της Μαριάννας Χιονά
«Το θέατρο είναι το οξυγόνο μου. Η ανάσα που μου είχε κοπεί. Η έκφραση μου. Μέσα από αυτό μπορώ να αναπνέω ξανά». Με αυτά τα λόγια, ο Αλέξανδρος περιγράφει την εμπειρία του από τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού. Στο θεραπευτικό – σωφρονιστικό κατάστημα κρατείται εδώ και 21 χρόνια. Από το κελί του βγαίνει σπάνια. Συνήθως μόνο για τσιγάρα. Κι όμως με το θέατρο νιώθει ότι έχει ένα κίνητρο. «Έχω ένα λόγο να βγαίνω από το κελί μου», λέει. Ο Αλέξανδρος είναι ένας από τους 30 θεραπευόμενους – κρατούμενους, που έχουν ωφεληθεί από το Εργαστήριο Προσωπικής Ανάπτυξης Κρατουμένων (ΕΠΑΚ), που εφαρμόζεται σε σωφρονιστικά καταστήματα, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και εμψυχωτή, Στάθη Γράψα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, υλοποιείται υπό την αιγίδα του Εθνικού Θεάτρου. Στο τέλος κάθε δράσης του παρουσιάζεται μία θεατρική παράσταση, την οποία γράφουν τα μέλη της ομάδας. Για την παρουσίαση της στο Ψυχιατρείο, το εντευκτήριο του κτιρίου μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή.
