«Ο άγνωστος» (1946) του Όρσον Γουέλς, η λογιζόμενη ως πρώτη ταινία που έδειξε πλάνα από στρατόπεδα συγκέντρωσης λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το φαινομενικά ήσυχο περιβάλλον μίας μικρής κολεγιακής κοινότητας στην Αγγλία, διαταράσσεται από τη δραπέτευση ενός γερμανικού εγκληματία πολέμου, που όμως στη πραγματικότητα έχει σχεδιαστεί από κυβερνητικούς πράκτορες με την ελπίδα, ότι ο φυγάς θα τους οδηγήσει σε άλλους κρυμμένους ναζί καταζητούμενους. Ο δραπέτης καταφεύγει στο σπίτι του καθηγητή Ράσκιν, που είναι ένας εγκληματίας πολέμου κρυμμένος, κοινωνικής της τάξης πόλης, τη Μέρι, ώστε έτσι να γίνει πολίτης υπεράνω υποψίας. Ο Ράσκιν, δε χάνει τον καιρό του με τον πρώην συμπολεμιστή του. Από φόβο μήπως τον προδώσει, τον σκοτώνει και κρύβει το πτώμα του. Αλλά στο μεταξύ υπάρχει ο κυβερνητικός πράκτορας που παρακολουθεί τον ναζί δραπέτη και εντοπίζει τον Ράσκιν. Η στενή παρακολούθηση προδίδει τη ναζιστική φιλοσοφία του Ρασκίν και τον εκθέτει στα μάτια της νεαρής γυναίκας του. Φτάνοντας πια στα όρια του παραλογισμού αποπειράται και πεθαίνει καρφωμένος πάνω σε ένα μηχανισμό συνδεδεμένο με ένα πελώριο ρολόι πύργου. Η ίντριγκα, οι συνεχείς ανατροπές, αλλά και ο εφιάλτης που πέφτει σαν πέπλο πάνω από τα κεφάλια των ηρώων, σαν μια θεόσταλτη δυστυχία, που έρχεται να ανατρέψει όχι μόνο τις ζωές τους, αλλά και να σημαδέψει την μοίρα για πάντα. Φόβος και τρόμος, που σταδιακά καταντάει ένας αδιέξοδος παραλογισμός περιγράφεται με έντονες σκιάσεις και ημιφωτισμούς, που παραπέμπουν σε θαυμαστά εικονοκλαστικά έργα. Οι φωτισμοί και οι γωνίες λήψης είναι εντυπωσιακές και πολλές σκηνές, όπως η τελευταία σεκάνς του έργου, με το θεαματικό θάνατο του ναζιστή, μένουν αξέχαστες στον θεατή.
Στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, δωδεκάχρονο αγόρι έρχεται αντιμέτωπο με τις κτηνωδίες που διαπράττουν τα στρατεύματα των Γερμανών εισβολέων στα εδάφη της σοβιετικής επαρχίας και αγωνίζεται για να διατηρήσει την αθωότητά του.
Η τελευταία και καλύτερη ταινία που γύρισε στην καριέρα του ο Ρώσος σκηνοθέτης (και συμμαθητής του Αντρέι Ταρκόφσκι στο σχολείο) χρειάστηκε να περιμένει πολλά έτη μέχρι να ολοκληρωθεί και χρηματοδοτήθηκε, προκειμένου να γιορτάσει τα σαραντάχρονα της νίκης των Σοβιετικών έναντι των Γερμανών. Τίποτα ηρωικό δεν συναντά, εν τούτοις, κανείς σε αυτή τη συγκλονιστική συμφωνία της βαρβαρότητας και του ανθρώπινου παραλόγου.
Αντλώντας από τις αποτρόπαιες μαζικές σφαγές που πραγματοποίησαν οι ναζιστικές δυνάμεις στα εδάφη αυτού που σήμερα αποτελεί τη Λευκορωσία, το φιλμ αποτελεί το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός υπερρεαλιστικού εφιάλτη, ιδωμένου στο μεγαλύτερο μέρος του μέσα από έντρομα παιδικά μάτια και βαμμένου ως επί το πλείστον με τα χρώματα του αίματος και της λάσπης.
