Τα χρόνια μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ιδιαίτερα ταραχώδη για τη Βουλγαρία. Μετά τις απανωτές πολεμικές περιπέτειες και την συντριπτική ήττα που υπέστη στους βαλκανικούς και στον μεγάλο πόλεμο, η κοινωνική δυσαρέσκεια βρισκόταν στα ύψη. Το κομμουνιστικό κόμμα Βουλγαρίας και διάφορες αντιπολιτευτικές ομάδες θεωρούσαν ότι επίκειται επανάσταση στα σοβιετικά πρότυπα. Τις μεγάλες γενικές απεργίες των πρώτων ετών της δεκαετίας του ’20 διαδέχτηκε μία οργανωμένη εξέγερση τον Σεπτέμβριο του 1923 με στόχο την εγκαθίδρυση εργατο-αγροτικής επαναστατικής κυβέρνησης. Μετά την ήττα της εξέγερσης του Σεπτέμβρη, ο μηχανισμός του ΒΚΚ και μικρές αναρχικές ομάδες συνέχισαν την ένοπλη αντίσταση στα βουνά και τις πόλεις. Αποκορύφωμα αυτής της δραστηριότητας υπήρξε η ανατίναξη της εκκλησίας της Αγίας Κυριακής στο κέντρο της Σόφιας από μέλη του παράνομου μηχανισμού του ΒΚΚ, με στόχο τη δολοφονία των κορυφαίων πολιτικών του καθεστώτος που θα βρίσκονταν εκεί. Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς του δικτάτορα Τσανκόφ που κυβερνούσε τη Βουλγαρία προχωρούσε σε εκατοντάδες συλλήψεις και διώξεις κομμουνιστών, αριστερών και αναρχικών.