Αν πάτε σήμερα στην Μπάμπελ Πλατς, θα δείτε άδεια ράφια βιβλιοθηκών και μια πλακέτα με τη ρήση του Heinrich Heine: «Εκεί που καίγονται βιβλία, στο τέλος θα καούν άνθρωποι

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Η βλακεία και ο φασισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, συχνά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που αρχίζει το ένα και που τελειώνει το άλλο,σαν τη θάλασσα και τον ουρανό που αγκαλιάζονται στο βάθος του ορίζοντα. Βλακεία και φασισμός, σαν τον γονιό που πήγε στο σχολείο, για να καταγγείλει τη δασκάλα ότι κάνει ισλαμική προπαγάνδα, μέσω του «Κεμάλ» του Χατζιδάκι και του Γκάτσου. Σαν τη διευθύντρια του σχολείου, που αντί να πετάξει έξω το γονιό, επέπληξε τη δασκάλα, επειδή δίδασκε στα παιδιά τον «Κεμάλ».

Το κείμενο που ακολουθεί στηρίζεται, κυρίως, σε μαγνητοφωνημένη αφήγηση του Β. Ρώτα. Αφορά την ιστορία του « Θεάτρου στο Βουνό». Η μαγνητοφώνηση έγινε στις αρχές του 1978 με τη φροντίδα του Πλάτωνα Μαυρομούστακου (καθηγητή σήμερα του Θεατρολογικού τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής στο Πανεπι…στήμιο των Αθηνών) στη Νέα Μάκρη στο σπίτι της Βούλας Δαμιανάκου, συντρόφου του Β. Ρώτα.
Η αφήγηση του Β. Ρώτα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΛΕΞΗ τον Ιούλιο του 1993.
Η σύντροφος της ζωής του, Βούλα Δαμιανάκου, περιγράφοντας το Β. Ρώτα έλεγε: Το έργο του, η συμπεριφορά του, η πράξη και το ήθος του ήταν η χάρη και η ευλογία, η ευθύνη, η στοργή και η πατρική συγκατάβαση για όλα τα πλάσματα της ζωής, ενώ διέθετε μια σπάνια ευρύνοια και ευρυμάθεια.
Ο γιος του, Νικηφόρος Ρώτας, περιγράφει τον πατέρα του σαν «τολμηρό, γενναίο και ασυμβίβαστο».Ο ίδιος μάλιστα ο Β. Ρώτας υποστήριζε χαρακτηριστικά ότι «ο συμβιβασμός είναι ο εμβρυουλκός της ιδιοτέλειας ατομικής, κομματικής, εθνικής ή όποιας άλλης».
Ήταν, κατά το γιό του, πάντα έτοιμος (όχι σαν τον έτοιμο από καιρό του Καβάφη). Ήταν απλά προετοιμασμένος για κάθε τι που έχει μέσα του μέλλον. Είχε γεννηθεί με το μέλλον μαζί, όχι όμως το ατομικό, αλλά το κοινωνικό.
Ο Β. Ρώτας δεν παρέλειπε να τονίζει πάντα ότι «εξέλιξη θα πει διάλογος με το νέο. Το κατεστημένο φοβάται το νέο επειδή κινδυνεύει από αυτό .
Διέθετε τη στόφα του γνήσιου πνευματικού ανθρώπου και του αυθεντικού θεατρανθρώπου. Υποστήριζε ότι το Θέατρο δεν είναι άλλοθι ούτε δικαιολογία . Είναι μόνο στόχος. Επειδή μάλιστα είχε την απόλυτη πεποίθηση ότι το Θέατρο είναι η ανώτατη μορφή παιδείας για ένα λαό, ίδρυσε και λειτούργησε ένα ουσιαστικό Λαϊκό Θέατρο στο Παγκράτι το 1930, χωρίς να καταδεχτεί οποιαδήποτε χορηγία.