεύσει, η εκδίκηση είναι δεδομένη. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού.

Συνέχεια

Αν το θεατρικό ήταν γροθιά στο στομάχι, το κινηματογραφικό είναι χαστούκι στο πρόσωπο. Για το «Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη ο λόγος, φαινόμενο πια του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου που έχει απασχολήσει εκατοντάδες χιλιάδες θεατές ως σήμερα _ και όχι μόνο εν Ελλάδι. Εκείνη η συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία με τη μάνα και τα δύο αγόρια της, το μεγάλο και σθεναρό, το μικρότερο και «προβληματικό», επειδή όλη τη δύναμη από το γάλα της πρώτης την πήρε ο πρωτότοκος, με αποτέλεσμα το δεύτερο παιδί να μείνει στεγνό από χυμούς και πνεύμα…

Μετανάστες από την Τιφλίδα μέσα στη χαβούζα της σύγχρονης Αθήνας, προσπαθούν να βρουν τρόπους για να καλυτερεύσουν την άθλια ζωή τους, να βρουν ένα κάποιο νόημα, αν και μέσα τους ξέρουν καλά ότι κάτι τέτοιο μόνο με θαύμα θα μπορούσε να επιτευχθεί και θαύματα δεν γίνονται. Βλέποντας το κινηματογραφικό «Γάλα» θα περίμενες ότι η πρώτη ταινία μυθοπλασίας τού ως τώρα τηλεοπτικού Γιώργου Σιούγα κάπου θα χώλαινε. Ελα όμως που δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Πρώτον, ο σεβασμός προς το κείμενο είναι τεράστιος, πράγμα όμως και κάπως λογικό, αφού ο ίδιος ο Κατσικονούρης συνεργάστηκε στο σενάριο με τον σκηνοθέτη Σιούγα.

Δεύτερον, οι ερμηνείες. Μένεις άφωνος. Παίζουν έτσι στην Ελλάδα; Απίστευτο! Οχι μόνον ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος που παίρνει με κλειστά μάτια το βραβείο α’ ανδρικού ρόλου στα επόμενα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου, αλλά και η σπαρακτική μάνα της Ιωάννας Τσιριγκούλη, ο μεγάλος αδελφός του Ομηρου Πουλάκη (που έχει όλο το βάρος του κόσμου στο κεφάλι του), μα και η κοπέλα του τελευταίου, η Ηρώ Μπέζου, αμήχανη ανάμεσα στον έρωτα και στο πρόβλημα. Τέτοια χημεία στο ευρύτερο σύνολο, πρωτοφανής. Αν μπορούσε να δοθεί Οσκαρ σε κάστινγκ, αυτή η ταινία θα το έπαιρνε.

Τρίτον, η σκηνοθεσία. Το έργο έχει ψυχή θεατρική, αλλά η ανάσα του είναι πέρα για πέρα κινηματογραφική, όπως δηλαδή οφείλει να είναι μια ταινία. Είναι σαν να βλέπεις Τσέχοφ σκηνοθετημένο από Σκορσέζε. Βοηθά μεν το γεγονός ότι ο Σιούγας βγάζει την κάμερα στον δρόμο, προσθέτοντας όλα όσα βλέποντας το θεατρικό ο θεατής φανταζόταν, αλλά τα εσωτερικά στην παράγκα της οικογένειας σε κρατούν ακίνητο στην καρέκλα, παρασυρμένο συν τοις άλλοις από τη φωτογραφία του Γιάννη Δρακουλαράκου, σκληρή και τρυφερή ταυτόχρονα.

Το «Γάλα» λοιπόν που άγγιξε τόσο κόσμο από το σανίδι και που ταυτίστηκε με τον αδικοχαμένο ηθοποιό Κωνσταντίνο Παπαχρόνη στον ρόλο του μικρότερου αδελφού δεν έγινε απλώς μια ταινία. Εγινε η ταινία που του άξιζε να γίνει, μια υπέροχη ταινία η οποία μακάρι να ανοίξει τον δρόμο ώστε και άλλα ελληνικά θεατρικά έργα να περνούν συχνότερα στον κινηματογράφο (διαβάστε συνέντευξη του Γιώργου Σιούγα).

πηγή: tovima.gr

http://www.youtube.com/watch?v=XfXZftXGlrs

Η ταινία επικεντρώνεται στην επιρροή του ξένου παράγοντα και στις εξαρτήσεις, για τα πολιτικά πράγματα της χώρας μας. Γίνεται προσπάθεια να καταγραφεί ο ρόλος του ξένου παράγοντα και των εκφραστών του στην Ελλάδα. Στην τρίωρη διάρκεια της ταινίας παρουσιάζονται – όπως τουλάχιστον εκτιμά ο δημιουργός της ταινίας – οι επιπτώσεις που είχαν οι αναμείξεις των ξένων παραγόντων στη χώρα μας. Η ταινία αναφέρεται στις συμφορές που γνώρισε ο ελληνικός λαός, κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής, του εμφυλίου πολέμου, της επτάχρονης δικτατορίας και της κυπριακής τραγωδίας. Η ιστορία περνά μέσα από τέσσερις ενότητες, στις οποίες εξετάζονται οι δομές τις ξένης εξάρτησης, ενώ καταγράφεται ο αγώνας του ελληνικού λαού για εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει και σπάνια υλικά με ντοκουμέντα του Φόρεϊν Οφις, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άγνωστα κινηματογραφικά επίκαιρα. Συνδετικός κρίκος για το δέσιμο των στοιχείων, είναι οι δοκιμές μιας ομάδας ηθοποιών, οι οποίοι ετοιμάζουν μια παράσταση πολιτικού θεάτρου.

