Σενάριο: Jim Allen. Πρωταγωνιστούν: Ian Hurt, Rosana Pastor, Iciar Bollain, Tom Gilroy. Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία 1995. Διάρκεια: 109′.
Μια νεαρή κοπέλα, με αφορμή το θάνατο του κομμουνιστή παππού της (Ian Hart), ψάχνει στα πράγματά του και ανακαλύπτει ότι το 1936 είχε πάει να πολεμήσει στην Ισπανία κατά του Φράνκο. Μέσα λοιπόν από τα προσωπικά του πράγματα, φωτογραφίες και αποκόμματα εφημερίδων ξετυλίγεται η ιστορία του νεαρού κομμουνιστή άνεργου.
Ο Λόουτς παρόλο που χτίζει όλη την ταινία γύρω από τον χαρακτήρα του Ian Hart εντούτοις δε δημιουργεί έναν ήρωα με «θεϊκή υπόσταση». Αυτό το αντιλαμβανόμαστε από την αρχή όταν και ο πρωταγωνιστής εξηγεί στη φίλη του τα κίνητρα που τον ωθούν να κάνει το ταξίδι. Γιατί πηγαίνει λοιπόν στην Ισπανία; Γιατί δεν έχει γυναίκα και παιδιά και γιατί είναι άνεργος! Κίνητρα εμποτισμένα με το στοιχείο της ανθρώπινης αδυναμίας.
Όπως προανέφερα ο χαρακτήρας του Ian Hart είναι ο πυρήνας της ταινίας γύρω από τον οποίο ο Λόουτς βρίσκει την ευκαιρία να κάνει ένα σχόλιο για τον κομμουνισμό, την αριστερά και τη διάσπασή της που σε τελική ανάλυση οδηγεί στη συντριβή της. Δύο τα χαρακτηριστικά και κομβικά σημεία στην ταινία: Αφενός όταν μετά την απελευθέρωση ενός χωριού από τις δυνάμεις του Φράνκο, οι επαναστάτες συγκρούονται για το αν θα εφαρμόσουν τον κολεκτιβισμό. Έχουν χωθεί πίσω από ιδεολογικά χαρακώματα υφαίνοντας φανταστικούς εχθρούς, αγνοώντας τον πραγματικό εχθρό, τον Φράνκο.
Αφετέρου όταν καλούνται να αποφασίσουν αν θα ενταχθούν σε οργανωμένο στρατό ή όχι. Η σύγκρουση των επαναστατών είναι αναπόφευκτη. Αυτή τη φορά όμως η σύγκρουση δεν είναι λεκτική αλλά σώμα με σώμα. Τελικά ποιοι έχουν δίκιο; Οι σταλινικοί ή οι αγωνιστές του POUM (αντισταλινικό κίνημα); Ο ήρωας περιπλανιέται…
Η ταινία μας μεταφέρει στο Auschwitz κατά τη διάρκεια του Β! παγκόσμιου πολέμου.
Οι εβραίοι κρατούμενοι αποφασίζουν να κάνουν μια δίκη με κατηγορούμενο το θεό για όλα αυτά που τους συμβαίνουν, για τα καθημερινά εγκλήματα και τους βασανισμούς.
Η ταινία μπορεί να μην έχει εκθαμβωτικά effects και πολλές σκηνές μάχης αλλά σε καθηλώνει με τον λόγο της και αυτό είναι υπεραρκετό !!!!
Είναι παραγωγή του ABC και προβλήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2008.
Στους τόπους εξορίας (Μακρόνησο, Γυάρο, κλπ) εκτός από τους κομμουνιστές οδηγήθηκαν εκατοντάδες χωρικοί της Βόρειας Ελλάδας επειδή αισθάνονταν εθνικά Μακεδόνες…. Η καταγωγή τους ήταν πιο επικίνδυνη και από τον κομμουνισμό….. Γι αυτό έπρεπε να «συμμορφωθούν»…..
Το «Μπεντ» (Bent) ανοίγει με τον Mick Jagger να τραγουδά το «Indragsinging«, ένα μελαγχολικό τραγούδι για τις καλές στιγμές, που τελειώνουν στο Βερολίνο. Η παρουσία βέβαια του Mick Jagger δεν προσδίδει τίποτα περισσότερο από ένα όνομα το οποίο μπορεί να πουλήσει λίγο περισσότερα εισιτήρια. Ο Mick Jagger μοιάζει με μια ιδιότυπη ανάμειξη μεταξύ Sandra Bernhard και MaggieThatcher. Είναι στη σκηνή για λιγότερο από δέκα λεπτά.
