Μηνιαίο Αρχείο:Απρίλιος 2013
Η χειρόγραφη Πρωτομαγιά
“Ρε παιδιά, κάτι αισθάνθηκα ν’ ανεβαίνει απ’ τα πόδια μου και να βγαίνει απ’ το κεφάλι μου”, είπε ο Στέλιος.
Οι Αστυνομικοί σε προκλητική τους ανακοίνωση ζητούν να τους αφήσουν ήσυχους να σαπίζουν στο ξύλο τον κόσμο…
Μέτωπο με την αστυνομία ανοίγουν οι φωτορεπόρτερ της χώρας και καταγγέλλουν την ΕΛ.ΑΣ. για εκφοβισμό, αστυνομικό έλεγχο και λεκτικές απειλές. Αφορμή για τις καταγγελίες από τον πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ (ΕΦΕ) Μάριο Λώλο και τη φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη, τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στα Προπύλαια την περασμένη Τετάρτη.
Όπως αναφέρετε σε καταγγελία της ΕΦΕ, οι δύο φωτορεπόρτερ υπέστησαν επιλεκτικό εκφοβισμό, αστυνομικό έλεγχο και λεκτικές απειλές, παρόλο που οι αστυνομικές δυνάμεις γνώριζαν την ιδιότητά τους και με εντελώς ανυπόστατες και προσχηματικές αιτιάσεις, γεγονός που αποτελεί παρεμπόδιση της ενημέρωσης.
Η Συντονιστική Επιτροπή των Συνεργαζόμενων Ενώσεων στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ, καταδικάζει απερίφραστα το παραπάνω περιστατικό, θεωρώντας ότι πρόκειται για ευθεία βολή κατά της ελεύθερης δράσης του Τύπου, τονίζοντας παράλληλα ότι εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπάθειας εκφοβισμού των λειτουργών της ενημέρωσης με στόχο τον περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης και της χειραγώγησης της ελεύθερης πληροφόρησης των πολιτών.
Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι!
1η Μάη 1944: Στον τοίχο της Καισαριανής
του Νίκου Μπογιόπουλου
Tο φιρμάνι των Γερμανών δημοσιεύτηκε στις 30 του Απρίλη:
«…Την 27.4.44 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν στρατηγόν και τρεις συνοδούς του (…) Ως αντίποινα θα εκτελεστούν: 1) Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1.5.1944. 2) Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην…».
Στη γλώσσα των κατακτητών (και των συνεργατών τους) «ανανδρία» ήταν ο ηρωικός αγώνας ενάντια στην Κατοχή.
Στη γλώσσα των ναζί (και των ντόπιων ομοϊδεατών και επιγόνων τους) «δολοφονία» ήταν η ένοπλη αναμέτρηση του λαού με τις ορδές του Χίτλερ.
Πώς γεννήθηκε η εργατική πρωτομαγιά;
Την 1η Μαΐου του 1890, ο Φρ. Ενγκελς σημείωνε στο πρόλογο της γερμανικής έκδοσης του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: «Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, το προλεταριάτο της Ευρώπης και της Αμερικής επιθεωρεί τις δυνάμεις του, που για πρώτη φορά κινητοποιούνται σε μια στρατιά, κάτω από μια σημαία και για έναν άμεσο σκοπό: για το νομοθετικό καθορισμό της κανονικής οχτάωρης εργάσιμης ημέρας, που διακηρύχτηκε ακόμα από το 1866, από το Συνέδριο της Διεθνούς στη Γενεύη και ξανά ύστερα από το Εργατικό Συνέδριο του Παρισιού στα 1899. Και το θέμα της σημερινής μέρας θα δείξει στους καπιταλιστές και στους γαιοκτήμονες όλων τω χωρών ότι οι προλετάριοι όλων των χωρών είναι σήμερα πραγματικά ενωμένοι. Ας ήταν ο Μαρξ πλάι μου να το ‘βλεπε αυτό με τα ίδια του τα μάτια!».Πώς όμως είχαμε φτάσει στο σημείο η 1η Μαΐου να γίνει η παγκόσμια ημέρα των εργατών;
Η «Μέρα των εργατών» δεν προέκυψε τυχαία και φυσικά δεν απασχόλησε το εργατικό κίνημα μόνο προς το τέλος του 19ου αιώνα. Στην αρχαιότητα και στο μεσαίωνα υπήρχαν, σε διάφορα μέρη του κόσμου, συγκεκριμένες ημέρες, κατά τις οποίες τιμούνταν η χειρωνακτική εργασία. Αργότερα, κατά τη Γαλλική Επανάσταση ορίστηκε μια ειδική μέρα του Σεπτέμβρη που θεωρούνταν εργατική αργία, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1790 άρχισε να γιορτάζεται η 4η Ιουλίου κάθε έτους ως η μέρα που οι εργάτες και οι καταπιεσμένοι διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους. Η παράδοση αυτή, να γιορτάζεται δηλαδή η 4η Ιούλη ως μέρα των εργατών, κράτησε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως τη δεκαετία του 1880 και στη συνέχεια επισκιάστηκε από την «Ημέρα της Εργασίας» – που γιορταζόταν την πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη κάθε έτους- και από την Πρωτομαγιά.