Εναλλάσσοντας τον ντοκιμαντεριστικό ρεαλισμό με αναπάντεχα διαλείμματα λυρισμού, ο Κλίμοβ προσγειώνει σταδιακά τον θεατή σε μια μπαρόκ και συναισθηματικά εξοντωτική εμπειρία. Με τη βοήθεια μιας ηχητικής μπάντας στοιχειωμένης από ανάσες, κραυγές και χτυποκάρδια, ο σκηνοθέτης συλλαμβάνει σκηνές δυσβάσταχτης φρίκης και γνήσιου τρόμου και χρησιμοποιεί την παροξυσμική εικονογράφησή του για να διοχετεύει τακτικά ηλεκτροσόκ στον θεατή. Βεβαιώνοντας, έτσι, ότι τίποτε σε αυτό το εξπρεσιονιστικό και ασφυκτικό όραμα βίας δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Και μετατρέποντας το «Ελα Να Δεις» σε μια από τις πιο σφοδρές αντιπολεμικές δηλώσεις που έχει συντάξει ποτέ το σινεμά.
Mία από τις πρώτες πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του Ράσελ Κρόου και ουσιαστικά αυτή που του εξασφάλισε το εισιτήριο για το Χόλιγουντ, στο ρόλο του μέλους μιας εκτός ελέχγου νεοναζιστικής ομάδας της Μελβούρνης σε μια άγρια ταινία που ξεσήκωσε πλήθος συζητήσεων στην εποχή της και χάρισε στον πρωταγωνιστή της το βραβείο ερμηνείας του Αυστραλιανού ινστιτούτου κινηματογράφου.
http://youtu.be/Qaw976fjcZg?t=9m8s
O ΠΙΣΤΟΣ / THE BELIEVER – 2001 του Χένρι Μπιν
Άλλος ένας σημερινός χολιγουντιανός σούπερ σταρ, ο Ράιαν Γκόσλινγκ έκανε εντύπωση στα πρώτα βήματα της καριέρας του στο ρόλο ενος εβραίου που μετατρέπεται σε βίαιο αντισημίτη νεοναζί σε μια ταινία που κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Sundance.
http://youtu.be/U4NdBOcHoA0?t=1m51s
ΤΟ ΚΥΜΑ / DIE WELLE – 2008 του Ντένις Κάνσελ
Το «Κύμα» διαδραματίζεται σε ένα σύγχρονο γερμανικό λύκειο και είναι σαν ένα πείραμα που μοιάζει με ανατομία του ναζισμού. Το πείραμα αυτό γίνεται στο πλαίσιο μιας εκπαιδευτικής εβδομάδας, στη διάρκεια της οποίας μια σχολική τάξη μετατρέπεται σε εκκολαπτήριο νεοναζί. Ενας αντικομφορμιστής καθηγητής, πρώην ακτιβιστής, αναλαμβάνει απρόθυμα να οργανώσει στην τάξη του ένα εργαστήριο πολιτικής επιστήμης και να διερευνήσει την έννοια της αυτοκράτειας (η απόλυτη εξουσία, η πλήρης ελευθερία, η αυτοκυριαρχία), η οποία αποτελεί, κατά τεκμήριο, θεμέλιο της δικτατορίας. Οι μαθητές, που συμμετέχουν εθελοντικά στο «πείραμα», τον εκλέγουν αρχηγό της τάξης και αρχίζουν σταδιακά να απεμπολούν την ατομικότητά τους στο όνομα του ομαδικού πνεύματος. Ο καταλύτης γι’ αυτή τη μετάλλαξη της συμπεριφοράς τους είναι η αυστηρή πειθαρχία. Στα μέσα της εβδομάδας ντύνονται ομοιόμορφα, θέτουν τα όριά τους με τον υπόλοιπο κόσμο και αναζητούν ένα σύμβολο ως κώδικα επικοινωνίας, αλλά και σημάδι ισχύος της ομάδας τους. Προς τα τέλη της εβδομάδας, χαιρετούν στρατιωτικά και επιδίδονται σε βιαιότητες. Η σχέση δασκάλου – μαθητή έγινε σχέση λοχία -στρατιώτη και το δημοκρατικό σχολείο μετατράπηκε αίφνης σε κέντρο νεοσυλλέκτων! Στο «Κύμα», που έχει καταιγιστικό ρυθμό, το σχολείο μοιάζει με γκρίζα ζώνη. Η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και τα ιδανικά που λείπουν από το κοινωνικό περιβάλλον των παιδιών είναι τα στοιχεία που δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για πάσης φύσεως δικτατορίες. Μια κυτταρική ανάλυση του ναζισμού που θυμίζει το σινεμά του Μίκαελ Χάνεκε. Κόλουμπαϊν α λα γερμανικά.