Το «Μπεντ» είναι ένα περίεργο και σκοτεινό φιλμ. Η ταινία αρχίζει τις μέρες παρακμής του Βερολίνου, όταν οι Ναζί κατέλαβαν την πόλη. Η διαμορφωμένη πολιτική κατάσταση έχει σαν στόχο το ανελέητο κυνηγητό των ομοφυλόφιλων. Το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι από παράνομο έως θανατηφόρο. Ο Μαξ προτιμά να μένει κοντά στον αγαπημένο του Ρούντυ παρά να καταφεύγει στην ασφάλεια που θα είχε αν έφευγε για την Ολλανδία. Ο Μαξ και ο Ρούντυ ανακαλύπτονται απ’ τις αρχές και καταλήγουν σ’ ένα τραίνο με κατεύθυνση το στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Καθώς ο Ρούντυ βασανίζεται ο Μαξ επαναλαμβάνει στον εαυτό του: «Αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό. Αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό». Ένας άλλος φυλακισμένος τον συμβουλεύει πως μόνος τρόπος επιβίωσης είναι να απαρνηθεί τον εραστή του. Ο Μαξ ευθυγραμμίζεται με τη συμβουλή αυτή και αποδεικνύει ότι αξίζει το κίτρινο αστέρι και όχι το ροζ τρίγωνο. Σ’ αυτόν τον κόσμο είναι προτιμότερο να είσαι περιφρονημένος Εβραίος παρά περιφρονημένος ομοφυλόφιλος.
Η βία συμμετέχει εκτός κάμερας, αλλά ο ψυχολογικός βασανισμός που ασκείται από τους Ναζί στα θύματά τους εμφανίζεται με ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Σε μια παγερή παλέτα από γκρι, μαύρο και κόκκινο του αίματος βλέπουμε τον Μαξ να μεταμορφώνεται από ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα ον του οποίου η αιτία ύπαρξης έχει αντικατασταθεί από μια θερμή επιθυμία να ζήσει με κάθε κόστος.
«Ο άγνωστος» (1946) του Όρσον Γουέλς, η λογιζόμενη ως πρώτη ταινία που έδειξε πλάνα από στρατόπεδα συγκέντρωσης λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το φαινομενικά ήσυχο περιβάλλον μίας μικρής κολεγιακής κοινότητας στην Αγγλία, διαταράσσεται από τη δραπέτευση ενός γερμανικού εγκληματία πολέμου, που όμως στη πραγματικότητα έχει σχεδιαστεί από κυβερνητικούς πράκτορες με την ελπίδα, ότι ο φυγάς θα τους οδηγήσει σε άλλους κρυμμένους ναζί καταζητούμενους. Ο δραπέτης καταφεύγει στο σπίτι του καθηγητή Ράσκιν, που είναι ένας εγκληματίας πολέμου κρυμμένος, κοινωνικής της τάξης πόλης, τη Μέρι, ώστε έτσι να γίνει πολίτης υπεράνω υποψίας. Ο Ράσκιν, δε χάνει τον καιρό του με τον πρώην συμπολεμιστή του. Από φόβο μήπως τον προδώσει, τον σκοτώνει και κρύβει το πτώμα του. Αλλά στο μεταξύ υπάρχει ο κυβερνητικός πράκτορας που παρακολουθεί τον ναζί δραπέτη και εντοπίζει τον Ράσκιν. Η στενή παρακολούθηση προδίδει τη ναζιστική φιλοσοφία του Ρασκίν και τον εκθέτει στα μάτια της νεαρής γυναίκας του. Φτάνοντας πια στα όρια του παραλογισμού αποπειράται και πεθαίνει καρφωμένος πάνω σε ένα μηχανισμό συνδεδεμένο με ένα πελώριο ρολόι πύργου. Η ίντριγκα, οι συνεχείς ανατροπές, αλλά και ο εφιάλτης που πέφτει σαν πέπλο πάνω από τα κεφάλια των ηρώων, σαν μια θεόσταλτη δυστυχία, που έρχεται να ανατρέψει όχι μόνο τις ζωές τους, αλλά και να σημαδέψει την μοίρα για πάντα. Φόβος και τρόμος, που σταδιακά καταντάει ένας αδιέξοδος παραλογισμός περιγράφεται με έντονες σκιάσεις και ημιφωτισμούς, που παραπέμπουν σε θαυμαστά εικονοκλαστικά έργα. Οι φωτισμοί και οι γωνίες λήψης είναι εντυπωσιακές και πολλές σκηνές, όπως η τελευταία σεκάνς του έργου, με το θεαματικό θάνατο του ναζιστή, μένουν αξέχαστες στον θεατή.
Στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, δωδεκάχρονο αγόρι έρχεται αντιμέτωπο με τις κτηνωδίες που διαπράττουν τα στρατεύματα των Γερμανών εισβολέων στα εδάφη της σοβιετικής επαρχίας και αγωνίζεται για να διατηρήσει την αθωότητά του.
Η τελευταία και καλύτερη ταινία που γύρισε στην καριέρα του ο Ρώσος σκηνοθέτης (και συμμαθητής του Αντρέι Ταρκόφσκι στο σχολείο) χρειάστηκε να περιμένει πολλά έτη μέχρι να ολοκληρωθεί και χρηματοδοτήθηκε, προκειμένου να γιορτάσει τα σαραντάχρονα της νίκης των Σοβιετικών έναντι των Γερμανών. Τίποτα ηρωικό δεν συναντά, εν τούτοις, κανείς σε αυτή τη συγκλονιστική συμφωνία της βαρβαρότητας και του ανθρώπινου παραλόγου.
Αντλώντας από τις αποτρόπαιες μαζικές σφαγές που πραγματοποίησαν οι ναζιστικές δυνάμεις στα εδάφη αυτού που σήμερα αποτελεί τη Λευκορωσία, το φιλμ αποτελεί το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός υπερρεαλιστικού εφιάλτη, ιδωμένου στο μεγαλύτερο μέρος του μέσα από έντρομα παιδικά μάτια και βαμμένου ως επί το πλείστον με τα χρώματα του αίματος και της λάσπης.
Εναλλάσσοντας τον ντοκιμαντεριστικό ρεαλισμό με αναπάντεχα διαλείμματα λυρισμού, ο Κλίμοβ προσγειώνει σταδιακά τον θεατή σε μια μπαρόκ και συναισθηματικά εξοντωτική εμπειρία. Με τη βοήθεια μιας ηχητικής μπάντας στοιχειωμένης από ανάσες, κραυγές και χτυποκάρδια, ο σκηνοθέτης συλλαμβάνει σκηνές δυσβάσταχτης φρίκης και γνήσιου τρόμου και χρησιμοποιεί την παροξυσμική εικονογράφησή του για να διοχετεύει τακτικά ηλεκτροσόκ στον θεατή. Βεβαιώνοντας, έτσι, ότι τίποτε σε αυτό το εξπρεσιονιστικό και ασφυκτικό όραμα βίας δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Και μετατρέποντας το «Ελα Να Δεις» σε μια από τις πιο σφοδρές αντιπολεμικές δηλώσεις που έχει συντάξει ποτέ το σινεμά.
Mία από τις πρώτες πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του Ράσελ Κρόου και ουσιαστικά αυτή που του εξασφάλισε το εισιτήριο για το Χόλιγουντ, στο ρόλο του μέλους μιας εκτός ελέχγου νεοναζιστικής ομάδας της Μελβούρνης σε μια άγρια ταινία που ξεσήκωσε πλήθος συζητήσεων στην εποχή της και χάρισε στον πρωταγωνιστή της το βραβείο ερμηνείας του Αυστραλιανού ινστιτούτου κινηματογράφου.
http://youtu.be/Qaw976fjcZg?t=9m8s
O ΠΙΣΤΟΣ / THE BELIEVER – 2001 του Χένρι Μπιν
Άλλος ένας σημερινός χολιγουντιανός σούπερ σταρ, ο Ράιαν Γκόσλινγκ έκανε εντύπωση στα πρώτα βήματα της καριέρας του στο ρόλο ενος εβραίου που μετατρέπεται σε βίαιο αντισημίτη νεοναζί σε μια ταινία που κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Sundance.