Trivia: Η ταινία προβλήθηκε την σαιζόν 1978-1979 και έκοψε 69.917 εισιτήρια. Ήρθε στην 5η θέση σε 15 ταινίες. (retrodb.gr).

Συνέχεια

Σχολικό Έτος 2011-2012

8ο Μαθητικό Φεστιβάλ Ταινιών και Φωτό αφήγησης ‘Πες το με εικόνες’ – 2012

 

 

πηγη: http://epitropesdiodiastop.blogspot.gr/

Στο «Αυγό του φιδιού», στη μία εκ των δύο αγγλόφωνων ταινιών του, και ίσως τη μόνη ανοικτά πολιτική ταινία του, ο Μπέργκμαν περιγράφει μια εβδομάδα από τη ζωή δύο Αμερικανοεβραίων, του Άμπελ και της Μανουέλα, στο Βερολίνο του 1923. Οι ήρωες περιφέρονται σαν χαμένοι σ’ ένα μεσοπολεμικό Βερολίνο που το πλακώνουν η απελπισία, η ανεργία, ο πληθωρισμός, η πείνα, η παρακμή. Ένας ναζιστής γιατρός παρέχει καταφύγιο στους δυο τους, την τέως ερωμένη του και το φίλο της, δήθεν από συμπόνια, για να τους προστατέψει τάχα από τις διώξεις κατά των Εβραίων. Στην πραγματικότητα τους χρησιμοποιεί σαν ανθρώπινα πειραματόζωα. Όλα συμβαίνουν λίγα εικοσιτετράωρα μετά το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» του Χίτλερ, για την ανατροπή της γερμανικής κυβέρνησης. Στην, ηττημένη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανία, «σκάει το αυγό του φιδιού», το αυγό του Εθνικοσοσιαλισμού. Ο ναζισμός αρχίζει να δρα και να υποσκάπτει μεθοδικά τα θεμέλια της αστικής δημοκρατίας.
Μια ταινία που με την ζωντανή περιγραφή της φρίκης και της θηριωδίας των φασιστών, γίνεται κραυγή προς την ανθρωπότητα, την οποία καλεί να αγρυπνεί και να προσέχει αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια της και που εκκολάπτει το «αυγό του φιδιού».

Συνέχεια

Κατάσταση πολιορκίας (Etat de siege) του Κώστα Γαβρά (1973). Εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ με θέμα την απαγωγή, ανάκριση κι εκτέλεση του Νταν Μιτριόνε, εκπαιδευτή των λατινοαμερικανικών αστυνομιών στις σύγχρονες «τεχνικές ανάκρισης» της CIA, από τους αντάρτες πόλης Τουπαμάρος της Ουρουγουάης (1970)Ενας πράκτορας της CIA εκπαιδεύει τις υπηρεσίες ασφαλείας φιλικών χωρών σε σύγχρονες μεθόδους βασανισμού. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία του Νταν Μιτριόνε.
Ο Γαβράς μετα το Ζ , συνεχίζει το ταξίδι του ανά τον κόσμο εντοπίζοντας πολιτικές καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν δημοκρατικές, δίνοντας κι επισήμως σάρκα και οστά, ως κύριος εκφραστής του, σε ένα genre που μέχρι τώρα δεν υπήρχε καταχωρημένο στα αλμανάκ, το political thriller. Αυτή την φορά η στάση του γίνεται στην πολύπαθη λατινική Αμερική και την Ουρουγουάη, που μόλις έχει συνέλθει μετά από πολυετή κατάλυση του πολιτεύματος από τους στρατιωτικούς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως το κράτος λειτουργεί σύμφωνα με τους θεσμούς, αφού μέλη της κυβέρνησης είναι όλοι ζάπλουτοι επιχειρηματίες, που κινούνται σύμφωνα με τα συμφέροντα της αμερικανικής προσταγής.Σε αυτό το σημείο εισβάλλουν στην καθημερινότητα της χώρας – που περιβάλλεται από επίσης προβληματισμένες πολιτικά χώρες όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή -; οι Τουπαμάρος, που ενεργώντας μεθοδικά θα ξεκινήσουν μια σειρά απαγωγών, επιζητώντας ανταλλαγές με φυλακισμένους συντρόφους τους. Ανάμεσα στους απαχθέντες θα βρεθεί και ένας αμερικάνος που διατείνεται πως είναι εκπρόσωπος μια εταιρίας τηλεπικοινωνιών που θέλει να βελτιώσει το τηλεφωνικό δίκτυο της Ουρουγουάης. Η ιστορία ξεκινά από το τέλος της, δηλαδή την εύρεση του νεκρού κορμιού του Σαντορέ, και μέρα με την ημέρα σε διάστημα μιας εβδομάδας, ο Γαβράς μέσα από εκπληκτικές σκηνοθετικές εμπνεύσεις, αναδεικνύει το τι συνέβη στην απόσταση από το σκοτεινό βρώμικό δωμάτιο φυλακή μέχρι τα χλιδάτα σαλόνια των πολιτικών. Έξοχη για ακόμη μια φορά η ερμηνεία του Yves Montand, αυτή την φορά υποδυόμενος τον αρνητικό χαρακτήρα του στόρι, ενώ στο περιβάλλον του ξεχωρίζει η παρουσία του Renato Salvatori, ως σαδιστή αρχηγού της Αστυνομίας …;

Συνέχεια
Προηγούμενο1...424344...45Επόμενο Σελίδα 43 από 45

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 5 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η 3η οργανωτική συνέλευση της 19ης Αντιρατσιστικής Γιορτής στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο...

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»