ΡΩΜΗ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ / ROMA CITTA APERTA – του Ρομπέρτο Ροσελίνι – 1945
Η ταινία είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα του ιταλικού νεορεαλισμού. Κάτι που σημαίνει άρνηση χρησιμοποίησης επαγγελματιών ηθοποιών άρνηση του ντεκόρ και των στούντιο, άρνηση των αφηγηματικών συμβάσεων, αποδοχή ενός ρεαλισμού χωρίς όρια, όπου τα δραματουργικά «είδη» δεν είναι ποτέ σαφώς χωρισμένα και όπου αυτό που προέχει δεν είναι οι χαρακτήρες αλλά οι καταστάσεις.
Ως αισθητικό ανθρωπιστικό και πολιτικό ρεύμα, άσκησε μεγάλη επίδραση στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και χάρισε στην Ιταλία μια από τις πιο θαυμάσιε περιόδους κινηματογραφικής δημιουργίας.
Στην ταινία παρακολουθούμε τις περιπέτειες μιας ομάδας αντιστασιακών εναντίον των ναζιστών στη Ρώμη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, γυρισμένη αμέσως μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Φιλμ μανιφέστο με εκπληκτικές ερμηνείες.
http://youtu.be/hKVdrHSSEAs?t=3m24s
Η ΠΤΩΣΗ / DER UNTERGANG – 2004 του Όλιβερ Χιρσμπίγκελ Με τις τελευταίες αγωνιώδεις ημέρες του μεγαλύτερου εγκληματία όλων των εποχών Χίτλερ, που κατέληξαν στην αυτοκτονία του τον Απρίλιο του 1945 ασχολείται η ταινία «Η Πτώση» (Der Untergang) του γερμανού σκηνοθέτη Ολιβερ Χίρσμπιγκελ.
«Η Πτώση» δεν χάνει την ουσία ούτε για μια στιγμή, δεν συγκαλύπτει, δεν αποσιωπά, δεν ξεχνάει την πραγματική φύση του καθεστώτος: στις εισηγήσεις για εκκένωση του Βερολίνου για να σωθεί ο άμαχος πληθυσμός ο Χίτλερ απαντά «Αν ο πόλεμος χαθεί, δεν με αφορά αν χαθούν μαζί του και ανθρώπινες ζωές Δεν θα έχυνα στάλα δάκρυ γι αυτούς, γιατί θα πάθουν ό,τι τους αξίζει». Κάποια άλλη στιγμή ο Γκέμπελς θα συμπληρώσει ότι δεν νοιώθει κανέναν οίκτο για το γερμανικό λαό αφού ανέδειξε τους Εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία και θά πρεπε να γνωρίζει τι θα επακολουθήσει Μια κτηνωδία που υπογραμμίζεται όχι μόνο από τις εντολές του Χίτλερ για εκτέλεση στενών συνεργατών του- λίγες μέρες πριν ο ίδιος αυτοκτονήσει- αλλά και από τις εκτελέσεις απλών πολιτών που αρνούνται πια να πολεμήσουν, από ναζί αξιωματικούς που αμέσως μετά υψώνουν λευκή σημαία και παραδίδονται Το Βερολίνο έχει πια μεταβληθεί σε ερείπια, ολόκληρος ο πληθυσμός έχει αφεθεί στην τύχη του χωρίς τρόφιμα, συγκοινωνίες ή περίθαλψη των τραυματιών, η κατάληψη της πόλης είναι ζήτημα ωρών. Ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν αυτοκτονούν, ακολουθεί ο Γκέμπελς και η γυναίκα του που πρώτα θα δηλητηριάσει τα ίδια της τα παιδιά αφού «δεν αξίζει να ζήσουν σε ένα μέλλον χωρίς εθνικοσοσιαλισμό».