http://youtu.be/U4NdBOcHoA0?t=1m51s
ΤΟ ΚΥΜΑ / DIE WELLE – 2008 του Ντένις Κάνσελ
Το «Κύμα» διαδραματίζεται σε ένα σύγχρονο γερμανικό λύκειο και είναι σαν ένα πείραμα που μοιάζει με ανατομία του ναζισμού. Το πείραμα αυτό γίνεται στο πλαίσιο μιας εκπαιδευτικής εβδομάδας, στη διάρκεια της οποίας μια σχολική τάξη μετατρέπεται σε εκκολαπτήριο νεοναζί. Ενας αντικομφορμιστής καθηγητής, πρώην ακτιβιστής, αναλαμβάνει απρόθυμα να οργανώσει στην τάξη του ένα εργαστήριο πολιτικής επιστήμης και να διερευνήσει την έννοια της αυτοκράτειας (η απόλυτη εξουσία, η πλήρης ελευθερία, η αυτοκυριαρχία), η οποία αποτελεί, κατά τεκμήριο, θεμέλιο της δικτατορίας. Οι μαθητές, που συμμετέχουν εθελοντικά στο «πείραμα», τον εκλέγουν αρχηγό της τάξης και αρχίζουν σταδιακά να απεμπολούν την ατομικότητά τους στο όνομα του ομαδικού πνεύματος. Ο καταλύτης γι’ αυτή τη μετάλλαξη της συμπεριφοράς τους είναι η αυστηρή πειθαρχία. Στα μέσα της εβδομάδας ντύνονται ομοιόμορφα, θέτουν τα όριά τους με τον υπόλοιπο κόσμο και αναζητούν ένα σύμβολο ως κώδικα επικοινωνίας, αλλά και σημάδι ισχύος της ομάδας τους. Προς τα τέλη της εβδομάδας, χαιρετούν στρατιωτικά και επιδίδονται σε βιαιότητες. Η σχέση δασκάλου – μαθητή έγινε σχέση λοχία -στρατιώτη και το δημοκρατικό σχολείο μετατράπηκε αίφνης σε κέντρο νεοσυλλέκτων! Στο «Κύμα», που έχει καταιγιστικό ρυθμό, το σχολείο μοιάζει με γκρίζα ζώνη. Η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και τα ιδανικά που λείπουν από το κοινωνικό περιβάλλον των παιδιών είναι τα στοιχεία που δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για πάσης φύσεως δικτατορίες. Μια κυτταρική ανάλυση του ναζισμού που θυμίζει το σινεμά του Μίκαελ Χάνεκε. Κόλουμπαϊν α λα γερμανικά.
ΡΩΜΗ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ / ROMA CITTA APERTA – του Ρομπέρτο Ροσελίνι – 1945
Η ταινία είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα του ιταλικού νεορεαλισμού. Κάτι που σημαίνει άρνηση χρησιμοποίησης επαγγελματιών ηθοποιών άρνηση του ντεκόρ και των στούντιο, άρνηση των αφηγηματικών συμβάσεων, αποδοχή ενός ρεαλισμού χωρίς όρια, όπου τα δραματουργικά «είδη» δεν είναι ποτέ σαφώς χωρισμένα και όπου αυτό που προέχει δεν είναι οι χαρακτήρες αλλά οι καταστάσεις.
Ως αισθητικό ανθρωπιστικό και πολιτικό ρεύμα, άσκησε μεγάλη επίδραση στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και χάρισε στην Ιταλία μια από τις πιο θαυμάσιε περιόδους κινηματογραφικής δημιουργίας.
Στην ταινία παρακολουθούμε τις περιπέτειες μιας ομάδας αντιστασιακών εναντίον των ναζιστών στη Ρώμη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, γυρισμένη αμέσως μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Φιλμ μανιφέστο με εκπληκτικές ερμηνείες.
http://youtu.be/hKVdrHSSEAs?t=3m24s
Η ΠΤΩΣΗ / DER UNTERGANG – 2004 του Όλιβερ Χιρσμπίγκελ Με τις τελευταίες αγωνιώδεις ημέρες του μεγαλύτερου εγκληματία όλων των εποχών Χίτλερ, που κατέληξαν στην αυτοκτονία του τον Απρίλιο του 1945 ασχολείται η ταινία «Η Πτώση» (Der Untergang) του γερμανού σκηνοθέτη Ολιβερ Χίρσμπιγκελ.