Αναγνωρίστηκε πρόσφυγας ύστερα από 12 χρόνια
Ξένιος Δίας
Σημειώσεις ενός μετανάστη
Αναγνωρίστηκε πρόσφυγας ύστερα από 12 χρόνια
Xθες αναγνωρίστηκα ως πολιτικός πρόσφυγας ύστερα από 12 χρόνια στην Ελλάδα. Ηρθα στο Πεδίον του Αρεως, για να το γιορτάσω με τους φίλους μου που κοιμούνται εδώ.
Πριν από 6 μήνες ήμουν εξαρτημένος. Τώρα είμαι καθαρός και παρακολουθώ το πρόγραμμα απεξάρτησης του «18 Ανω».
Ολα ξεκίνησαν το 2004, όταν με συνέλαβαν αστυνομικοί από το Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, ενώ περπατούσα στο δρόμο στην πλατεία Αττικής. Στο Τμήμα ήταν κι άλλοι Αφγανοί, ακόμα και ανήλικοι.
Μας βασάνισαν για μία ολόκληρη μέρα, γιατί έψαχναν έναν συγκεκριμένο Αφγανό, και μετά μας έδιωξαν. Μου έδειχναν μια φωτογραφία και τους έλεγα «Δεν ξέρω ποιος είναι» και πραγματικά δεν κατάλαβα ποτέ ποιος ήταν αυτός. Μου έσπασαν τα πλευρά και το χέρι μου. Η είδηση αυτή βγήκε στην Ευρώπη.
Πέρασαν μέρες από το συμβάν κι εγώ πονούσα πάρα πολύ. Μέχρι τότε δεν κάπνιζα ούτε τσιγάρο. Ενας φίλος μου, που μέναμε μαζί, μου έδωσε λίγο όπιο για να ηρεμήσει ο πόνος μου. Οντως με ηρέμησε. Ετσι, για περίπου δυο μήνες, κάθε μέρα έπινα όπιο για να ηρεμήσω και σωματικά και ψυχολογικά γιατί είχα πάθει σοκ.
Los Angeles 30 Απριλίου 1992
Σαν σήμερα, στις στις 30 Απριλίου 1992, ξέσπασαν εξεγέρσεις στο Λος Άντζελες, και απλώνονται σε δέκα μεγάλες πόλεις. (Τη προηγούμενη μέρα τα αμερικάνικα δικαστήρια είχαν κλείσει μια υπόθεση αστυνομικής αυθαιρεσίας με θύμα τον Ρόντνεϋ Κινγκ αθωώνοντας τους μπάτσους).
Ο πατέρας Μπους κηρύσσει στρατιωτικό νόμο. Στέλνει στην πόλη 750 ομοσπονδιακούς αστυφύλακες για να ενωθούν με την αστυνομική δύναμη της πόλης, 2800 Εθνοφρουρούς, ενώ 4000 στρατιώτες βρίσκονται σε ετοιμότητα για πρώτη φορά στην πόλη από τη δεκαετία του ’60. Μέσα σε τρεις νύχτες στο Los Angeles μόνο, σκοτώνονται περίπου 60 άτομα, τραυματίζονται 2300 και γίνονται περίπου 13.200 συλλήψεις. Αγρια, βίαιη, οργανωμένη καταστολή για για τον ακρωτηριασμό μιας νέας γενιάς ονείρων στην Αμερική…
… άρωμα ελευθερίας στα οδοφράγματα. Το Λος Άντζελες συνεχίστηκε στο Σιάτλ, στη Γένοβα, στα προάστια του Παρισιού, στην «εξέγερση του Δεκέμβρη» στην Αθήνα…
Σιδέρης Ισιδωρόπουλος: ο πρώτος νεκρός της Μεταπολίτευσης
Η είδηση όπως παρουσιάστηκε στην Καθημερινή του 1976: Στην οδό Πειραιώς παρασύρεται από ιδιωτικό αυτοκίνητο και σκοτώνεται ο 18χρονος μαθητής Ισίδωρος Ισιδωρόπουλος στην προσπάθεια του να ξεφύγει από αστυφύλακα που τον καταδιώκει για παράνομη αφισοκόλληση εν όψει της Εργατικής Πρωτομαγιάς.