Το καλογραμμένο και ιστορικά ακριβές σενάριο της ταινίας βασίστηκε σε δύο βιβλία: το «Στο Μπούνκερ του Χίτλερ» του Γιοκίμ Φεστ αλλά και στο βιβλίο που γράφτηκε από την πραγματική γραμματέα του Χίτλερ, Τράουντλ Γιούνγκε «Bis zur letzten Stunde».
Αξίζει να γίνει ειδική αναφορά στην συγκλονιστική ερμηνεία του Μπρούνο Γκάντς («Τα φτερά του έρωτα»), που για τις ανάγκες του ρόλου μελέτησε οποιοδήποτε κινηματογραφικό ντοκουμέντο του Χίτλερ υπάρχει μεταφέροντας στην οθόνη κάθε μικρή χειρονομία ή ανεπαίσθητη σύσπαση του προσώπου του. Στην ερμηνεία του, απέδωσε έναν Χίτλερ κουρασμένο, νευρικό, με τρεμάμενο χέρι στα όρια της Πάρκινσον, εν τέλει έναν νέο Νοσφεράτου με έντονους μαύρους κύκλους στα μάτια που μέχρι την αυτοκτονία του συμπαρέσυρε στο θάνατο όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούσε.
Μια ηλικιωμένη γερμανίδα καθαρίστρια ερωτεύεται ένα νεαρό μαροκινό μετανάστη. Κορυφαία σπουδή πάνω στο ρατσισμό και τον έρωτα των μοναχικών ανθρώπων.
Η κινηματογραφική ταινία του Ράϊνερ Βέρνερ Φαϊσμπίντερ «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» είναι μια σπουδή επάνω στο χειρότερο είδος μοναξιάς, της μοναξιάς του ξένου και στο χειρότερο είδος του φόβου, που είναι ο φόβος γι΄ αυτήν.
Κι οι δυο ήρωες του έργου, ένας νεαρός μετανάστης στη Γερμανία και μια ηλικιωμένη Γερμανίδα υποφέρουν απ΄ τη μοναξιά του ξένου κι απ΄ το φόβο της, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ο άντρας γιατί ζει μακριά απ΄ την πατρίδα του, σε μια ξένη χώρα, κι η γυναίκα γιατί αποξενώθηκε απ΄ τα παιδιά της που έχουν τη δική τους ζωή και δεν την χρειάζονται.
Η αποξένωση και η έλλειψη της αγάπης που την προκαλεί είναι το κοινό στοιχείο στους δυο ήρωες του έργου, που από την πρώτη τους συνάντηση σε κάποιο μπαρ αισθάνονται έλξη ο ένας για τον άλλον, που γρήγορα τους οδηγεί στον ερωτικό δεσμό και στο γάμο, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας (η γυναίκα είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερη από τον άντρα).