«Η Πτώση» δεν χάνει την ουσία ούτε για μια στιγμή, δεν συγκαλύπτει, δεν αποσιωπά, δεν ξεχνάει την πραγματική φύση του καθεστώτος: στις εισηγήσεις για εκκένωση του Βερολίνου για να σωθεί ο άμαχος πληθυσμός ο Χίτλερ απαντά «Αν ο πόλεμος χαθεί, δεν με αφορά αν χαθούν μαζί του και ανθρώπινες ζωές Δεν θα έχυνα στάλα δάκρυ γι αυτούς, γιατί θα πάθουν ό,τι τους αξίζει». Κάποια άλλη στιγμή ο Γκέμπελς θα συμπληρώσει ότι δεν νοιώθει κανέναν οίκτο για το γερμανικό λαό αφού ανέδειξε τους Εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία και θά πρεπε να γνωρίζει τι θα επακολουθήσει Μια κτηνωδία που υπογραμμίζεται όχι μόνο από τις εντολές του Χίτλερ για εκτέλεση στενών συνεργατών του- λίγες μέρες πριν ο ίδιος αυτοκτονήσει- αλλά και από τις εκτελέσεις απλών πολιτών που αρνούνται πια να πολεμήσουν, από ναζί αξιωματικούς που αμέσως μετά υψώνουν λευκή σημαία και παραδίδονται Το Βερολίνο έχει πια μεταβληθεί σε ερείπια, ολόκληρος ο πληθυσμός έχει αφεθεί στην τύχη του χωρίς τρόφιμα, συγκοινωνίες ή περίθαλψη των τραυματιών, η κατάληψη της πόλης είναι ζήτημα ωρών. Ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν αυτοκτονούν, ακολουθεί ο Γκέμπελς και η γυναίκα του που πρώτα θα δηλητηριάσει τα ίδια της τα παιδιά αφού «δεν αξίζει να ζήσουν σε ένα μέλλον χωρίς εθνικοσοσιαλισμό».
Το καλογραμμένο και ιστορικά ακριβές σενάριο της ταινίας βασίστηκε σε δύο βιβλία: το «Στο Μπούνκερ του Χίτλερ» του Γιοκίμ Φεστ αλλά και στο βιβλίο που γράφτηκε από την πραγματική γραμματέα του Χίτλερ, Τράουντλ Γιούνγκε «Bis zur letzten Stunde».
Αξίζει να γίνει ειδική αναφορά στην συγκλονιστική ερμηνεία του Μπρούνο Γκάντς («Τα φτερά του έρωτα»), που για τις ανάγκες του ρόλου μελέτησε οποιοδήποτε κινηματογραφικό ντοκουμέντο του Χίτλερ υπάρχει μεταφέροντας στην οθόνη κάθε μικρή χειρονομία ή ανεπαίσθητη σύσπαση του προσώπου του. Στην ερμηνεία του, απέδωσε έναν Χίτλερ κουρασμένο, νευρικό, με τρεμάμενο χέρι στα όρια της Πάρκινσον, εν τέλει έναν νέο Νοσφεράτου με έντονους μαύρους κύκλους στα μάτια που μέχρι την αυτοκτονία του συμπαρέσυρε στο θάνατο όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούσε.
Μια ηλικιωμένη γερμανίδα καθαρίστρια ερωτεύεται ένα νεαρό μαροκινό μετανάστη. Κορυφαία σπουδή πάνω στο ρατσισμό και τον έρωτα των μοναχικών ανθρώπων.
Η κινηματογραφική ταινία του Ράϊνερ Βέρνερ Φαϊσμπίντερ «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» είναι μια σπουδή επάνω στο χειρότερο είδος μοναξιάς, της μοναξιάς του ξένου και στο χειρότερο είδος του φόβου, που είναι ο φόβος γι΄ αυτήν.
Κι οι δυο ήρωες του έργου, ένας νεαρός μετανάστης στη Γερμανία και μια ηλικιωμένη Γερμανίδα υποφέρουν απ΄ τη μοναξιά του ξένου κι απ΄ το φόβο της, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ο άντρας γιατί ζει μακριά απ΄ την πατρίδα του, σε μια ξένη χώρα, κι η γυναίκα γιατί αποξενώθηκε απ΄ τα παιδιά της που έχουν τη δική τους ζωή και δεν την χρειάζονται.
Η αποξένωση και η έλλειψη της αγάπης που την προκαλεί είναι το κοινό στοιχείο στους δυο ήρωες του έργου, που από την πρώτη τους συνάντηση σε κάποιο μπαρ αισθάνονται έλξη ο ένας για τον άλλον, που γρήγορα τους οδηγεί στον ερωτικό δεσμό και στο γάμο, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας (η γυναίκα είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερη από τον άντρα).