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Η Καθημερινή του 1976 παρουσιάζει το πρώτο θύμα της κρατικής καταστολής και της αστυνομικής βίας της μεταπολίτευσης σε μια μικρή είδηση που υιοθετεί αμάσητα την επίσημα εκδοχή της αστυνομίας σε μια χοντροκομμένη εκστρατεία συγκάλυψης. Η ηλικία του νεαρού Σιδέρη μεγαλώνει ώστε να μη σοκάρει, ενώ ο θάνατος του αποδίδεται σε ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας. Επιπλέον όπως τονίζεται ήταν και…λαθρο-αφισοκολλητής (με τη σημερινή ορολογία).
Παρασκευή 30 Απριλίου 1976. την ώρα που σε ένα ανάλογο περίεργο δυστύχημα σκοτώνεται ο Αλέκος Παναγούλης- ο αγωνιστής μαθητής Σιδέρης (Ισίδωρος) Ισιδωρόπουλος, μέλος της «Μαθητικής Πρωτοπορίας», κολλούσε αφίσες της οργάνωσης «Κ.Ο. Μαχητής» (Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής), για την συγκέντρωση της επόμενης μέρας που καλούσε η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στην πλατεία Κοτζιά.
Η απεργία των έξι ημερών του 1942
Λίγες εβδομάδες μετά την εγκατάσταση των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων στην Ελλάδα, σημειώθηκαν και οι πρώτες εργατικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις. Στάσεις εργασίας, μικροαπεργίες, αποχή από τα μαθήματα παρατηρήθηκαν στα πανεπιστήμια, στα σχολεία. Η πρώτη όμως μετά την εγκατάσταση των κατοχικών αρχών στην Ελλάδα μεγάλη απεργία, η μεγαλύτερη ίσως στην Ελλάδα και η πρώτη στη σκλαβωμένη τότε Ευρώπη πραγματοποιήθηκε από τις 22 του Απρίλη του 1942 μέχρι τις 28-4-1942.
Δηλαδή λίγο μετά το τέλος του τρομερού εκείνου χειμώνα του 1941. Η κυβέρνηση Τσολάκογλου, κατ’ εντολή των κατοχικών δυνάμεων, εξέδωσε έξι μέρες πριν την έναρξη της απεργίας, στις 16 Απριλίου με την διαδικασία του κατεπειγόντως «νέο» νόμο, που απειλούσε τους δημοσίους υπαλλήλους με εκτέλεση-όχι απόλυση ή επιστράτευση-αν πραγματοποιήσουν την απεργία: «»Αρθρον μόνον: Εις τον Νόμον 3.453 τής 14 Μαΐου 1928 περί απεργούντων δημοσίων υπαλλήλων κλπ., προστίθεται άρθρον 4 έχον ώς έξης: «Οταν η απεργία δημοσίων λειτουργών διενεργείται του κράτους διατελούντος υπό εξαιρετικός συνθήκας και περιστάσεις, αποτελεί ίδιώνυμον έγκλημα τιμωρούμενον και διά της ποινής του θανάτου. Οί απεργούντες εισάγονται δι’άπ’ ευθείας κλήσεως εντός 24 ωρών ενώπιον εκτάκτου πενταμελούς στρατοδικείου, καταρτιζομένου δι’ αποφάσεως του Υπουργού τής Εθνικής Αμύνης. Κατά της εκδιδομένης αποφάσεως, ουδέν ένδικον μέσον επιτρέπεται, εκτελείται δέ αύτη, εντός 24 ωρών άπό τής εκδόσεως της».
Προηγούμενο
Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Όχι στα νέα απάνθρωπα μέτρα του Θ. Πλεύρη – Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τις μετανάστριες!
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, φέρνουν προς ψήφιση ένα νέο νομοσχέδιο που αποτελεί την πιο άγρια,...
