του Θάνου Καμήλαλη
Με τον βασικό μάρτυρα κατηγορίας, τον μόνο που «αναγνωρίζει» τους κατηγορούμενους να μην εμφανίζεται στο δικαστήριο και την Εισαγγελία να κρίνει ότι «δεν μπορεί να τον βρει». Με αποκλεισμό των δημοσιογράφων αλλά και δικηγόρων – παρατηρητών από διεθνείς οργανώσεις από την αίθουσα. Με δύο υπουργούς της κυβέρνησης να πανηγυρίζουν από την ώρα των συλλήψεων (ή και πριν από αυτές) ότι «πιάσαμε τους εμπρηστές της Μόριας». Και με μία «πραγματογνωμοσύνη – κουρελόχαρτο», όπως καταγγέλλεται, ενός εγκληματολόγου – ανθρωπολόγου που διάβασε ακτινογραφίες για να κρίνει αν οι κατηγορούμενοι είναι ανήλικοι ή όχι. Κάπως έτσι, εν μέσω και άλλων παρατυπιών, οι έξι κατηγορούμενοι για τον εμπρησμό της Μόριας καταδικάστηκαν, σε δύο δίκες – παρωδία, μία τον Μάρτιο και μία πριν λίγες μέρες, με αποτελέσματα που μοιάζουν προαποφασισμένα. Δίπλα στις στάχτες ενός καταυλισμού που χαρακτηρίστηκε επανειλημμένα «η ντροπή της Ευρώπης», φαίνεται ότι κάηκαν και βασικοί κανόνες Δικαίου.