Οι ήρωες του Φασμπίντερ μέσα απ΄ τις δυσκολίες και τα εμπόδια της ζωής κατανοούν ότι αυτό που προέχει είναι η αγάπη μεταξύ τους , που είναι η μόνη που μπόρεσε να διώξει από μέσα τους το φόβο. Όλα τα εμπόδια κι οι δυσκολίες τους, η διαφορετική φυλή, η διαφορά της ηλικίας, η εχθρική διάθεση των άλλων, ήταν επουσιώδη. Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν ικανό να τους κάνει να νιώσουν πάλι τη φοβερή μοναξιά του ξένου, που ένιωθαν προτού γνωριστούν κι αγαπήσουν ο ένας τον άλλον.»
Κάποια πράγματα όσο κι αν προσπαθείς να τα αλλάξεις, απλά δεν γίνεται. Μία αληθινή ιστορία που στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζει πολλές οικογένειες οι οποίες δεν μπορούν να αποδεχτούν την ομοφυλοφιλία, κυρίως όταν πρόκειται για το ίδιο τους το παιδί. Το «Prayers for Bobby» μας προβάλει έναν νέο και συγχυσμένο έφηβο που προσπαθεί απεγνωσμένα να καταλάβει τον εαυτό του και τον κόσμο του. Τελικά gay γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Κανένας επιστήμονας δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά μέχρι σήμερα. Πιστεύουν ότι τόσο η φύση όσο και η ανατροφή παίζουν εξίσου σημαντικό αλλά και περίπλοκο ρόλο για την ανάπτυξη της ομοφυλοφιλίας. Εδώ διακρίνουμε μία ενωμένη θρησκόληπτη οικογένεια η οποία ζει σύμφωνα με τον Θεό, την Βίβλο και το Άγιo Πνεύμα. Ένα τόσο συνταρακτικό γεγονός θα τα ανατρέψει όλα. Με ανάμικτα συναισθήματα παρακολουθούμε την εξέλιξη αυτής της ιστορίας γιατί πρόκειται για την διαφορετικότητα των ανθρώπων και κακά τα ψέματα δεν είναι κάτι που ο Έλληνας μπορεί να αποδεχθεί ή να προσπεράσει ή να συνηθίσει τόσο εύκολα. Ίσως αυτό είναι και το ωραιότερο κομμάτι της ταινίας, η μεγάλη ευαισθησία και η συγκίνηση που σου προκαλεί, σου δίνει μια διαφορετική οπτική πλευρά αλλά παράλληλα ανακαλύπτεις τις επιπτώσεις μίας λάθος κίνησης ή συμπεριφοράς σε καταστάσεις που μας τυφλώνουν και μας κάνουν απόλυτους. Η ηθοποιός Sigourney Weaver ενσαρκώνει τον ρόλο της ”Mary Griffith” και μας παρασύρει μαζί με τον νεαρό Ryan Kelley o οποίος ερμηνεύει τον ρόλο του ”Bobby”.
Πλοκή: Η Mary Griffith είναι μία γυναίκα με πολύ συντηρητικές απόψεις. Όταν αποκαλύπτετε ότι ο μικρότερος γιός της είναι gay, η ήρεμη ζωή τους κλονίζεται. Αντίθετα με τα υπόλοιπα μέλη η μητέρα του δεν το αποδέχεται και πιστεύει ότι με την βοήθεια προσευχών, ο Θεός θα γιατρέψει την ”αρρώστιά” του… Θα σταματήσω κάπου εδώ γιατί ακολουθούν πολλές ανατροπές και πρέπει να τις διαπιστώσετε μόνοι σας!
To «Prayers for Bobby» με ελληνικό τίτλο ”Προσευχές για τον Μπόμπι” είναι μία τηλεοπτική ταινία που κυκλοφόρησε στο lifetime δίκτυο στις 24 Ιανουαρίου του 2009 βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο.
Η Mary Griffith μεσολάβησε για την ημέρα των γκέι στο Γουόλνατ Κρόκ. Εκείνη την ημέρα οι άνθρωποι γιορτάζουν την διαφορετικότητά τους αντί να ντρέπονται.
Σενάριο: Jim Allen. Πρωταγωνιστούν: Ian Hurt, Rosana Pastor, Iciar Bollain, Tom Gilroy. Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία 1995. Διάρκεια: 109′.
Προηγούμενο