Οι ήρωες του Φασμπίντερ μέσα απ΄ τις δυσκολίες και τα εμπόδια της ζωής κατανοούν ότι αυτό που προέχει είναι η αγάπη μεταξύ τους , που είναι η μόνη που μπόρεσε να διώξει από μέσα τους το φόβο. Όλα τα εμπόδια κι οι δυσκολίες τους, η διαφορετική φυλή, η διαφορά της ηλικίας, η εχθρική διάθεση των άλλων, ήταν επουσιώδη. Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν ικανό να τους κάνει να νιώσουν πάλι τη φοβερή μοναξιά του ξένου, που ένιωθαν προτού γνωριστούν κι αγαπήσουν ο ένας τον άλλον.»
Κάποια πράγματα όσο κι αν προσπαθείς να τα αλλάξεις, απλά δεν γίνεται. Μία αληθινή ιστορία που στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζει πολλές οικογένειες οι οποίες δεν μπορούν να αποδεχτούν την ομοφυλοφιλία, κυρίως όταν πρόκειται για το ίδιο τους το παιδί. Το «Prayers for Bobby» μας προβάλει έναν νέο και συγχυσμένο έφηβο που προσπαθεί απεγνωσμένα να καταλάβει τον εαυτό του και τον κόσμο του. Τελικά gay γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Κανένας επιστήμονας δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά μέχρι σήμερα. Πιστεύουν ότι τόσο η φύση όσο και η ανατροφή παίζουν εξίσου σημαντικό αλλά και περίπλοκο ρόλο για την ανάπτυξη της ομοφυλοφιλίας. Εδώ διακρίνουμε μία ενωμένη θρησκόληπτη οικογένεια η οποία ζει σύμφωνα με τον Θεό, την Βίβλο και το Άγιo Πνεύμα. Ένα τόσο συνταρακτικό γεγονός θα τα ανατρέψει όλα. Με ανάμικτα συναισθήματα παρακολουθούμε την εξέλιξη αυτής της ιστορίας γιατί πρόκειται για την διαφορετικότητα των ανθρώπων και κακά τα ψέματα δεν είναι κάτι που ο Έλληνας μπορεί να αποδεχθεί ή να προσπεράσει ή να συνηθίσει τόσο εύκολα. Ίσως αυτό είναι και το ωραιότερο κομμάτι της ταινίας, η μεγάλη ευαισθησία και η συγκίνηση που σου προκαλεί, σου δίνει μια διαφορετική οπτική πλευρά αλλά παράλληλα ανακαλύπτεις τις επιπτώσεις μίας λάθος κίνησης ή συμπεριφοράς σε καταστάσεις που μας τυφλώνουν και μας κάνουν απόλυτους. Η ηθοποιός Sigourney Weaver ενσαρκώνει τον ρόλο της ”Mary Griffith” και μας παρασύρει μαζί με τον νεαρό Ryan Kelley o οποίος ερμηνεύει τον ρόλο του ”Bobby”.
Πλοκή: Η Mary Griffith είναι μία γυναίκα με πολύ συντηρητικές απόψεις. Όταν αποκαλύπτετε ότι ο μικρότερος γιός της είναι gay, η ήρεμη ζωή τους κλονίζεται. Αντίθετα με τα υπόλοιπα μέλη η μητέρα του δεν το αποδέχεται και πιστεύει ότι με την βοήθεια προσευχών, ο Θεός θα γιατρέψει την ”αρρώστιά” του… Θα σταματήσω κάπου εδώ γιατί ακολουθούν πολλές ανατροπές και πρέπει να τις διαπιστώσετε μόνοι σας!
To «Prayers for Bobby» με ελληνικό τίτλο ”Προσευχές για τον Μπόμπι” είναι μία τηλεοπτική ταινία που κυκλοφόρησε στο lifetime δίκτυο στις 24 Ιανουαρίου του 2009 βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο.
Η Mary Griffith μεσολάβησε για την ημέρα των γκέι στο Γουόλνατ Κρόκ. Εκείνη την ημέρα οι άνθρωποι γιορτάζουν την διαφορετικότητά τους αντί να ντρέπονται.
Μια ανύπαντρη μητέρα από την Τσεχία, ένα επίδοξο μοντέλο από την Ουκρανία κι ένα παιδί που απήχθει από σύγχρονους δουλέμπορους στις Φιλιππίνες, είναι ορισμένες από τις ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης που ξεδιπλώνονται στην ταινία…
Σκληρές εικόνες, απίστευτες ιστορίες, σοκαριστικά πλάνα, συνθέτουν το παζλ της ταινίας που καθηλώνει.
Ιστορίες νέων γυναικών, ακόμα και παιδιών που έπεσαν θύματα του διεθνούς κυκλώματος της πορνείας. Το τέλος της ταινίας παρουσιάζει μια αλήθεια που όλοι είτε αγνοούμε είτε αρνούμαστε να πιστέψουμε…
Κάθε χρόνο εκατομμύρια γυναίκες και μικρά παιδιά ( αγόρια και κορίτσια ) πωλούνται χωρίς την θέληση τους ως σεξουαλικά αντικείμενα και βιώνουν τον μεγαλύτερο εξευτελισμό…
Σπονδυλωτή ταινία για τρεις ανθρώπους που πορεύονται προς μια οριακή στιγμή στη ζωή τους.
Xαρώνειο νόμισμα : ένας αρχαιολόγος, που ο γιος του αυτοκτόνησε στο στρατό, ανακαλύπτει σε μια ανασκαφή έναν τάφο με το λείψανο ενός αξιωματικού των ελληνιστικών χρόνων.
H τελευταία νανόχηνα: μια ομάδα ορνιθολόγων πηγαίνει στο Δέλτα του Έβρου για να βρει, με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου θηροφύλακα, την τελευταία νανόχηνα που κατοικεί στο βιότοπο. Η σύγκρουση του θηροφύλακα (Θανάσης Βέγγος) με τον ασυνείδητο κυνηγό θα είναι δραματική. Είναι ίσως η πιο συμβολική και συνάμα ρεαλιστική απεικόνιση μιας βαθιάς σύγκρουσης ανάμεσα σε δυο τύπους ανθρώπων, ανάμεσα σε δυο τύπους ηθικής, με φόντο ένα περιβάλλον υποβλητικό και ταυτόχρονα θανάσιμο. Στο επεισόδιο αυτό ο Βούλγαρης θέτει επίσης το θεμελιώδες ερώτημα πάνω στην αξία της ζωής: της ζωής του ανθρώπου και της ζωής του ζώου, τελευταίου μάρτυρα του είδους του.
Σήμερα σας παρουσιάζουμε την ταινία του Χέρμαν Άξελμπανκ «Από τον Τσάρο στο Λένιν» του 1937. Την αφήγηση στην ελληνική γλώσσα κάνει ο Πασχάλης Τσαρουχάς. Αυτή η ταινία χρειάστηκε 13 χρόνια για να ετοιμαστεί. Τα γυρίσματα έγιναν από 100 διαφορετικούς οπερατέρ στη διάρκεια της επανάστασης. Μερικές φωτογραφίες πάρθηκαν από τον φωτογράφο του τσάρου, άλλες από σοβιετικούς φωτογράφους, από το Γερμανικό επιτελείο, από πολεμικούς ανταποκριτές των γαλλικών, αγγλικών και γιαπωνέζικων στρατών κατοχής, από αμερικάνους πολεμικούς ανταποκριτές και μερικές από ιδιωτικές συλλογές. Κάθε γεγονός που αναφέρεται είναι αυθεντικό και έχει μπει στη σωστή χρονολογική σειρά.
Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 5 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η 3η οργανωτική συνέλευση της 19ης Αντιρατσιστικής Γιορτής στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο...
«Ο άγνωστος» (1946) του Όρσον Γουέλς, η λογιζόμενη ως πρώτη ταινία που έδειξε πλάνα από στρατόπεδα συγκέντρωσης λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Προηγούμενο
